ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…

 

 

  Καλημέρα  αδέρφια , καλημέρα Ελλάδα , Λιδορίκι , Athens , Thessaloniki , Kallithea , Patrai , Nicosia , Larisa , Sparti , Kavala , Iraklion , Ioannina , Chalandri , Xanthi , Norman , Kozani , London , Nea Ionia , Kastoria , Khania , Frederiksberg , Dublin , Veroia , Palos Hills , Mokena , Zurich , Khios , Dubayy , Bern , Lamia , Chicago , Oakland , Mitilini , Karditsa , καλημέρα σ’ όλους τους Ελληνολιδορικιώτες και τους φίλους του χωριού μας , να περνάτε καλά ..

 

      TETAΡΤΗ  ΣΗΜΕΡΑ  3   ΜΑΡΤΙΟΥ  2010

  62η  ΜΕΡΑ  -  9η  ΕΒΔΟΜΑΔΑ  ΤΟΥ  ΧΡΟΝΟΥ

Ευτροπίου , Κλεονίκου , Βασιλίσκου , μαρτύρων

           ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ    ΣΗΜΕΡΑ

       Κλεόνικος , Κλεονίκη , Νίκη

               ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ

Σε όσες και όσους γιορτάζουν ή έχουν γενέθλια .

 

   Όσο κι’ αν μας..τρομοκρατούν αδέρφια , όσο κι’αν μας..πνίγουν , εμείς θα επιμένουμε ..αισιόδοξα , γιατί ΕΛΛΑΔΑ είμαστε όλοι εμείς , που δεν ..λαμογέψαμε , που δεν..φοροδιαφύγαμε , που δεν εισπράξαμε ..μαϊμουδοαναπηρο..σύνταξη , εμείς που πληρώνουμε τους φόρους μας , που δεν αργο..μισθοπληρωθήκαμε , που δεν διορίσαμε όλο μας το..σόι στο Δημόσιο , και καλά θα κάνουν οι..αρμοδιοϋπεύθυνοι , να απευθύνονται σε ΟΛΟΥΣ  ΕΜΑΣ , ΤΟΥΣ ..ΤΑΛΑΙΠΩΡΟΎΜΕΝΟΥΣ , ΑΝΑΙΤΙΩΣ , ΕΛΛΗΝΕΣ , ΜΕ…ΣΕΒΑΣΜΟ  ΚΑΙ..ΧΑΜΗΛΩΜΈΝΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΚΑΙ…ΜΑΤΙΑ , ΚΑΙ  ΝΑ  ΑΦΗΣΟΥΝ , αυτά που ξέραν , ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ , ΑΡΚΕΤΑ   ΤΟΥΣ…ΑΝΕΧΤΗΚΑΜΕ..αν αυτό που υφίσταται τελευταία ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ  ΛΑΟΣ , ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ…ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ , ΤΟΤΕ  ΤΙ..ΕΙΝΑΙ ;

 

   Και δεν..καταλάβαμε , πως οι διάφοροι Ευρωαφέντες μας , έρχονται και λένε το κοντό τους και το …μακρύ τους , ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ  ΑΟΡΙΣΤΑ  ΣΤΟΥΣ…ΕΛΛΗΝΕΣ , όχι εδέρφια , δεν είναι οι..ΕΛΛΗΝΕΣ αυτοί που φταίνε , ΟΧΙ , ΦΤΑΙΝΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ , ΑΛΛΑ ΑΥΤΟΙ ΟΙ..ΚΑΠΟΙΟΙ , ΤΥΧΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ  ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ , ΝΑ ΕΧΟΥΝ  ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ ..

     ΒΓΑΛΤΕ  ΤΟΥΣ  ΣΤΗ…ΦΟΡΑ , ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΥΣ  ΣΤΟ…ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ..ΕΚΘΕΣΤΕ  ΤΟΥΣ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΟ….ΦΤΥΣΙΜΟ ΚΑΙ  ΜΕΤΑ ΟΔΗΓΕΊΣΤΕ  ΤΟΥΣ  ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ..ΠΡΕΠΕΙ..

ΜΟΝΟ  ΕΤΣΙ ΘΑ..ΕΞΙΛΕΩΘΕΊΤΕ  …ΟΛΟΙ  ΣΑΣ..

      Καλή  σας  μέρα αδέρφια , να περνάτε καλά..

        Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη……Κ.-

Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ , ΣΤΗΝ “ ΚΑΡΔΙΑ “ ΤΗΣ ΔΩΡΙΔΑΣ.. - ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ

 

 

  Μπαίνοντας ο Μάρτης , πολλά , πάρα πολλά έχουμε να θυμηθούμε και να πούμε γι’ αυτόν και κυρίως για την 25η Μαρτίου , τη μεγάλη αυτή γιορτή μας , που δυστυχώς χρόνο το χρόνο , ξεφτίζει , ξεθωριάζει , κι’ όπου να ‘ναι , ψεύτες να βγούμε , δεν θα τη θυμόμαστε καν…

   Βέβαια η παλιά της ..αίγλη , έπαψε..υπάρχουσα , χρόνια τώρα , κι’ αυτό που έχει απομείνει είναι η τυπική διαδικασία μιας..Εθνικής , μεν , γιορτής , αλλά χωρίς εκείνα τα..συστατικά , που της δίνουν το το..χαρακτήρα της και τη..λάμψη της μεγάλης γιορτής , απ’ ολα λοιπόν όσα γνωρίζαμε , τίποτα πια δεν έχει απομείνει , το πάθος το παλιό , αυτή η..λαχτάρα , είναι παλιές..αστικές συνήθειες , όπως λένε..

   Δεν είναι βέβαια τυχαίο , που σε ερωτήσεις , που κατά καιρούς , έχουν κάνει δημοσιογράφοι σε νέους , φοιτητές και μαθητές , για το τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου , έχουν πάρει..φοβερές και..τρομερές απαντήσεις , π.χ. “ ..γιορτάζουμε το ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου “ , “ τη νίκη μας στην Αλβανία “ και άλλα πολλά και..χειρότερα ..

   Τώρα , το γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε , δεν είναι εύκολο ν’ απαντηθεί μονολεκτικά , θέλει πολύ..συζήτηση και δεν είναι βέβαια αυτή η αποψινή μας πρόθεση , αυτό όμως που δεν θα..παραμερίσουμε απόψε , είναι αυτές οι.., υποτίθεται , παρελάσεις , δεν ξέρω αν και πως γίνονται σε άλλα μέρη της Ελλάδος , αλλά , αναφερόμενος στα του χωριού μας , χίλιες φορές να μη..γίνονται , και όχι βέβαια , γιατί..ενοχλούνται οι διάφοροι ..αυτοανακηρυχθέντες  προοδευτικοί και..κουλτουριάρηδες , όοοχι , αλλά γιατί όπως γίνονται , δεν τιμούν τη μέρα και τη γιορτή , μάλλον την..ευτελίζουν , το γιατί , το γνωρίζουμε όλοι μας , οπότε είναι…περιττό να το σχολιάσουμε , απόψε τουλάχιστον ..ούτε και είναι αυτός ο σκοπός μας .

   Εμείς , προσπαθούμε , ευλαβικά  θα μπορούσαμε να πούμε , να μαζέψουμε , να ..συγκεντρώσουμε κομματάκι ..κομματάκι , ό,τι , στο πέρασμα του χρόνου , σημάδι άφησαν χωριανοί και φίλοι μας , παρατηρώντας και καταγράφοντας , αξιόπιστα πάντα , την καθημερινότητα της Λιδορικιώτικης ζωής , και ευτυχώς , είχαμε τέτοιους ανθρώπους , και μάλιστα με εξαιρετική επίδοση στον τομέα αυτόν .

   Ένας από αυτούς , ήταν κι΄ο αξέχαστος Καφτανιαλέκος , ο Αλέκος Κωστάκης – Μαργέλλος , όπως ήθελε να γράφει το όνομά του , παθιασμένος Λιδορικιώτης , που είχε όμως και το..χάρισμα , μάλιστα , γιατί για..χάρισμα πρόκειται , αφού μπορούσε να..ζωντανέψει , να δώσει ανάσα και..ζωή , σε όσα για πολλούς από μας , περνούσαν και περνούν , σχεδόν..απαρατήρητα , και φυσικά του χρωστάμε πολλά , οι νεότεροι Λιδορικιώτες ..

   Ο Αλέκος , λοιπόν , έχει αφήσει άξιόλογο λογοτεχνικό έργο , αλλά έχει αφήσει και ένα πολύτιμο..θησαυρό , καταγράφοντας , με τον ξεχωριστό , υπέροχο , προσωπικό του τρόπο , την Λιδορικιώτικη ζωή , απ’ τα παιδικά του ακόμα χρόνια , μας έχει αφήσει μιά..λογοτεχνική αξονική..τομογραφία , της Λιδορικιώτικης κοινωνίας και ζωής ..

   Η συνεργασία του , με τον επίσης σημαντικό Λιδορικιώτη ερευνητή – λογοτέχνη , Γιώργο Καψάλη , εκδότη της εφημερίδας “ Λιδωρίκι “ . για 4,5 περίπου χρόνια , ήταν , θα μπορούσαμε να πούμε , η χρυσή εποχή των Λιδορικιώτικων γραμμάτων , και τα αποτελέσματά της .. οι..καρποί της δηλαδή , είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε στον τομέα αυτό .

   Δεν θα μπορούσε , βέβαια , να μην έχει αναφερθεί και στην 25η Μαρτίου , ο Αλέκος , και μάλιστα ..ακτινοσκοπικά , μπαίνοντας στις πιό..νοσταλγικές λεπτομέρειες , που καμιά φορά , τις..ξεπερνάμε αδιάφορα , κι’ αυτή είναι μιά απ’ τις πολλές ..χάρες , που έχουν οι γλαφυρότατες κι΄ολοζώντανες αφηγήσεις του..

   Μιά τέτοια , λοιπόν , αφήγηση , έχουμε στη διάθεσή μας , και θα ξεκινήσουμε τη δημοσίευσή της , τμηματικά , παρουσιάζοντάς τη , στο τέλος ολοκληρωμένη , ξεκινώντας από σήμερα , απόψε κι’ όλας …θυμίζουμε και πάλι , πως η αφήγηση αυτή , δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα  “ Λιδωρίκι “ το Φεβρουάριο του 1983 .

