ΠΟΙΟΝ ΝΑΖΙ ΕΙΧΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΕΙ ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΑ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ;

 

Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος εμφανιζόταν στο θέατρο. Ενσάρκωνε τον «Βρουμ», που στα γερμανικά σημαίνει «σκουλήκι». Καθημερινά δεχόταν στο καμαρίνι του πολύ κόσμο, που ήθελε να τον συγχαρεί για την ερμηνεία του. Όταν ένα βράδυ χτύπησε την πόρτα του ένας Γερμανός διοικητής, ο «Νιόνιος» αρνήθηκε να τον δεχτεί.

Ο Παπαγιαννόπουλος στην πρώτη γραμμή

Ο ηθοποιός είχε έναν λόγο παραπάνω να μη θέλει οποιαδήποτε επαφή με τους κατακτητές, αφού είχε βιώσει προσωπικά τη βαναυσότητα του πολέμου. Στην αρχή της κήρυξής του, το 1940, κλήθηκε να υπηρετήσει στην πρώτη γραμμή και πήρε μέρος σε μεγάλες μάχες. Οι συνθήκες διαβίωσης πάνω στα βουνά ήταν πολύ σκληρές για εκείνον και τους υπόλοιπους φαντάρους. Πολύ αργότερα, όταν ο πόλεμος ήταν μια μακρινή ανάμνηση από το παρελθόν, ό ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του: «Δεν ξεχνιούνται όσα χρόνια και αν περάσουν. Πώς να σβήσει από τη μνήμη μου η εξόρμησις στο ύψωμα του Αγ. Αθανασίου στη Χειμάρα; Ανεβήκαμε με χέρια και πόδια, πολεμώντας με πέτρες. Είχα, θυμάμαι, πέντε φυσίγγια επί 20 ώρες. Εκεί που είχαμε σκαρφαλώσει, δεν μπορούσαν να μας φτάσουν τα μεταγωγικά. Κι εμείς πολεμούσαμε με πέτρες». Ο Παπαγιαννόπουλος βγήκε ζωντανός από την πρώτη γραμμή του μετώπου και μετά τη συνθηκολόγηση επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Διακοφτό, με το μόνο διαθέσιμο μέσο. Τα πόδια του....

Θέατρο στην Κατοχή

Η Ελλάδα βρισκόταν πλέον υπό γερμανική κατοχή και ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος είχε επιστρέψει στη μεγάλη του αγάπη, το σανίδι. Ο κόσμος που ασφυκτιούσε κάτω από τον γερμανικό ζυγό, είχε ανάγκη από διασκέδαση. Το θέατρο ήταν κατάμεστο κάθε βράδυ. Ένα βράδυ, ανάμεσα στο κοινό βρέθηκε και ο Γερμανός διοικητής της βορείου Ελλάδας, ο διαβόητος Μαξ Μέρτεν, που έστειλε στο Άουσβιτς 50.000 Έλληνοεβραίους της Θεσσαλονίκης. Φυσικά, πρώτα λεηλάτησε τις περιουσίες τους, που η συνολική τους αξία ξεπερνούσε τότε τα 125.000.000 χρυσά φράγκα. Ο Μέρτεν παρακολούθησε την παράσταση και συγκλονίστηκε από την ερμηνεία του Παπαγιαννόπουλου. Όταν έπεσε η αυλαία, ο «δήμιος της Θεσσαλονίκης» θέλησε να συγχαρεί τον ηθοποιό, που του είχε τραβήξει την προσοχή. Οι προσπάθειες του απεσταλμένου του Μέρτεν, να έρθει σε επαφή με τον Παπαγιαννόπουλο, έπεσαν στο κενό....

Αρχικά ο ηθοποιός ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσε να ανοίξει την πόρτα του, γιατί άλλαζε ρούχα. Ο Γερμανός απεσταλμένος επέμεινε, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να μεταδώσει προφορικά το μήνυμα του Μέρτεν προς τον Παπαγιαννόπουλο. Το μήνυμα του ναζί έλεγε: «Τον ρόλο αυτό στη Γερμανία τον παίζει ο καλύτερος ηθοποιός που έχουμε, αλλά σε ορισμένες σκηνές ο δικός σας, δηλαδή ο Παπαγιαννόπυλος, ήταν καλύτερος. Και αυτό έγκειται στην πονηριά και στην καπατσοσύνη την οποία έχει ο Ελληνας». Τι κι αν ο Μέρτεν έδειξε ένα ψήγμα ανθρωπιάς, με το να θέλει να συγχαρεί έναν Έλληνα για το ταλέντο του; Τα εγκλήματα πολέμου, που είχε διαπράξει, ήταν τόσο αισχρά, που η περιφρόνηση, ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει ο Παπαγιαννόπουλος, για να δείξει την απέχθειά του. Και παρά τους κινδύνους, το έκανε.