   Εδώ όμως , θα θέλαμε να παρακαλέσουμε , οποιονδήποτε , που θα θελήσει να “ αντιγράψει “ αυτή την αφήγηση , να αναφερθεί , όχι σε μας , αυτό δεν μας ..ενδιαφέρει , όχι , αλλά στον “ πατέρα της “ , στον δημιουργό της , τον αξέχαστο Αλέκο , τηρώντας ΄, τουλάχιστον , τη..δεοντολογία , και το λέμε αυτό , γιατί γύρω στα Χριστούγεννα , έγινε κάτι παρόμοιο με ένα άλλο δημοσίευμά μας  το “ Χριστούγεννα με χοιρινό και κορώνα – γράμματα “ , και το οποίο , είχαμε δημοσιεύσει στις 29-11-2009 , ένα μήνα , περίπου , πριν ,  στην , απολύτως πιστή…αντιγραφή μεν...άψογοι , στη..δεοντολογία όμως..

  Βέβαια οι..γνωρίζοντες πρόσωπα και ..πράγματα , απλά..γέλασαν , κουνώντας το κεφάλι , αλλά οι χωριανοί μας πρέπει να γνωρίζουν ποιοί έγραψαν τα κείμενα αυτά , που είναι πραγματικοί  “ θησαυροί “ , αποδίδοντας τα “ του  Καίσαρος τω..Καίσαρι …”

 

  25η  ΜΑΡΤΙΟΥ  , ΣΤΗΝ   “ ΚΑΡΔΙΑ “  ΤΗΣ  ΔΩΡΙΔΑΣ..

 

  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΕΣ    ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

 

“   Μέρες , σαν την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου , πάντα συγκινούσαν και συγκινούν , τον Ελληνισμό , γιατί είναι χαραγμένες βαθιά στην εθνική του μνήμη κι έχουν σφραγίσει ανεξίτηλα , την ιστορική του πορεία . Στα προπολεμικά , όμως , χρόνια , η 25η Μαρτίου αποτελούσε , για το μαθητόκοσμο του χωριού μας , το σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς .

   Οι τρυφερές ψυχές των παιδιών παραληρούσαν κυριολεκτικά , και ζούσαν ώρα με την ώρα , λεπτό το..λεπτό , όλη την ιδιάζουσα προεορταστική ατμόσφαιρα της μεγάλης ημέρας και προετοιμάζονταν γι’ αυτήν με ..λαχτάρα κι εθνικό πάθος , που , πολλές φορές , άγγιζε τα όρια του πυρετού .

   Ένα μήνα πρωτύτερα , οι δάσκαλοι έλεγαν σ’ όλα τα παιδιά να μάθουν από ένα ποίημα πατριωτικό . Μόλις το μάθαιναν , γινόταν ένας προκριματικός ..διαγωνισμός , κι όποιος το ‘λεγε καλύτερα έπαιρνε το…ρόλο , να το απαγγείλει δηλαδή στη γιορτή . Ταυτόχρονα , δίδασκαν στα μεγαλύτερα παιδιά κανα..πατριωτικό σκετσάκι , κάνοντας πεντ’ ‘εξι πρόβες , και τους μάθαιναν και δυό τρία εμβατήρια και πατριωτικά τραγούδια .

   Θα πρέπει να σημειώσουμε , πως τα παιδιά διάλεγαν , κατά κανόνα , ποιήματα της κλεφτουριάς , με ιδιαίτερη προτίμηση στον “ Γεροδήμο “ , το “ Ανέβα Μήτρο στου βουνού “ , το “ Η Γκιώνα λέει της Λιάκουρας “ , και δυό τρία άλλα . Εκείνο όμως που ..ασκούσε ..μυστηριακή έλξη στις προτιμήσεις των παιδιών , και ιδιαίτερα των Βαρσιωτών , ήταν “ Του λεβέντη και του  χάρου “. Ο λεβέντης που τα βάζει με το χάρο , έστω κι αν στο τέλος νικιέται , συγκινούσε ιδιαίτερα τις παιδικές ψυχές , κι ‘ε[εφτε μάλιστα και..ξύλο , για το ποιός θα το ‘λεγε .

   Στην απαγγελία , είχαν ιδιαίτερη επίδοση – στα χρόνια τα δικά μου – ο μακαρίτης Γιάννης Ευθ. Μαργέλλος ( πολύ ωραίος σαν μπουρλοτιέρης Ματρώζος ) , ο Γιάννης Σπ. Καψάλης ( καταπληκτικό ταλέντο ) , η Θυμία η Μπέη και δυό τρεις άλλοι . Εγώ , ο συμμαθητής μου Γιώργος Μαραζιάρης ( ιδίως όταν έλεγε το “ Χρυσή καντήλα κρέμεται ψηλά απ’ τα ουράνια “) κι ο Τάκης Ανδρίτσος με το “ Σύρτες , πόρτες και..χερούλια “ καλύτερα να μην ανοίγαμε το στόμα μας ..

   Εκείνος , όμως , που άφησε..εποχή , με κάποια ιστορική του απαγγελία , ήταν ο Μητσάκης ο Βάρσος . Φοβερός και..τρομερός , όταν μας είπε ο Δασκαλάκης , να πάρουμε από ένα ποίημα , αυτός πήρε το Αλφαβητάριο της πρώτης τάξης , ξεμονάχιασε ένα μικρό κείμενο , που , κατά τη γνώμη του , δεν ήθελε πολύ..διάβασμα και το έμαθε απ’ έξω . Δεν πρόσεξε όμως , πως το κείμενο δεν ήταν ποίημα αλλά..πεζό . Το είδε να ‘χει δεξιά κι αριστερά μεγάλα περιθώρια , όπως είχαν τα ποιήματα στα βιβλία και την..πάτησε ..

   Έτσι , όταν έγιναν οι ..προκριματικοί , και ήρθε η σειρά του , βγήκε στην ξύλινη σκηνή , που υπήρχε μόνιμ στο προαύλιο του παλιού Δημοτικού , έκανε την καθιερωμένη..υπόκλιση , όπως έβλεπε να κάνουν και τα άλλα παιδιά , κι άρχισε να..φωνάζει : “ Κλω , κλω , κλω , ηκλώσσα !!!”. Ο..αθεόφοβος , το κείμενο της ..κλώσσας το πήρε για ποίημα !

   Υπήρχαν όμως και μερικά παιδιά , που δεν ..καταδέχονταν να πάρουν το ποίημα που τους όριζε ο δάσκαλος , γιατί νόμιζαν πως έπεφτε ο..ανδρισμός τους μ’ αυτό . Έτσι στη έκτη τάξη , ο αδερφός μου ο Γιώργος , αρνήθηκε να πάρει ένα τέτοιο , που νομίζω πως το ‘λεγαν “ Το όνειρο του  Τάκη “ . Ο Τάκης , έλεγε , πότε να μεγαλώσει , να γίνει αξιωματικός , να ζώσει το σπαθί του και να πολεμήσει τους εχθρούς ! Αυτά όλα , ήταν , κατά τον αδερφό μου , χαζά κι ανάξια γι’ αυτόν . Αρνήθηκε λοιπόν να το πάρει , ο Δασκαλάκης επέμενε , γιατί ήταν ο καλύτερός του μαθητής , το ίδιο κι’ ο ..Ταραμπούρας , που ..βγήκε για τρεις μέρες ..αντάρτης στον Παλιόραγκο , όπου του πήγαιναν ψωμί και νερό , ο Κραχαλογιώργος κι’ ο μακαρίτης Κατσουραντρέας , ώσπου ο Δασκαλάκης του παράγγειλε , πως δεν θα τον τιμωρήσει , ούτε και θα..επιμείνει για το..ποίημα , κι’ έτσι άφησε το…βουνό και τα..αντριλίκια του , και γύρισε στο σχολείο .

   Ένα άλλο ζήτημα , που απασχολούσε τον μαθητόκοσμο , ήταν και οι Εθνικές ενδυμασίες . Τότε υπήρχαν πολλές ακόμα σε διάφορα σπίτια . Δεν τις είχε ..φάει η κατοχή , για να τις κάνουν σεντόνια , ούτε το νεκροταφείο ( Πολλοί θέλανε να τους θάβουν με τη φουστανέλα τους , κι έτσι τα πολύτιμα αυτά ρούχα , χάθηκαν για πάντα ) . Τσαρούχια , σελάχια , κάλτσες , τσιπούνια , υπήρχαν πολλά , φουστανέλες όμως λίγες , και γινόταν σκοτωμός ποιός να τις πρωτοπάρει , να τις φορέσει στην παρέλαση , κάτι που ήταν το όνειρό μας ..

   Γελάω τώρα , που θυμάμαι , πόσα ζευγάρια τσουράπια μάλλινα φόραγα στο πόδι μου να..χοντρύνει λιγάκι , γιατί τα τσαρούχια και οι κάλτσες του νονού μου , του Καδούλα , μού ‘ρχονταν λιγάκι..μεγάλα..Το ίδιο , άλλωστε , πρόβλημα , αντιμετωπίζαμε όλα τα παιδιά με τις κάλτσες και τα τσαρούχια , που μέσα τους ..έπλεαν , κυριολεκτικά , τα..” τσακνοπόδαρά μας “.

   Αρκετό , ακόμα , χρόνο , μας έτρωγε και η κατασκευή των πολύχρωμων χάρτινων φαναριών , που γινόταν με τα νύχια του χεριού , όλο ψιλές..ζάρες , για να παίρνει καλύτερη φόρμα το φανάρι . Προσωπικά , ποτέ δεν τα κατάφερα να φτιάξω κάτι τέτοιο και πάντα μου τα ‘΄φκιαχναν άλλοι . Ειδικοί τεχνίτες σ’ αυτά ήταν ο Καραχάλιος ( Φιλόσοφος ) , Τάκης Καλαπτσής ( ο Έντσο Φεράρι του χωριού μας στα..καροτσάκια ) , ο Τάκης Κατσούρης , ο Μπίλιος ο Νίκος κι’ ο μακαρίτης Παναγ. Μαντάς .

   Κι’ ερχόταν – επί τέλους ! – το γλυκό ανοιξιάτικο ξημέρωμα της 25ης , που  “ στη μνήμη της , το ΄Έθνος χαιρετά ..γονατιστό “.

   Απ’ τα βαθιά χαράματα ξυπνούσαν τα παιδιά , μαθητές και πρόσκοποι , και ξεχύνονταν στο δρόμο τραγουδώντας το εωθινό “ Ξυπνάτε με τ’ αγέρι της αυγής “και το “  όλη η δόξα , όλη η χάρη , άγια μέρα ξημερώνει ..”.

   Χαρά Θεού , το πρωινό εκείνο , η φύση στη γλυκύτερη ώρα της , και το παιδομάνι , με τις σάλπιγγες , τα τύμπανα και τα πατριωτικά τραγούδια , αναστάτωναν το ήσυχο χωριό , έννοιωθες , παρόλο που ήσουν άβγαλτο παιδί , κάτι το μεγάλο κάτι το βαθλυ , το ωραίο , να σε συνεπαίρνει και να σ’ ενθουσιάζει..

   Θαρρούσες , πως έβλεπες , αγνάντια στην Αγιά Σοφιά να στέκουν τα ‘βζωνάκια και να καρτερούν τον Πατριάρχη να βγει να τους προϋπαντήσει κα να αναρριγάει στην Πύλη του Ρωμανού ο Μαρμαρωμένος Βσιλιάς . ‘Ετσι μας είχαν..μπολιάσει ψυχικά οι φτωχοί εκείνοι γραμματοδάσκαλοι του καιρού μας .

   Κι ύστερα παίρναμε τον  ανήφορο για την εκκλησία , όπου γινόταν η δοξολογία , κι’ ο ενθουσιώδης συμβολαιογράφος Κυριαζόγιαννος θα εκφωνούσε τον πανηγυρικό της ημέρας . Αυτός , κάθε χρόνο , επαναλάμβανε σχεδόν τα ..ίδια και τα ίδια πράγματα και , στους λόγους του , έδινε κι ‘επαιρνε  “ο ..δαυλός του Καψάλη “ , εννοώντας το γέρο μπουρλοτιέρη του Μεσολογγίου , αλλά εμείς , που δεν το ξέραμε , απορούσαμε και λέγαμε πως μίλαγε για το δικό μας γερο – Καψάλη , τον παππούλη του Διευθυντή της εφημερίδας μας !

   Αργότερα , όταν έγινε πρόεδρος στο χωριό ο Κ.Πανάγος , οι κάπως κουραστικοί πανηγυρικοί του Κυριαζόγιαννου πήραν τέλος . Ανέβαινε ο ίδιος ο μπάρμπα Κώστας , στο βήμα το δεσποτικό φώναζε μια φορά “ Ζήτω το Έθνος “ , “ Ζήτω η 25η Μαρτίου “, απαντούσε και το εκκλησίασμα μ’ένα άλλο ζήτω κι’ όλα τελείωναν γρήγορα ,για ν’ αρχίσει η κατάθεση στεφάνων κι η παρέλαση στο Αλωνάκι , με τις σάλπιγγες και τα τύμπανα και τις σφυρίχτρες των δασκάλων και των γυμναστών .

   Εδώ όμως , πρέπει να πω και δυό λόγια και για τον άλλο πρόεδρό μας , το Γεώργιο Παπαδόπουλο και τους λόγους που εκφωνούσε . Για μένα υπήρξε ένα φοβερά αδικημένο λογοτεχνικό ταλέντο , ξέρω τι λέω και τι γράφω , αδικήθηκε και ..θάφτηκε κυριολεκτικά στον στενό ορίζοντα του χωριού μας κι ‘επνιξε αδιακαίολόγητα το τάλαντό του , το αναμφισβήτητο , σε μια επόχή μάλιστα , που αυτοί οι οποίοι είχαν κάποιο ταλέντο , μετριούνταν στα δάχτυλα του ενός ..χεριού . Οι λόγοι του ήταν αριστουργήματα , διατύπωσης , ύφους , μέτρου , υψηλής ποιότητας , που μιλούσαν κατευθείαν στην ψυχή και του μορφωμένου και του αγράμματου .

   Αλλ’ ας ξαναγυρίσουμε στο εορταστικό μέρος της 25ης Μαρτίου ..

   Την παραμονή , στη σκηνή του Δημοτικού , γινόταν πρώτα η γιορτή του Δημοτικού και την άλλη μέρα το απόγευμα , η γιορτή του Γυμνασίου , γιατί το Γυμνάσιο τότε , δεν είχε κατάλληλο δικό του χώρο . Η τελετή λοιπόν γινόταν στη σαρακοφαγωμένη σκηνή του παλιού Δημοτικού , που , καθώς είπαμε , βρισκόταν μόνιμα στο προαύλιό του , και τις μέρες αυτές ανακαινιζόταν με πολύχρωμα σεντόνια και χρωματιστές μαρμαρόκολλες .

   Αξέχαστες θα μείνουν ορισμένες παραστάσεις μ’ έργα του Ρώτα ( Να ζει το Μεσολόγγι ) , του Περεσιάδη ( Σκλάβα ) και του Λ.Μελά ( Αθανάσιος Διάκος ) . Νομίζω ακόμα ότι βλέπω την εθνική μας τραγωδό Ασπασία Παπαθανασίου μαθήτρια τότε , τον Τάκη Παπαϊωάννου , τον Γιώργο τον Τσιώρη , τη Νίκη Καντζιού , τη Στράτου , τον Τάκη Μποβιάτση , το Λαβίδα και μερικούς άλλους , να υποδύονται μ’ επιτυχία διάφορους ρόλους πατριωτικών έργων .

   Λες κι ήταν χθες , που ο αγαπητός μου Τάκης Μποβιάτσης φώναζε τόσο άγρια κι αληθινά στο Διάκο του Λέοντος Μελά “ θα στρέψω την πιστόλα μου κατά της  κεφαλής σου “, υποδυόμενος τον πασά , που τα πιτσιρίκια βάλανε τα κλάματα , ή νομίζω πως ακούω τον Τάκη Παπαϊωάννου να ψέλνει στο “ Να ζει το Μεσολόγγι “ το ..” από των πολλών μου αμαρτιών “ και να σκορπάει ρίγη συγκινήσης .

   Για να τελειώνω , θέλω να πω πως η 25η Μαρτίου αποτελούσε το σημαντικότερο γεγονός των μαθητών του χωριού μας και συγκλόνιζε τις ..άπλαστες , ακόμα , παιδικές μας ψυχές . Η συμμετοχή μας ήταν καθολική και πήγαζε από βαθειές κι υποσυνείδητες μνήμες κι απόηχους πολεμικών χρόνων , που ακόμα τότε ήταν έναυλοι στ’ αυτιά μας και μας ενθουσίαζαν .

   Δεν ήταν μια συμμετοχή μηχανική , μια τυπολατρία συνηθισμένη , που έτσι τη βρήκαμε καιβτη  συνεχλιζαμε . Όχι ! Ήταν αυθόρμητη , πηγαία , αληθινή . Έβγαινε μόνη της , βέβαια δεν μπορούσαμε λόγω ηλικίας , να προσδιορίσουμε ψυχρά και με σαφήνεια το βαθύτερο νόημα της μεγάλης αυτής μέρας . Νοιώθαμε όμως πως η μέρα αυτή ήταν πραγματικά μεγάλη , μυστηριακή , αλλόκοσμη , που μας γιόμιζε από χαρά και εθνική υπερηφάνεια τα στήθια , προκαλούσε συναγερμό στην ψυχή κι ‘εφερνε δέος στο λογισμό . Κι όλα αυτά ανεπιτήδευτα , ξεκάθαρα μ’ένα απλό τρόπο .

   Όταν τραγουδούσαμε το πρωί “ Άγια μέρα ξημερώνει “ , πιστεύαμε , με περισσή παιδική αγνότητα κι αφέλεια , πως πράγματι έτσι ήταν . Πως τα εζωνάκια δεν θ’ αργήσει να ‘βγει να τα κοινωνήσει ο Πατριάρχης και να τα υποδεχτεί με βάγια ..

Τώρα , τι..πιστεύουμε σήμερα , ε..αυτό είναι άλλου παπά Βαγγέλιο !!  “

   Η παραπάνω ολοζώντανη , κι’ ολόφρεσκη περιγραφή , είναι γλυκειά..ανάμνηση του αξέχαστου Λιδορικιώτη φίλου και λογοτέχνη Αλέκου Κωστάκη , του..Καφτανιαλέκου , όπως τον..ξέραμε και τον λέγαμε , καιδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “ Λιδωρίκι “ , αριθ.φύλλου 15 , το Φεβρουάριο του 1983 .

  

    Καλό  σας  βράδυ …..Κ.-

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ….

 

  Αυτό το…έκτρωμα , πότε θα..γρεμιστεί ; Π Ο Τ Ε ;

  Καλημέρα αδέρφια , καλημέρα φίλοι του Λιδορικιού σ’ όλο τον κόσμο , καλημέρα και στους χθεσινούς  μας ..επισκέπτες , άπό : Athens , Thessaloniki , Kallithea , Sparti , Patrai , Ioannina , Frederiksberg , Larisa , Kozani , Xanthi , Kastoria , Kavala , Volos , Thessaloniki , Norman , Veroia , Nea Ionia , Chicago , Philadelphia , Yiannitsa , Miami , Sofia , New York , Dakar , Khania , Limassol , Chalandri , Drama , Madrid , London , Ayia Paraskevi , Eschborn , Chalandri , Nicosia , Agrinion , Ioannina , Paris , Norman , Lake in the Hills , που το ..πήραν σκοινί..γαϊτάνι , και ..σπάνε κάθε μια-δυο μέρες , το  δικό τους ρεκόρ επισκέψεων..εμείς τι να πούμε , ..ένα ΜΕΓΑΛΟ…ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ..να είστε  ΟΛΟΙ  ΣΑΣ   ΚΑΛΑ..