Πηγή mixanitouxronou.gr

http://www.enikos.gr/

 Πίσω στα παλιά

ΣΚΥΛΟΙ , ΓΑΤΕΣ & ΓΑΪΔΟΥΡΙΑ AL DENTE , ΚΑΦΕΣ ΜΕ ΡΕΒΥΘΙ ΚΑΙ Ο “ ΕΜΕΤΟΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΄.

Οι συνταγές της πείνας στην Κατοχή

Πώς γίνεται να μαγειρεύεις χωρίς φαγητό; Οι συνταγές της επιβίωσης στην Κατοχική Αθήνα, μέσα από τις μαρτυρίες γυναικών της εποχής. Η ιστορικός Ελένη Νικολαΐδου ξεφυλλίζει τις σελίδες του βιβλίου της και θυμάται. Επιβίωση με πατατοφλουδοκεφτέδες, μπομπότα, ψίχουλα εβδομάδας, καφέ από ρεβίθια, τετράποδα και τον... εμετό των Γερμανών

«Καθόλου κρέας ή ψάρι, μια αλεσμένη αγκινάρα για φαγητό. Καλό μάσημα της τροφής για να νιώθει το στομάχι γεμάτο και μην ξεχνάτε να μαζεύεται τα ψίχουλα από το τραπέζι σε ένα βαζάκι. Στο τέλος της εβδομάδας, η ποσότητα θα είναι αρκετή». Προτροπές επιβίωσης στον Τύπο της Κατοχής. Από τον Απρίλιο του 1941, η Ελλάδα βίωνε την εξαθλίωση, τον αφανισμό και χιλιάδες πολίτες πέθαιναν κυριολεκτικά από ασιτία.

Η ιστορικός Ελένη Νικολαΐδου - ήδη με 22 βιβλία στο βιογραφικό της - βγάζει από το χρονοντούλαπο τις «Συνταγές της Κατοχής», το απόλυτο εγχειρίδιο για το «πώς σφίγγει το ζωνάρι». Εξιστορεί δε στο WE του NEWS 247 τις συνθήκες ζωής, αλλά και τους εφευρετικότατους τρόπους επιβίωσης, όπως τις εξιστόρησαν γυναίκες της εποχής, αλλά και όπως παρουσιάζονταν στα «Αθηναϊκά Νέα», «Βραδυνή» και «Καθημερινή».

Τι έτρωγε ο κόσμος τότε; Και τελικά, πόσο κοντά είμαστε στο να αναπροσαρμόσουμε το σημερινό μας διαιτολόγιο σε εκείνο των δύσκολων χρόνων;

Η ψευδαίσθηση του να τρως κρέας
«Οι άνθρωποι της Κατοχής είχαν να αντιμετωπίσουν εκτός από τους Ναζί, τα μπλόκα, τις εκτελέσεις, τη λεηλασία της πόλης και τις τρομακτικές ελλείψεις σε τρόφιμα. Οι μισθοί πλέον δεν είχαν καμία αξία. Τα τρόφιμα στην αγορά ήταν σπάνια και όταν εμφανίζονταν ελέγχονταν από μαυραγορίτες, οι οποίοι ήταν σε αγαστή συνεργασία με τους Γερμανούς κατακτητές. Έπρεπε, λοιπόν, να επιβιώσουν. Χιλιάδες δεν τα κατάφεραν, χιλιάδες στην Αθήνα και σε άλλα μέρη πέθαναν από ασιτία. Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, οι εφημερίδες της εποχής έδιναν συμβουλές για το πώς θα μπορέσουν οι Αθηναίοι να διατραφούν, ώστε να κρατηθούν εν ζωή. Μία συνταγή ή οδηγία – που ήταν και αυτή που με σόκαρε περισσότερο -  έδινε οδηγίες για το πώς να μαζεύουν ψίχουλα».