  Δύσκολα , πολύ..πολύ δύσκολα τα πράγματα , αδέρφια , δεν φτάνει που μας…στριμώχνουν άσχημα οι..” ΚΟΛΛΗΤΟΊ “ (!!) μας , μας ..δουλεύουν κι’ από πάνω..

  Πολύ ..συμπαθητικός , ο..Ολι..Ρένης , γλυκός , συνεσταλμένος , καθόλου..ειρωνικός , το ‘δειχνε ο άνθρωπος , πως μας ..αγαπάει , όπως και οι…άλλοι της κομπανίας , και ο ανθρωπάκος , συμπονώντας μας , και με το..παραπάνω , μας είπε και ..” καλό..κουράγιο “ , αν και απ’ ό,τι μάθαμε , δεν είπε αυτό ακριβώς , άλλο είπε , αλλά έγινε , μάλλον , κακή..μετάφραση ..

  Σύμφωνα λοιπόν με..έγκυρες πληροφορίες μας , ο αγαπητός μας , Όλι , είπε επί ..λέξει “….άϊντε και καλά..σαγάντα ..” το ..ρ , το..χτυπάει λίγο , φαίνεται , και κατέληξε στο..καλό κουγάγιο , τέλος πάντων , ό,τι κα να είπε , εμείς έχουμε εδώ και μήνες , καταλάβει , πολύ περισσότερα , απ’ όσα..κατάλαβαν κάποιοι πως..καταλάβαμε ..μήνυμα …ελήφθη…ΟVER…

  Πάντως , το..σύστημα δουλεύει..άψογα , κόβουμε το..αίμα του κοσμάκι , έτσι , ώστε , όταν μετά από..λίγο καιρό , μέρες..δηλαδή , ξεκαθαρίσουν τα..πράγματα , και βρεθούμε ΌΛΟΙ  ΣΤΟ..ΤΣΟΥΒΑΛΙ , να έχουν δικαιολογία για όσα ΔΕΝ  ΕΚΑΝΑΝ , γιατί δεν έκαναν , αυτό είναι το γεγονός , και..μας συμπαθάτε , αλλά ..Σάββατο κοντή γιορτή..θυμηθείτε το , πέσαμε , δυστυχώς , σε…παιδική χαρά ....τραμπάλες..κούνιες.. γύρω-γύρω..όλοι  , τραινάκι , τσουλήθρες…κλπ…κλπ…

  Μέσα όμως στο ..περιρρέον..χάλιον , στο μαύρο κι’ άραχνο ..τοπίο , ευτυχώς , αδέρφια υπάρχει και μιά…ακτίδα..φωτός , μιά..ελπίδα ..

    Ένα καινούριο , επί ..τέλους! Κόμμα βγαίνει στον πολιτικό μας ορίζοντα , ένα κόμμα πολύ…χαρισματικό , διαβάστε και κάντε στο ..σταυρό σας , ευχαριστώντας το θεό …

  Γιά περισσότερες..πληροφορίες , κατεβήτε στην Αθήνα , Αχαρνών 100 , α..δεν είναι ακριβώς ..κόμμα , όχι , είναι κι’ αυτό …Κίνημα , πως λέμε..” ΚΟΥΝΙΑ  ΠΟΥ ΜΑΣ…ΚΟΥΝΑΓΕ “….

   Όσο γιά τον ..επίτροπο , τον κ. Όλι..Ρεν , εμένα μου φάνηκε πολύ-πολύ..συμπαθητικός , καλόβολος , καθόλου..αιμοβόρος , και πολύ..καλοπροαίρετος , αν μάλιστα δεχτεί , λέμε να του προτείνουμε να αναλάβει και ..Επίτροπος στην εκκλησία μας στο..Λιδορίκι , γιατί και..εκεί χρειάζεται…σκούπα..

    Καλό  σας ..μεσημέρι , και…

           “   Κ  Α   Λ   Ο…..Κ  Ο  Υ  Γ  Α  Γ  Ι  Ο “

    Απ’ το  “Λιδωρίκι “ με αγάπη και..κουγάγιο …..Κ.-

Ο ΓΕΡΟΠΛΑΤΑΝΟΣ ..

 

 

 

 

 

Σκυφτός,γερμένος ,στέκει ο γεροπλάτανος,

από βαρύ αστροπελέκι, χτυπημένος,

κι’έτσι πεσμένος,μισερός,κατάμονος,

τα περασμένα αναθυμιέται,πικραμένος.

          *                      *

Τόσοι και τόσοι διάβηκαν τούτον εδώ τον τόπο,

κονέψαν και δροσίστηκαν ,στου ίσκιου μου τη χάρη,

φάγαν ψωμί ,ήπιαν νερό,νταγιάντησαν τον κόπο,

πλαγιάσαν κι ονειρεύτηκαν,στο δροσερό χορτάρι..

           *                     *

Πουλιά,πουλιά κάθε λογής,λαλήσαν στα κλαριά μου,

χτίσαν φωλιές,ισκιώθηκαν,μεγάλωσαν ,τραφήκαν,

κι’όταν ο δόλιος έγειρα και σπάσαν τα ριζά μου,

φτερούγησαν και χάθηκαν, κατάμονο μ’αφήκαν.

           *                        *

Ρήμωσ’η στράτα τώρα πια,διαβάτες δεν διαβαίνουν,

κανένας τους, δεν στέκεται στον ίσκιο το δικό μου,

κάνουνε πως κοιτάνε αλλού, και αλλο δρόμο παίρνουν,

και ειρωνικά κρυφογελούν,γι’αυτό τον παθημό μου,

             *                      *

Μονάχα ένα μαυρόπουλο,ενα φτωχό σπουργίτι,

μ’ ήλιο,με χιόνια, με βροχή,χειμώνα, καλοκαίρι,

με συντροφεύει στοργικά,μ’έχει δικό του σπίτι,

και μέσα στην ανημποριά,μου άπλωσε το χέρι.

             *                      *

Κι’όπως με βλέπει αράθυμο, ψυχοβαλαντωμένο,

για ν’αλαφρώσει τον καυμό,γίνεται μπιστικός μου,

και με τα μάτια καρφωτά,μου λέει,μαραζωμένο,

πως τάχα φταίει,για όλα αυτά,η αχαριστιά του κόσμου.-

 

Λιδορίκι 23-12-06 .

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΥΤΣΟΥΡΟ…

     ΟΣΑ   ΘΥΜΑΜΑΙ…

Το μοναστήρι της Παναγιάς της Κουτσουριώτισσας , όπως ήταν παλιότερα , δεξιά φαίνονται ολοκάθαρα τα περίφημα ..κελιά ...

   Αρχές της δεκαετίας του 50 , ονειρεμένα χρόνια , σκληρά χρόνια..δύσκολη ζωή.

   Το Λιδορίκι , λαβωμένο βαριά , μαζεύει τα κομμάτια του , κι΄αγωνίζεται να σταθεί στα πόδια του , παλεύει για να επιβιώσει .Τα σημάδια της συμφοράς , είναι ολοφάνερα , κι΄οι πληγές ακόμα αιμορραγούν , οι Λιδορικιώτες όμως , δεν το βάζουν κάτω , προσπαθούν με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουν , ν΄αναστήσουν το μισοπεθαμένο χωριό τους , και το καταφέρνουν..

   Οι πίκρες , τα βάσανα , οι κατατρεγμοί , η φτώχεια και οι θάνατοι , δεν κατάφεραν να τους γονατίσουν , να τους λυγίσουν , στέκονται όρθιοι και παλεύουν , αγωνίζονται με νύχια και με δόντια , για να μη νοιώθουν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο .

   Δειλά-δειλά ,φαίνονται τα πρώτα αχνά χαμόγελα , κι΄η Λιδορικιώτικη καρδιά , αρχίζει να χτυπάει ξανά , η ζωή συνεχίζεται , πολύ – πολύ.. δύσκολα , όμως συνεχίζεται . H δεκαετία της φρίκης ,του μίσους , της πείνας , και του αλληλοσπαραγμού , όσα σημάδια και ν΄άφησε , είναι πιά παρελθόν , ένα κακό όνειρο , ένας φρικτός εφιάλτης , που μέρα τη μέρα ξεθωριάζει , γίνεται μια κακιά..ανάμνηση .

   Παραμένουν όμως ακόμα τα φαντάσματα της καταστροφής , σκελετωμένα σπίτια , κι΄ άνθρωποι , ξεκληρισμένες οικογένειες , σφαλισμένα μαγαζιά , καμένα σπίτια , ρημαγμένα νοικοκυριά , μα πάνω απ΄όλα ο πόνος , ο πόνος για τον άδικο χαμό των αγαπημένων προσώπων , κι΄ένα σκληρό , βασανιστικό ΓΙΑΤΙ ; ένα απλό γιατί ; που τριβελίζει το μυαλό και μαραζώνει τις καρδιές .

   Στό μισοκατεστραμμένο κοιμητήριο , κάθε σούρουπο , χαροκαμένες μανάδες , γυναίκες ,θυγατέρες , αδερφάδες , γιαγιάδες , νυφάδες ,όλες μαυροντυμένες , σαν χορός αρχαίας τραγωδίας , ανάβουν τα λαδοκάντηλα , λένε τον καυμό τους , ξαλαφρώνουν την ψυχή τους , κι΄άντε πάλι το άλλο βράδυ ξανά , γιατί αν ξεχαστούνε οι νεκροί ,τότε πραγματικά πεθαίνουν,τότε μόνο .

   Θεοφοβούμενοι άνθρωποι οι χωριανοί , περισσότερο βέβαια οι γυναίκες , στα χρόνια αυτά της δυστυχίας , είχαν πάντα δίπλα τους την Παναγιά , σ΄αυτή λέγαν τον πόνο τους , ζητώντας βοήθεια , και στη μεγάλη ανάγκη , παρόλη τη φτώχεια , έκαναν και κάνα τάμα , στην Κουτσουριώτισσα πού ‘ταν και θαυματουργή.

   Σαν ..στρώσαν λίγο , λοιπόν , τα πράγματα , οι Λιδορικιώτισσες άρχισαν να εκπληρώνουν τα ..τάματά τους , τα τάματα που είχαν κάνει στις δύσκολες ώρες που πέρασαν , όλο αυτό τον καιρό του χαλασμού , ένα πρωί λοιπόν η μάνα μου , μου είπε να πάω στην Τσακαλοχρυσούλα , μοδίστρα φίλη της , που έμενε σε ένα μικρό σπιτάκι , πάνω απ’ το παλιό Γυμνάσιο , γιατί το καινούργιο δεν είχε χτιστεί ακόμα , να μου πάρει μέτρα γιά να μου φκιάξει μια ποδιά…

   Εγώ φυσικά παραξενεύτηκα , γιατί ποδιές φορούσαν μόνο τα κορίτσια , τη ρώτησα σχετικά τι ποδιά θα ήταν αυτή , και τι την ήθελα , και τότε η μάνα μου μου εξήγησε πως με είχε τάξει στην Παναγία στον Κουτσουρό , και έπρεπε να φοράω ποδιά , σαν αυτές που φορούσαν τα κορίτσια στο σχολείο , εγώ όπως ήταν φυσικό , τσίνησα , δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί έπρεπε σώνει και καλά , να βάλω ποδιά για να πάω στον Κουτσουρό , τέλος πάντων μουρμουρίζοντας , πήγα στη Χρυσούλα και μου πήρε τα μέτρα κι’ αυτό ήταν..το ξέχασα το θέμα .

   Ήταν κατακαλόκαιρο , αρχές Αυγούστου , και μιλάμε για ζέστη αφόρητη , και πλησίαζε και η γιορτή της Παναγίας της Κουτσουριώτισσας , που ήταν στις 23 Αυγούστου . Ένα απόγευμα η Χρυσούλα έφερε στο σπίτι την ποδίτσα , και μου ευχήθηκε και..βοήθειά μου , εμένα βέβαια η όλη ιστορία δεν μου καλοφαινότανε , ντρεπόμουνα που θα φορούσα ..κοριτσίστικη ποδιά , μπλε , όπως οι συμμαθήτριές μου , αλλά και τι μπορούσα να κάνω ; Η μάνα μου δε σήκωνε κουβέντα , εγώ το μόνο που ευχόμουνα ήταν να μην έρθει..ποτέ η 23^η Αυγούστου , αλλά γινόταν αυτό ; φυσικά και όχι…

   Η μάνα μου η καϋμένη , με ‘βαλε και τη δοκίμασα , να δει πως είναι πάνω μου , και γω..έσκαγα απ’ τη ντροπή μου , απ’ το κακό μου . Κάποτε όμως έφτασε και η προπαραμονή της Παναγίας , και η μάνα μου μου ανακοίνωσε πως την άλλη μέρα θα πηγαίναμε στον Κουτσουρό , εγώ έπεσα στα μαύρα πανιά , δεν μπορούσα να το ..χωνέψω , αλλά ούτε και μπορούσα να κάνω κάτι , ν’ αλλάξω την κατάσταση , κι’ έτσι αφέθηκα στη..μοίρα μου ..

   Η αλήθεια πάντως ήταν πως ήθελα να πάω στον Κουτσουρό , γιατί άκουγα πολλούς που κανόνιζαν να πάνε , και κανόνιζαν παρέες , αλλά δεν ήθελα να με δούνε με την ποδίτσα , σαν ..παπαδάκι , σαν κοριτσάκι , αλλά τώρα πιά δεν γινόταν τίποτα , την παραμονή λοιπόν το πρωί ξεκινήσαμε , μαζί με άλλους παρέα , κυρίως γυναίκες και παιδιά , που κουβαλούσαν λαμπάδες και διάφορα άλλα τάματα , πήραμε και το μουλάρι της θειάς μου της Φαλίδαινας και καβάλα η μάνα μου και γω , πήραμε το δρόμο για την Πλέσσια ..

   Ζέστη πολλή , ο δρόμος μπόλικος , κι’ αν θυμάμαι καλά , πηγαίναμε απ’ την ποταμιά , στη Μπελεσίτσα , κάνοντας που και που και από μια στάση , στα πλατάνια , πίναμε και νερό σε κάνα άμπλα , γιατί η ζέστη ήταν αφόρητη , στο δρόμο βέβαια συναντούσαμε κι’ άλλους προσκυνητές και σιγά-σιγά γίναμε ένα μικρό καραβάνι .

   Μαζί μας ήταν και κάποιες γυναίκες που είχαν ξαναπάει στον Κουτσουρό και μας έλεγαν πολλά και διάφορα , για τα κελιά , που τα πιάνουν οι..Γαλαξειδιώτισσες , από νωρίς , και πως πρέπει να πάμε όσο μπορούμε πιο γρήγορα για να πιάσουμε καμιά..πουρνάρα , κοντά στην εκκλησία , για να ..στρατοπεδεύσουμε , γιατί έρχεται κόσμος απ’ όλα τα χωριά και γίνεται ..χαμός ..κι’ άλλα πολλά τέτοια..

   Ξέχασα όμως να σας πω πως εγώ ήμουνα ντυμένος με την ποδιά , μεγάλο βάσανο , έννοιωθα πως όλοι κόιταζαν εμένα , και κρυφογελάγανε , παρακαλούσα να φτάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται , να τελειώνει αυτή η ιστορία , που μου ‘χε γίνει ..βραχνάς , ..βάσανο μεγάλο ..

   Περάσαμε την Πλέσσια , και ανηφορίζοντας ένα μονοπάτι , ανεβήκαμε σε ένα μικρό οροπέδιο , μια μεγάλη λάκα , κατάξερη , μόνο κάπου κάπου είχε καμιά αγκορτσιά , και τίποτα άλλο , και η ζέστη..αφόρητη , ευτυχώς που είχαμε νεράκι και δροσιζόμαστε , βέβαια είχαμε και κάποια φαγητά , για να περάσουμε αυτή τη μια μέρα που θα μέναμε εκεί .

   Πλησιάζοντας είδαμε από μακριά , ψηλά στην κορφή , την εκκλησία , και μια ουρά από κόσμο και ζώα να ανεβαίνει προς τα πάνω , ενώ όσο πλησιάζαμε βλέπαμε τις αγκορτσιές σχεδόν όλες ..καπαρωμένες , πιασμένες , πραγμα που μας ανησύχησε βέβαια , αλλά και τι μπορούσαμε να κάνουμε ;

   Κάποτε φτάσαμε και μεις , εκεί επικρατούσε κατάσταση..πανικού , κάτω ακριβώς απ’ την εκκλησία , και ολόγυρα , επικρατούσε το αδιαχώρητο , μουλάρια , γαιδούρια , δεμένα στα γύρω δέντρα , κοφίνια και ..μαρούδες κρεμασμένα στα κλαριά των αγκορτσιών και κόσμος..πολύς κόσμος να πηγαινοέρχεται , ενώ και κάμποσα παιδιά έπαιζαν του καλού καιρού , ενώ οι μανάδες τους διαρκώς τα φώναζαν..

   Δυό πράγματα έπρεπε να εξασφαλίσουμε ..επειγόντως , πρώτα-πρώτα ..στέγη , η μάλλον..αγκορτσιά για μας και δεύτερον , πάρκινγκ για τα ..γαιδουρομούλαρά μας , βέβαια ήταν ολοφάνερο πως οι..προνομιούχες ..αγκορτσιές ήταν όλες κατειλημμένες , καθώς και οι..χώροι στάθμευσης κοντά στην εκκλησία , αλλά τι να κάνουμε ; ..βολευτήκαμε σε..δευτερότερες , λίγο παρακάτω απ’ την εκκλησία και μάλιστα απ’ την πίσω μεριά που ήταν και ..μικρογκρεμός , και το έδαφος επικλινές , θα θέλαμε κάτι καλύτερο αλλά….

   Βολευτήκαμε όπως…όπως , βολέψαμε και τα ζωντανά , ηρεμήσαμε λιγάκι , και μετά αρχίσαμε , λίγοι-λίγοι , γιατί κάποιοι έπρεπε να φυλάνε τα ..υπάρχοντά μας , να κάνουμε..εξερεύνηση του …χώρου , κάποιοι βέβαια , ήξεραν τα κατατόπια , αλλά εμείς ήμασταν ..πρωτόπειροι , ανεβήκαμε και πάνω στην εκκλησία , όπου το προαύλιο ήταν ..πηγμένο στον κόσμο , εκεί στο πλαί είδαμε και τα ..περίφημα κελιά , λίγα μικρά δωματιάκια , χωρίς τίποτα μέσα , αδειανά , τα οποία όπως μάθαμε , ήταν.. κατειλημμένα απ’ τις…Γαλαξειδιώτισσες , που έρχοντα μια δυό μέρες νωρίτερα , γι’ αυτό το λόγο , και απ’ότι έλεγε το..ράδιο..αρβύλα , κουβαλούσαν και ..βαλίτσες με φορέματα μαζί τους , λες και πήγαιναν σε…διασκέδαση ..

   Τέλος πάντων , ανεβήκαμε τα σκαλάκια , στο τσιμεντοστρωμένο προαύλιο , και μπήκαμε στην εκκλησία κι’ ανάψαμε ένα κεράκι , με μεγάλη δυσκολία γιατί και η εκκλησία μέσα , ήταν γεμάτη κόσμο , αλλά και ..συμπράγκαλα , μαρούδες κλπ , που σήμαινε πως οι άνθρωποι αυτοί θα κοιμόντουσαν εκεί το βράδυ , ενώ θα πρέπει να λάβετε υπόψη , πως και όλοι οι προσκυνητές , θα ξενυχτούσαν μέσα στην εκκλησία , αφού μάλιστα , οι περισσότεροι είχαν μαζί τους άρρωστους μεγάλους , αλλά και παιδάκια , που θα ξενυχτούσαν στην ολονυχτία , προσευχόμενοι και περιμένοντας το..θαύμα , γιατί , απ’ ότι μαε έλεγαν η Παναγιά η Κουτσουριώτισσα , είναι θαυματουργή και έχει κάνει πολλά θαύματα , κάποια μάλιστα μας τα είπαν , ενώ σταυροκοπιούνταν , κάνοντας μετάνοιες , γοντατίζοντας στις εικόνες..