Έλεγε λοιπόν: Μαζεύετε με προσοχή τα ψίχουλα από το τραπέζι και βάλτε τα σε ένα ποτήρι. Στο τέλος της εβδομάδας θα έχετε μαζέψει τόσα ψίχουλα, ώστε να μπορέσετε να τα χρησιμοποιήσετε στη μαγειρική σας.

«Ειλικρινά, δεν είναι φοβερό; Επίσης, υπήρχε συνταγή που έλεγε πώς να ξεγελάσεις τα μάτια σου και το στομάχι σου ότι τρως κρέας (φοβερά δυσεύρετο προϊόν)».

Είναι πολύ απλό: Παίρνεις μία μελιτζάνα και την τρίβεις, την αφήνεις να σκουρύνει και τότε έχεις την αίσθηση ότι τρως κρέας! «Ξέρετε οι Αθηναίοι άλλαξαν δραστικά τις διατροφικές τους συνήθειες. Γνωρίζατε ότι τα γεμιστά προ Κατοχής τα έτρωγαν με μαγιονέζα;».

Σκύλοι, γάτες, γαϊδούρια, άλογα και ελάφια al dente

«Όταν πεινάς θα φας τα πάντα, όταν βλέπεις το παιδί σου τουμπανιασμένο θα του δώσεις τα πάντα για να το κρατήσεις στη ζωή. Μερικές φορές αναρωτιόμασταν: "Μα και σκύλους;". Ναι και σκύλους και γάτες. Τα πάντα έτρωγαν τότε οι Αθηναίοι», αναφέρει η κα Νικολαΐδου.

Οι σκύλοι και οι γάτες εξαφανίστηκαν από τους πρώτους μήνες που μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα. Και επειδή οι κατακτητές δεν άφησαν τίποτα όρθιο, αλλά κατέσχεσαν ακόμη και τους γάιδαρους για τις ανάγκες των μεταφορών του στρατού τους, παρατηρήθηκε ότι και αυτοί σταδιακά εξαφανίζονταν. Είναι εξακριβωμένο ότι από τον Εθνικό Κήπο σε μία νύχτα χάθηκαν δύο ελάφια. Εικάζεται ότι πεινασμένοι μπήκαν μέσα νύχτα και τα άρπαξαν για λόγους επιβίωσης.

«Πρέπει να σας πω ότι σφάζονταν και άλογα. Για το λόγο αυτό, υπήρχαν πολλά παράνομα σφαγεία, όπου έσφαζαν τα ζωντανά και τα πουλούσαν από πόρτα σε πόρτα για ολόκληρες περιουσίες. Το ξεπούλημα της περιουσίας των Αθηναίων έγινε και για άλλα τρόφιμα, όπως το λάδι».

Καφές από ρεβίθια και για επιδόρπιο «εμετός των Γερμανών»

Τα φρούτα στην κατοχική Αθήνα, αποτελούσαν ένα είδος υπό εξαφάνιση. «Υπήρχαν όμως συνταγές για ορεκτικά που έκοβαν την όρεξη! Οι οδηγίες δηλαδή που δίνονταν ήταν, πώς θα ξεγελάσουμε το στομάχι μας, ώστε να νιώσει ότι είναι γεμάτο. Τούς προέτρεπαν λοιπόν να τρώνε χόρτα και να τα μασούν αργά αργά για να νομίσει το στομάχι ότι είναι χορτάτο».

Ακόμη, λόγω του ότι ο καφές ήταν δυσεύρετος, απλοί πολίτες έφτιαχναν έναν τύπο καφέ από διάφορα προϊόντα, όπως τα ρεβίθια ή από βραστά κουκούτσια.

«Αυτό που υπήρχε σε μερική αφθονία, ήταν το κρασί, το οποίο έσωσε αρκετούς Αθηναίους, γιατί τους τόνωνε. Επίσης και οι σταφίδες και τα σύκα ήταν υλικά που τους κρατούσαν ζωντανούς, αφού τα χρησιμοποιούσαν ως υποκατάστατα ζάχαρης και έφτιαχναν γλυκά. Υπήρχαν εστιατόρια που πουλούσαν γάλα, νερωμένο φυσικά, και αμφιβόλου ποιότητας. Να συμπληρώσω εδώ ότι από την πείνα τους, οι Αθηναίοι μάζευαν ό, τι χόρτο έβρισκαν, αλλά πόσα χόρτα μπορεί να υπάρχουν για να ταΐσουν μία πόλη; Δίνονταν τότε οδηγίες να είναι προσεκτικοί  στο τι τρώνε, αλλά στην πράξη ήταν ανέφικτο λόγω της πείνας».