Ανάψαμε λοιπόν το κεράκι μας , προσκυνήσαμε στην θαυματουργή εικόνα της Παναγιάς , ακούσαμε και πολλά και διάφορα , γιά τα θαύματα που έχει κάνει , κατά καιρούς , η Χάρη της , κι΄όλα αυτά μέσα στην εκκλησία , όπου η ατμόσφαιρα ήταν κυριολεκτικά ..αποπνικτική , ένα περίεργο ..μείγμα από καπνούς κι’ αναθυμιάσεις λιβανιού και κεριών , που ανακατεμένο και με την ΄φυσική..ευωδιά του καταϊδρωμένου πλήθους , σε ..’πνιγε , σου έκοβε την ανάσα…

      Εν τω μεταξύ όλο κι’ ερχόταν κόσμος , μανάδες με μωρά στην αγκαλιά , που έκλαιγαν διαρκώς , μεγαλύτερα παιδάκια που προσπαθούσαν να παίξουν , μέσα στην εκκλησία , και τα κυνηγούσαν οι μανάδες τους , και φυσικά μεγάλοι άνθρωποι , κουρασμένοι , κακοπαθημένοι , εξουθενωμένοι , που ποιός να ήξερε τι τους βασάνιζε , τι τους  έφερε ως εδώ..

   Όπως είπαμε και πριν , το πρόγραμμά μας έλεγε ξενύχτι μέσα στην εκκλησία , τώρα το που και το πως , δεν είχε και μεγάλη σημασία , εκεί στριμωγμένοι μαζί τους τόσους άλλους , και μεις.. Η ιδέα βέβαια δεν μου πολυάρεσε , αλλά δεν μπορούσα να κάνω και κάτι , δεν υπήρχε άλλη επιλογή , το πήρα λοιπόν απόφαση ..

   Ήταν όμως αδύνατο να παραμείνεις γιά πολλή ώρα μέσα , δεν αντεχόταν , πνιγόμουνα , όχι μόνον εγώ αλλά και πολλοί άλλοι , που έβγαιναν γιά ν’ ανασάνουν λίγο καθαρό αέρα , με…βάρδιες , κάποιοι απ’ την παρέα , έμεναν και κρατούσαν τις..θέσεις , προσέχοντας και τα ..συμπράγκαλά τους , που ήταν ..ό,τι μπορεί να φανταστεί κανέις , τα πιό απίθανα , το ίδιο κάναμε και μεις , κάποιες έμειναν μέσα και εγώ με τη μάνα μου βγήκαμε γιά λίγο , και θα επιστρέφαμε γιά να γίνει..σκάτζα –βάρδια  .

   Έξω γινόταν άλλο…πανηγύρι , κόσμος πηγαινοερχόταν , ζωντανά γκαρίζανε , παιδιά κυνηγιόντουσαν , τι να κάνουν μικρά παιδιά ήταν , μανάδες τα φώναζαν με τον ..γλυκο εκείνο τρόπο των..χωριών , σωστό ..πανδαιμόνιο , κι’ όλο και έρχονταν και καινούργιοι , κατάκοποι , και προπαντός ..καταϊδρωμένοι , απ’ το πολύωρο περπάτημα και τη ζέστη..

   Τη λίγη ώρα που μείναμε έξω , συναντήσαμε πολλούς χωριανούς μας , που ήρθαν γιά την ολονυχτία , κουβέντιασαν με τη μάνα μου , και μπήκαν στην εκκλησία γιά να εξασφαλίσουν ..κατάλυμα , πράγμα πολύ-πολύ δύσκολο , αλλά και τι να ‘καναν , η ανάγκη βλέπεις…ρίξαμε και μιά ματιά στα ζωντανά μας , που τα ‘χαμε..παρκαρισμένα , κάτω απ’ την εκκλησία , δεμένα σε δέντρα , και γυρίσαμε γιά να κάνουμε τη βάρδια μας …

   Εγώ βέβαια , από μέρες ρωτούσα τη μάνα μου , γιατί με πήγαινε ..ταμένο στον Κουτσουρό , γιά ποιό λόγο , και μάλιστα ντυμένο με..ποδίτσα , όλο μου τα μάσαγε και όλο μούλεγε πως θα μου πει , την ξαναρώτησα και εδώ , στην εκκλησία , όση ώρα ήμασταν έξω , και μου είπε τελικά , πως με είχε τάξει στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα , γιατί στην Αθήνα που μέναμε , είχα αρρωστήσει και έμεινα γιά λίγο στο Νοσοκομείο των παίδων , και τώρα ξεπλήρωνε την υπόσχεσή της , το τάμα της στην Παναγία …

   Και τότε μου εξήγησε , πως και οι άνθρωποι που βλέπαμε ερχόμενοι , να περπατάνε  ξυπόλυτοι , κι’ αυτοί τάμα είχαν κάνει , όπως και πολλοί-πολλοί άλλοι που βλέπαμε γύρω μας , μπήκαμε , καθίσαμε στη θέση μας , στριμωχτά-στριμωχτά , και βγήκαν οι υπόλοιποι γιά να πάρουν αέρα , μέσα , το πανδαιμόνιο συνεχιζόταν και μάλλον..χειροτέρευε , γιατί μέσα στην εκκλησία , πιά , επικρατούσε..πανικός , φωνές , κακό , κλάματα , καπνοί , μυρωδιές , μιά απερίγραπτα ..απαράδεκτη κατάσταση…

  Στρωθήκαμε λοιπόν , όπως-όπως , στο χώρο που μας κρατούσαν , με τα..δόντια , οι άλλοι , η μάλλον …οι άλλες της παρέας μας , ο οποίος χώρος βέβαια απ’ την ώρα που είχαμε βγει έξω , είχε πολύ..περιοριστεί , αφού εν τω μεταξύ είχαν μπει στην εκκλησία πολλοί νέοι προσκυνητές , που κάπου έπρεπε κι’ αυτοί να βολευτούν …

    Ο ένας πάνω στον άλλον λοιπόν , ενώ είχε αρχίσει να κυκλοφορεί , ανάμεσα στους προσκυνητές , πως θα ‘ρθει κάποια στιγμή κι’ ο δεσπότης , απ’ την Άμφισσα , και εκείνη την εποχή επίσκοπος Φωκίδος ήταν ο Αθανάσιος , τον οποίο γνώριζα φυσιογνωμικά , γιατί  τον είχα δει στο Λιδορίκι , όταν είχε έρθει σε κάποιες εκδηλώσεις , ήταν..αγριωπός , σωματώδης και ..φωνακλάς , παλιός αξιωματικός , έτσι έλεγαν , δεν τον..συμπαθούσα καθόλου …

   Κουρνιασμένος στην αγκαλιά της σχωρεμένης της μάνας μου , κατα..κουρασμένος , καταϊδρωμένος , κακοπαθημένος γενικά , είχα και το κουράγιο , και τι άλλο να’κανα ; , να παρατηρώ (…χούι εξ απαλών ..ονύχων ) όλους τους γύρω ταλαιπωρημένους προσκυνητές , που ‘χαν οι έρμοι κουβαλήσει την απελπισία και τα βάσανά τους , κι’ είχαν έρθει να προσκυνήσουν την Παναγιά , και να ζητήσουν , ποιός ξέρει γιά ποιό λόγο , τη βοήθειά της , δυστυχισμένος κόσμος , που είχε αναποθέσει όλες τις ελπίδες στην πίστη του..

   Άρρωστα παιδάκια , στις αγκαλιές των μανάδων τους , ανάπηροι , πονεμένοι , ανήμποροι , είχαν έρθει στη Χάρη Της , ελπίζοντας στο ..θαύμα , απελπισμένοι άνθρωποι , που όμως ελπίζανε…πιστεύανε…

   Στο μεταξύ , με τη μέθοδο της…ενδοεπικοινωνίας , έρχονταν διαρκώς και κάποιες ..πληροφορίες , γιά προηγούμενα θαύματα της Παναγίας , γιά ‘αρρωστους που έγιναν καλά , γιά τυφλούς που βρήκαν το φως τους , και πολλά άλλα , που κυκλοφορούσαν από παρέα σε..παρέα , και φυσικά ανέβαζαν το θρησκευτικό ..συναίσθημα των προσκυνητών  που με βαθειά-βαθειά κατάνυξη , παρακολουθούσαν τη θεία λειτουργία της ολονυχτίας…

  Παραπίσω από μας , μιά χαροκαμένη μάνα , κρατούσε το παιδάκι της ,  μικρότερο από μένα , γύρω στα 4-5 , ατην αγκαλιά με στοργή , ενώ εκείνο συνέχεια έκλαιγε , χωρίς όμως να λέει ούτε μιά λέξη , ούτε μιά κουβέντα , κι’ απ’ότι μάθαμε δεν μιλούσε , και γι’αυτό και τό’χε φέρει η καϋμένη η μάνα , γιά να το βοηθήσει η Παναγιά , κι’ άλλες ..κι’ άλλες πολλές περιπτώσεις , που μαθαίναμε , όσο περνούσε η ώρα και προχώραγε η νύχτα , όσο γιά ..ύπνο , δεν ήταν δυνατόν ούτε να σκεφτεί κανείς κάτι τέτοιο , με τις συνθήκες που επικρατούσαν μέσα στην εκκλησία ..

   Μέσα λοιπόν στο διαρκές ..βουητό , τους ψίθυρους , τις φωνές , τα κλάματα των παιδιών και την αφόρητη ζέστη , ήταν πολύ δύσκολο να παρακολουθήσει κανείς και τις ψαλμωδίες , γιατί τότε , δεν υπήρχαν  , ευτυχώς , μικροφωνικές εγκαταστάσεις , γι’ αυτό μας έκανε μεγάλη εντύπωση , όταν κάποια στιγμή ακούσαμε ένα ..ψίθυρο  :  έρχεται ο δεσπότης , κι’ αμέσως έγινε νεκρική..σιγή , απόλυτη σιγή , λες κι’ όλοι έχασαν ταυτόχρονα τη φωνή τους , αμέσως εμφανίστηκε στην ωραία πύλη , ο Αθανάσιος , σχεδόν εξαγριωμένος , κατακόκκινος , φωνάζοντας : Δεν ντρέπεστε , μαζευτήκατε εδώ και φωνάζετε , και πολλά και …διάφορα , που έκαναν τους προσκυνητές , κυριολεκτικά , να..παγώσουν , και συνέχισε , διακόπτοντας τη λειτουργία , ενώ οι έρμοι οι παπάδες , έμειναν κάγκελο , αν και τον γνώριζαν καλά-καλά , όπως επίσης και οι προσκυνητές , λίγο-πολύ , αλλά στη συνέχεια δόθηκε η..χαριστική βολή , κάτι που εξήντα περίπου χρόνια ..κουβαλάω στην παιδική μου , τότε , ψυχή , κι’ ακόμα δεν μπορώ , όυτε να το…καταλάβω , αλλά και περισσότερο να το..συγχωρήσω .