Άλλοι επιβίωναν με φέτες λασπώδους ψωμιού ή την λεγόμενη μπομπότα (χυλός από καλαμποκάλευρο), ενώ είναι εξακριβωμένο ότι υπήρχαν άνθρωποι και παιδιά ή ορφανά πολέμου, που σύχναζαν έξω από τις ταβέρνες που έπιναν και έτρωγαν οι Γερμανοί και όταν αυτοί ξερνούσαν, θρέφονταν από τον εμετό τους».

Μοναδική πρώτη ύλη το νερό και τα χόρτα… ογκρατέν

«Είναι τραγικό αυτό που θα σας πω αλλά η πρώτη ύλη ήταν το ...νερό! Όταν βέβαια έτρεχε από τις βρύσες, γιατί η αλήθεια είναι ότι τους το έκοβαν πολύ συχνά. Για να σας δώσω να καταλάβετε, υπήρχε συνταγή που έλεγε ότι αν και εφόσον βρεθείτε τόσο τυχεροί και αγοράσετε φασολάκια, να τα καθαρίσετε, κρατήστε τις άκρες και τις κλωστές και όλα μαζί ψιλοκόψτε τα. Σε μία κατσαρόλα με νερό ρίξτε τα όλα μέσα, προσθέστε λίγο κρεμμύδι, ντομάτα ή ελιές και να μία θαυμάσια σούπα για το βράδυ!».

Να σημειωθεί ότι σε περισσότερη αφθονία, αναλογικά, ήταν τα χόρτα και γι’ αυτό υπήρχαν πολλές συνταγές με αυτά, μέχρι και το πώς να μαγειρέψετε… χόρτα ογκρατέν!

Η ανταλλακτική οικονομία και οι «σκοπιές» στα λάχανα

Οι Αθηναίοι επέστρεψαν από τα πρώτα χρόνια της Κατοχής στην ανταλλακτική οικονομία. Η οδός Αθηνάς, ο γνωστός δρόμος στο κέντρο της Αθήνας, ήταν ο τόπος συνάντησης των απανταχού ταλαιπωρημένων και πεινασμένων.

«Εκεί θα βλέπατε να έχουν στο δρόμο ό, τι μπορούσε κανείς να πουλήσει από το σπίτι του. Προσωπικά αντικείμενα, έπιπλα, ίσως κάποια τρόφιμα, μαγειρευτά φαγητά με ύποπτα κρέατα μέσα, ζαχαρωτά που περισσότερο ήταν καθαρτικά, ακόμη και σαπούνια που τελικά έλιωναν τα ρούχα (παρασκευάζονταν παράνομα και χωρίς γνώσεις). Τότε άλλωστε, υπήρχε τρομερή έλλειψη από σαπούνι».

Αρκετοί απλοί πολίτες κατάφεραν να σωθούν, χάρη στα συσσίτια που διοργάνωναν τα σωματεία προς τα μέλη τους. Αποτέλεσμα ήταν η εξασφάλιση ενός πιάτου με όσπρια ή μία κούπα νεροζούμι. «Τα συσσίτια ήταν πολύ διαδεδομένα και εξαιτίας τους κατάφεραν πολλοί Αθηναίοι να επιβιώσουν. Φυσικά μην νομίζετε ότι ήταν τίποτα φαγητά της προκοπής αλλά ήταν αρκετά για να μπορέσουν να σταθούν τα πόδια τους. Να σας πω επιπλέον, ότι πολλοί Αθηναίοι έβαζαν κοτέτσια στα μπαλκόνια και τις αυλές ή έφτιαχναν δικό τους μπαξέ που όμως φύλαγαν σκοπιά για να μην πάει κάποιος πεινασμένος να τους πάρει την κότα ή το λαχανικό».