   Μέσα λοιπόν στο ξέσπασμά του , ο δεσπότης , γνωστός γιά την αθυροστομία του , συν τοίς..άλλοις , εκστόμισε κι’ αυτή τη φράση , που την άκουσα ολοκάθαρα και μούρθε …κεραυνός :…μαζευτήκατε εδώ μέσα και..κλάνετε …

   Πάγωσα , όπως και όλοι , βέβαια η διαπίστωση αυτή δεν απείχε και πολύ απ’ την πραγματικότητα , όχι , αλλά ο τρόπος που ειπώθηκε αυτή η φράση , ο χώρος και ο χρόνος , αλλά κυρίως ο άνθρωπος που την είπε , εμένα με συγκλόνισαν , κυριολεκτικά πάγωσα , κουβαριάστηκα φοβισμένος στην αγκαλιά της μάνας μου , που κι’ αυτή , όπως και όλοι τριγύρω , έμειναν αποσβολωμένοι ..μουδιαμένοι , όλοι δεν πιστεύαμε στ’ αυτιά μας…κι όμως ήταν μιά..πραγματικότητα..

   Μιά πραγματικότητα , φίλοι μου , που κατέστρεψε , σε μένα τουλάχιστον , όλη την κατανυκτική ατμόσφαιρα και διάθεση , που είχε δημιουργηθεί , παρόλες τις δυσκολίες , τόσες ώρες μέσα στην εκκλησία , ανάμεσα στον κόσμο που προσευχόταν , σταυροκοπιόταν κι’ έκανε συνέχεια ..μετάνοιες , δεν ξέρω , μπορεί η αντίδρασή μου να ήταν υπερβολική , μπορεί..μπορεί , πολλά μπορεί , πάντως , δεν περίμενα ποτέ , πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο , μέσα στην εκκλησία μάλιστα…και πιστεύω πως και σήμερα να συνέβαινε , και στην ηλικία που βρίσκομαι , πάλι η αντίδρασή μου θα ήταν η ίδια..

   Απογοητευμένος , κομματιασμένος..κυριολεκτικά , αφού κάτι έσπασε μέσα μου , και κουρασμένος , φυσικά , απ’ όλη την ταλαιπωρία της μέρας , αποκοιμήθηκα , δεν μπορώ να πω , και μετά από τόσα χρόνια τώρα , πόση ώρα κοιμήθηκα , αλλά κάποια στιγμή , προς το πρωί , πετάχτηκα απ’ τον ύπνο , η εκκλησία είχε..ξεσηκωθεί απ’ τις φωνές των προσκυνητών , μιά απίθανη οχλαγωγία , φωνές , ψαλμοί , κλάματα , προσευχές και μιά η επωδός :…μίλησε ..μίλησε ..θαύμα..θαύμα..μίλησε …

   Καθώς πετάχτηκα , απ’ τον ύπνο , είδα τη μάνα μου κι’ όλους τριγύρω , να σταυροκοποιούνται και να κλαίνε , φωνάζοντας ..Θαύμα…θαύμα..μίλησε το παιδάκι…κι’ όλοι κοίταζαν πίσω μας , πρός το παιδάκι , που ανέφερα πριν , όλοι δε είχαν πέσει απάνω να δούν το θαύμα , ν΄ακούσουν το παιδί , ενώ η έρμη η μάνα του φώναζε , έκλαιγε , προσευχόταν  σε μιά κατάσταση..έξαλλη …

   Δεν έμαθα ποτέ , ούτε το όνομα του παιδιού , ούτε από που ήταν , όπως επίσης δεν μπόρεσα να πλησιάσω , μέσα στην ..αναταραχή , γιά να δω με τα μάτια μου και φυσικά ν’ ακούσω με τ’ αυτιά μου το παιδί να ..μιλάει , το γεγονός αυτό όμως είχε περιορίσει τις άσχημες εντυπώσεις απ’ το προηγούμενο περιστατικό με το δεσπότη , απάλυνε κάπως την απογοήτευση και την…θλίψη μου , δεν την εξάλειψε όμως , γιατί είναι , ακόμα και τώρα , ένα..αγκαθάκι στην ψυχή μου………Κ.-

Αθήνα , 1947 η 1948 , τετράχρονος η πεντάχρονος , τότε στο Νοσοκομείο Παίδων , από αριστερά ο αγαπημένος μου πατέρας , ξαδέρφες της μάνας μου που με ‘χει αγκαλιά , ο αδερφός μου Γιώργος , κι’ ο αδερφός της μάνας μου Γιώργος Κάρλος . Η αρρώστεια μου αυτή , ήταν η ατία να με..τάξει η μάνα μου στην Παναγία την Κουτσουριώτισσα και ..φυσικά να ζήσω όλα όσα σας διηγήθηκα παραπάνω .

                   Καλό σας  ξημέρωμα…….Κ.-

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…

 

  Καλησπέρα αδέρφια Λιδορικιώτες ..

Καλησπέρα ξενητεμένοι Ελληνολιδορικιώτες και φίλοι του χωριού μας , καλησπέρα στους χθεσινούς επισκέπτες μας από : Athens , Thessaloniki , Patrai , Iraklion , Larisa , Sparti , Nicosia , Ioannina , Nea Ionia , Chicago , Kallithea , Chalandri , Volos , Norman , Palos Hills , Kozani , Mokena , Kastoria , Hoogvliet , s Hertogenbosch , Frederiksberg , Sparti , Xanthi , Hometown , Komotini , Kerkira , Milan , Kavala , Stuttgart , Augsburg , Khania , Paiania , καλό μήνα , καλή βδομάδα , να περνάτε όλοι καλά ..

 

         ΔΕΥΤΕΡΑ  ΣΗΜΕΡΑ  Ι  ΜΑΡΤΙΟΥ  2010

              ΠΡΩΤΗ  ΜΕΡΑ  ΤΗΣ  ΑΝΟΙΞΗΣ

   Μέσα στο νοσηρό κλίμα των ημερών , και μέσα στις τόσες έγνοιες και ..στενοχώριες μας , ας έχουμε και μιά ελπίδα , πως κάτι θ’ αλλάξει στη ζωή μας , ας ελπίσουμε λοιπόν πως η άνοιξη θα μας φέρει κάτι …καινούριο ..πνιγήκαμε στα σκάνδαλα , στα κομματικά τερτίπια και τους…ξύλινους..μονολόγους , κάτι καινούριο βρε παιδιά…χανόμαστεεεεεε , βουλιάξαμεεεε..

 

  Εκπέμπει..S .O S , ο έρμος ο Ελληνικός λαός , απελπισμένα κί’ απεγνωσμένα , δε βαριέσαι όμως…ποιός του δίνει..σημασία…

  Εντύπωση όμως , κάνει σε όλους μας , αυτή η..περιορισμένη και..επιλεκτική μνήμη των πολιτικών μας , ως εκ..θαύματος , έχουν διαγράψει απ’ τη ..μνήμη τους ό,τι δεν τους..σμφέρει , ό,τι δεν τους..βολεύει..παίζοντας την κολοκυθιά , γιά το από πότε θ’ αρχίσει το…ψάξιμο , των,,σκανδάλων , βρε τους…σκανδαλιάρηδες , στο τέλος ..τέλος , θαμας πούνε πως εμείς όλοι φταίμε , να δείτε που στο τέλος θα μας πούνε , και…….(μπιπ ), όπως έλεγε στο τραγουδάκι του κι’ ο Μηλιώκας , όλα να τα περιμένουμε απ’ αυτούς..

   Ξεχνάμε τα ατέλειωτα..φαγοπότια , τις βίλες , τα δωράκια των ΠΕΝΤΑΚΟΣΙΩΝ  ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ δραχμών , τους Ζαχόπουλους , τα..Βατοπέδια , το Χρηματιστήριο , τα..Ολυμπιακά...τσιμπούσια , και θυμόμαστε , μόνο το..14ο μισθό του έρμου του Έλληνα , χωρίς φυσικά να ..ξεχνάμε και τον ..13ο , καλομελέτα κι’ έρχεται , ξεχνάμε τις ..χιλιάδες ..ΜΑΪΜΟΥΔΟ..ΑΝΑΠΗΡΟ..ΣΥΝΤΆΞΕΙΣ , ΤΙΣ..ΣΤΡΑΤΙΕΣ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΟ..ΑΡΓΟΜΙΣΘΩΝ , τις απέραντες..ατασθαλίες των  Ο.Τ.Α , αφήνουμε ελεύθερους , δηλαδή , τους…ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ , να..αλωνίζουν , και ..στριμώχνουμε τα ..έρμα τα ..μυρμηγκάκια και τις…μυγούλες , βγάζοντάς τους το…ξύγκι τους , ωραίοι είστε σύντροφοι , κι’ ακόμα πιό ωραίο το…σύνθημά σας : ΟΛΟΙ  ΘΑ..ΠΕΙΝΑΣΕΤΕ , ΚΑΙ ..ΌΛΟΙ ΘΑ..ΣΩΘΟΥΜΕ !!!  ΜΠΡΑΒΟ  ΣΑΣ !!!

    Πάντως , εμείς θα προτείνουμε κάτι ακόμα καλύτερο , που θα ..βοηθήσει στην..αφομοίωση των..μέτρων σας .