Οι εφημερίδες την εποχή της Κατοχής ήταν γεμάτες με ειδήσεις από την κεντρική αγορά. Φουφούδες είχαν στηθεί στους δρόμους και πουλούσαν ζωμούς από κρέας, χωρίς να διευκρινίζεται για το τι κρέας μαγείρευαν. Οι μεταφορές γίνονταν με αυτοσχέδια καροτσάκια. Τα παπούτσια έλιωναν και άρχισαν οι Αθηναίοι σκάλιζαν ξύλα και τα φορούσαν. Τότε εμφανίστηκαν λοιπόν στην Αθήνα και τα τσόκαρα. Τα μαγαζιά με ηλεκτρικά είδη πουλούσαν μέχρι και σπιτικά γλυκά.

Πατατοφλουδοκεφτέδες και ροφήματα από φλούδες μήλων

"Μην το πάρετε για παραδοξολογία. Πρόκειται για φαγητό δοκιμασμένο και νοστιμότατο. Τότε έλεγε ότι πρέπει να: Βράζετε τις πατάτες, αφού τις πλύνετε καλά. Έπειτα τις ξεφλουδίζετε. Τι κάνετε τις φλούδες; Τις πετάτε. Πετάτε δηλαδή το πιο θρεπτικό και το πιο υγιεινό μέρος της πατάτας, αφού είναι πια γνωστό πως κάθε λαχανικό και φρούτο στο φλοιό του και γενικά προς τα εξωτερικά του στρώματα περιέχει τις διάφορες πολύτιμες βιταμίνες. Παίρνετε, λοιπόν, αυτές τις φλούδες, προσθέτετε μπόλικο κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο, λιγάκι δυόσμο, αλάτι, πιπέρι, ζυμώνετε και τηγανίζετε. Θα απορήσετε για το αποτέλεσμα. Αν δεν πρόκειται να βράσετε τις πατάτες, αλλά να τις μαγειρέψτε αλλιώς όποτε θα τις παστρέψτε πριν τις βράσετε, πάλι μπορείτε να κάνετε τους κεφτέδες σας, βράζοντας τις φλούδες που θα είναι ακόμα πιο νόστιμες γιατί θα έχουν επάνω και λίγη πατάτα.

Στις συνταγές της εποχής συγκαταλέγονται επίσης, τα ροφήματα ή γλυκίσματα από φλούδες μήλων, η χρησιμότητα των κουκουτσιών για περίφημα γλυκά και τα μπισκότα από ελάχιστο αλεύρι.

Ο φόβος μην εφαρμοστούν και σήμερα οι συνταγές

«Τα ελληνικά ΜΜΕ εμφανίζουν τις “Συνταγές της πείνας” ως βιβλίο για την κρίση, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν γράφτηκε με τέτοιο στόχο. Καταρχάς δεν πρόκειται για κανονικό βιβλίο μαγειρικής, αλλά για προϊόν έρευνας, μέσα από τα μάτια των τότε μητέρων που προσπαθούσαν να θρέψουν με ελάχιστα χρήματα και πρώτη ύλη, τις οικογένειές τους». Το βιβλίο σήμερα έχει ξεπεράσει τις 5.000 πωλήσεις πανελλαδικώς.

Ζούμε όμως τελικά με το φόβο ότι θα επιστρέψουμε σε αυτές τις εποχές; Η ίδια η συγγραφέας σημειώνει ότι η σημερινή κατάσταση δεν μπορεί να συγκριθεί με το τότε: «Τότε αγωνιζόμασταν κατά όπλων και στρατιωτών, που μπορούσαμε να δούμε. Σήμερα ο εχθρός είναι αόρατος. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι οι Έλληνες αλλάζουν και σήμερα τις διατροφικές τους συνήθειες λόγω οικονομικής ανέχειας. Η φτώχεια και η πείνα έχουν επιστρέψει – γεγονός που σοκάρει τους Έλληνες». Άλλωστε η ίδια κα Νικολαΐδου ως εκπαιδευτικός, γίνεται ολοένα και συχνότερα μάρτυρας του υποσιτισμού των μαθητών, που λιποθυμούν.

«Δεν καταλαβαίνω τί σκέφτεται η κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι. Είναι δυνατόν να σωθεί η οικονομία της χώρας με τη φτωχοποίηση του πληθυσμού και την κατάρρευση της αγοράς;», διερωτάται η συγγραφέας, η οποία φοβάται ότι οι Έλληνες έχουν πάρει μόνο μία πρώτη γεύση από τα δεινά που έρχονται: «Βρισκόμαστε μπροστά στις πύλες της κόλασης».