   Για να μη..κακοφανεί στους..υπήκοους , το κόψιμο του 14ου και ενδεχομένως και του 13ου..μισθού , κάντε κάτι πολύ…έξυπνο και..ανακουφιστικό , ΚΑΤΑΡΓΕΙΣΤΕ :

α.  ΤΑ…ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

β.  ΤΟ..ΠΑΣΧΑ   ΚΑΙ

γ. ΤΗΝ..ΑΔΕΙΑ

   Οπότε , δεν θα έχουν λόγο οι..υπήκοοι να διαμαρτύρονται , αδίκως..πάντα , γιατί λογικό είναι , αφού δεν θα ..υπάρχει Πάσχα , να κοπεί και το…ΔΩΡΟ ΤΟΥ , όπως επίσης και με ΤΗΝ…ΑΔΕΙΑ , αφού δεν θα έχεις..άδεια , τι το θέλεις το..επίδομα ; Σωστόν ;..Σωστό..να  λές  …

   Εκείνο όμως που δεν πρέπει επ’ ουδενί να ..κάνετε , είναι να ενοχλήσετε    όοοολους αυτούς , που βόσκησαν..βοσκάνε και..θα..βοσκάνε , το ΚΡΑΤΙΚΟ..ΧΩΡΑΦΙ , ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΑ , που από…ξεβράκωτοι , έγιναν..πλούσιοι , σε βάρος μας , αυτούς αφήστε τους , έτσι..αμολυτούς , να συνεχίσουν το..θεάρεστο έργο τους…

  Και μια όμορφη φωτογραφία , της άνοιξης που μας..περιμένει , ΜΑΥΡΗ ..ΚΙ ΑΡΑΧΝΗ …

                     Καλό  σας  βράδυ ……Κ.-

ΣΕΡΓΙΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΕΣ “ ΔΩΡΙΚΕΣ ΓΩΝΙΕΣ “..

 

  Τα χωριά μας , αδέρφια , είναι όλα πανέμορφα , με τη δική του , το καθένα , χάρη , αλλά σ’ όποιο και να πας , θα νοιώσεις ..ζεστασιά .

 

   Προσωπικά , για πολλούς και διαφόρους λόγους , είχα πάντα συμπάθεια στη Πλέσσια , την Αμυγδαλιά , όπως τη λέμε τώρα , γιατί ; Δεν θα μπορούσα να περιγράψω ακριβώς το γιατί , αλλά , θυμάμαι , πως , παλιότερα η Πλέσσια ήταν..μεζεδοχώρι , χώρια που ..χόρευαν και γλεντούσαν 360 μέρες το..χρόνο , εξαιρούμε λίγες ..μέρες έτσι..για λόγους..πένθους κλπ ..

   Εκεί λοιπόν , στη δεκαετία του ‘60 και ‘70 , οι περισσότερες μεζεδο..εξορμήσεις μας , είχαν..προορισμό την Αμυγδαλιά , και , γιατί να το..κρύψωμεν άλλωστε , περνούσαμε..μπέϊκα , βασιλικά..με τα κοντοσούβλια μας , τα κρασάκια μας , αργότερα το..φρέσκο γιαούρτι μας , τελειώνοντας , πάντα σχεδόν , με..βραστογαλιά ..παπάρα , τις πρωινές ώρες , μενού..πλήρες , π’ λένι..αριστοκρατικόν..

  Χώρια που στο πανηγύρι , του Κουτσουρού , γινόταν το..έλα να δεις , χαμός στο..ίσιωμα , και μάλιστα..διαρκείας , βέβαια από τότε πέρασαν πολλά χρόνια , πολλά έχουν αλλάξει στη ζωή μας , μεσολάβησε και η…Ευρωπαιο..ποίησή μας , και το..οικονομικό..στρίμωγμα , μη το ξεχνάμε κι’ αυτό , και τα πράγματα..μπερδεύτηκαν ..

   Πάντως , θέλω να πιστεύω , πως οι Αμυγδαλιώτες , εξακολουθούν να είναι..μερακλήδες και..χορευταράδες , το ‘χουν , βλέπεις , στο…αίμα τους , στο DNA , τους , κι’ όπως λένε , το…χούι , βγαίνει μετά την …ψυχή..

   Ένα μικρό , βέβαια , δείγμα , μιά..γευσούλα , δηλαδή , πήραμε στην καλοκαιρινή εκδήλωση , του Συλλόγου , που είχε την καλοσύνη να μας καλέσει ο φίλος Πρόεδρος , Αλέκος Παπανδρέου , και ομολογούμε πως περάσαμε υπέροχα ..

   Το μεράκι , όμως , το έχουν μεταφέρει οι φίλοι Αμυγδαλιώτες , και εδώ στην Αθήνα , το..κουβαλάνε φαίνεται μαζί τους , γιατί προχθές , επισκεφτήκαμε το εντευκτήριό τους , κάπου εδώ στο Βύρωνα , και απ’ τη πρώτη ματιά το νοιώθεις , το βλέπεις , η αίθουσα , δεν έχει καμιά σχέση με εκείνες τις κρύες..ψυχοαποθήκες , που θυμίζουν , μάλλον , ..ξεπεσμένο ΚΑΠΗ , η..κάτι τέτοιο , και είναι ευχάριστο , να έχουν εδώ στην Αθήνα , οι Δωριείς , το στέκι του χωριού τους .

   Βέβαια , για πολλούς και ..διάφορους λόγους , δεν υπάρχει η ..συμμετοχή , που θα περίμενε κανένας , όοχι , δυστυχώς αλλά αυτό είναι μια πραγματικότητα , και μάλιστα ..σκληρή , και εδώ είναι το πρόβλημα , που καλούνται όλοι να..λύσουν , κυριότερη αιτία της αποξένωσης , σιγα- σιγά αλλά..σταθερά , των δωριέων απ’ τους Συλλόγους τους ,κατά την ταπεινή μας γνώμη , είναι , το..ξεστράσιμα , πολλών συλλόγων , απ’ τους σκοπούς τους , χωρίς βέβαια , να  παραβλέπουμε και τους...κομματικούς , ακόμα , ανταγωνισμούς και τα..προσωπικά, βεβαίως..βεβαίως ..

  Έχει , δυστυχώς και πολύ-πολύ κακώς , επικρατήσει , και όχι τελείως..αναίτια , μια περίεργη..πρακτική και..άποψη , πως οι διάφοροι  Σύλλογοι , είναι..προσωπικοί , και ακούς π.χ. πας στον σύλλογο του..τάδε ; και αναφέρετει , φυσικά , στον Πρόεδρό του , κανένας δεν σε ρωτάει , αν πας στο σύλλογο του χωριού σου , τώρα το γιατί..επικράτησε αυτή η..νοοτροπία , δεν είναι και..δύσκολο να το..μαντέψετε ..

   Δεν ξέρουμε , αλλά πιστεύουμε πως , εξαιρέσει , κάποιων συλλόγων που είναι..απλά..σφραγίδες , και δεν προσφέρουν τίποτα και σε κανένα , εκτός απ’ τους ..σφραγιδοφύλακές τους , υπάρχουν και κάποιοι που..παλεύουν , αγωνίζονται , με πολλά – πολλά  προβλήματα , βεβαίως , κάτι να ..κάνουν , κάτι να προσφέρουν , ε..αυτοί σκοντάφτουν , στις..παγιωμένες..προτιμήσεις , κάποιων , που δεν έχουν τα..ίδια γούστα ..

   Κάντε , το  καλοκαιράκι , μια βόλτα στα ..πολιτιστικά ..” δρώμενα “ των Δωρικών χωριών μας , με μια..δυο . εξαιρέσεις , φυσικά , είναι όλα ..τα ίδια , και όταν λέμε τα ..ίδια , απ’ το κακό..στο..χειρότερο , κι’ όμως επιμένουν..επιμόνως..επίμονα κάθε ..χρόνο , παρότι βλέπουν , πως κάθε καινούρια..πολιτιστική..χρονιά , το…εκκλησίασμα ..αραιώνει..αισθητά , σε σημείο , να περιορίζονται , αυτά τα περίφημα “ παραδοσιακά (!!) λαϊκά ..πανηγύρια “ , να εξελίσσονται σε..τζάμπα διασκέδαση , μερικών , αφού ο πολύς , πια , κόσμος..απέχει..αδιαφορεί ..και έτσι πετιούνται , η μάλλον ..τ’φεκιούνται , σημαντικά ποσά , που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν , και να πιάσουν τόπο..

   Εδώ πάλι , έχουμε δυο κατηγορίες ..Προέδρων , αυτών που θέλουν να προσφέρουν , να προχωρήσουν λίιιγο παραπέρα το..κολλημένο κάρο , αλλά βρίσκουν ..τοίχο μπροστά τους , κι΄απογοητεύονται , φυσικώ τω..λόγω , και κάποιους άλλους , που , όπως προείπαμε , επιμένουν στην ..εύκολη , λαϊκίστικη συνταγή , του..τζερτζελοπανήγυρου , όπως το λέμε , κι΄ο αγαπητός φίλος Αλέκος , μας…μαλώνει , απευθυνόμενοι , πάντα , όχι στους χωριανούς , όοοοχι βέβαια , αλλά σε κάποιους χωριανούς που είναι τακτικοί θαμώνες και..υποστηρικτές , αυλικοί...

   Για των γραφομένων μας το..αληθές , θα προσπαθήσουμε φέτος , να καταγράψουμε σε βίντεο , όλες αυτές τις..σπάνιες πολιτιστικές εκδηλώσεις , έτσι τις έχουν..βαφτίσει , και θα σας τις ..παρουσιάσουμε , να δούμε θα το…αντέξετε ; Φοβάμαι πως..όχι…είναι αδύνατον..

   Προσωπικά , πιστεύουμε , πως από νωρίς , οι Δωρικοί Σύλλογοι , θα έπρεπε , κάθε χρόνο , να σχεδιάζουν και να προγραματίζουν ,  μια σειρά κοινών συνεκδηλώσεων , προσφέροντας στους ..έρμους τους Δωριείς , που έχει..πήξει η..πτια τους απ’ το…ψ’μοτύρι , και λίγη…ΚΑΛΗ…ΓΡΑΒΙΕΡΟΎΛΑ , ΠΟΥ ΞΈΡΕΙΣ ;..Μπορεί και να τους..αρέσει …

                      Καλό  σας ξημέρωμα ….Κ.-