«Άνθρωποι τρώνε από τα σκουπίδια, ο μισθός δεν αρκεί για τον μήνα, η ανεργία χτυπάει κόκκινο με νέους και νέες να παρακαλάνε για μία δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα, άστεγοι σε παγκάκια και σε εσοχές πολυκατοικιών, κακή και φτηνή τροφή, αυτοκτονίες. Πιστεύετε ότι αυτές οι εικόνες είναι της Κατοχής ή του σήμερα; Εγώ σας λέω ότι ανήκουν και στις δύο εποχές. Δεν ξέρω ακριβώς τι κάνουν σήμερα τα νοικοκυριά λόγω της φτώχειας, αλλά σίγουρα έχουν αλλάξει τις διατροφικές τους συνήθειες προς το χειρότερο και εύχομαι να μην φτάσουμε στο σημείο να χρειαστούμε τις "Συνταγές της πείνας". Στο χέρι μας είναι!», καταλήγει.

πηγή: news247.gr

http://www.athensmagazine.gr

Πίσω στα παλιά

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ‘40

MIA IΔΙΑΙΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Η ιστορία ενός ζευγαριού που το χώρισε ο πόλεμος, μέσα από 100 γράμματα -«Λίγος καιρός ακόμη μας μένει και έπειτα θα ενωθούμε για πάντα»

Στην εποχή της μεγάλης συμφοράς, που η ανθρωπινή ζωή κρέμεται από μια κλωστή,

η αγάπη και ο έρωτας λυτρώνουν κι ενίοτε σώζουν ψυχές και ανθρώπους...

Ο έρωτας του Γιάννη Χαλκουτσάκη και της Τιτίκας είναι μια ιδιαίτερη ιστορία αγάπης

στα χρόνια της ...χολέρας, του πόλεμου του '40, που αποκαλύφθηκε, πρόσφατα,

μέσα από τα γράμματα (πάνω από 100) που βρήκε η κόρη του ζευγαριού,

Ελένη Χαλκουτσάκη, αρχιτέκτονας, που ζει σε Αθήνα και Τήνο.

Για πρώτη φόρα, η Ελένη Χαλκουτσάκη μίλησε για την αγάπη των γονιών της

στο σχετικά πρόσφατο 2ο Διεθνές φόρουμ Ρώσων συγγραφέων της Τήνου,

όπου συμμετείχε με αφορμή βιβλίο που ετοιμάζεται να εκδώσει.

H κόρη του ζευγαριού, Ελένη Χαλκουτσάκη

Ο ήρωας της ιστορίας ήταν σε επικίνδυνη μυστική αποστολή διαβίβασης

πληροφοριών για τις γερμανικές οχυρώσεις και πολεμικές κινήσεις των Ναζί

στη Μήλο. Και η ηρωίδα, μία από τις πρώτες Ελληνίδες επαγγελματίες σολίστ

βιολιού και βιόλας, με πλούσια προσφορά στον τόπο της και το εξωτερικό.

Ο έρωτας τους βρήκε πριν από τον πόλεμο, κράτησε 9 χρόνια με αλληλογραφία,

μέχρι το 1948, και ολοκληρώθηκε με έναν ευτυχισμένο γάμο, με παιδιά και μια

ευτυχισμένη κοινή ζωή ως τα γεράματα. Ο Γιάννης και η Τιτίκα μπορεί να μην ζουν

πια, αλλά υπάρχουν τα γράμματα και τα έργα τους, που τους καθιστούν

..."αθάνατους".

"Το χρονικό της αλληλογραφίας των γονιών μου, που τους χώρισε ο πόλεμος

του '40, είναι μία εννιάχρονη περιπέτεια που, κατά περίεργο τρόπο, κράτησε τον

πόλεμο μακρυά τους, οδηγώντας τους σ' έναν κόσμο δικό τους- όπου κατοικούσαν

μόνο οι δυο τους, αφήνοντας απ' έξω τη δίνη του πολέμου

(τόσο του Β΄ Παγκόσμιου όσο και του Εμφύλιου, αμέσως μετά). Αυτό το γεγονός

το διαπίστωσα, όταν με συγκίνηση αρχειοθετούσα τα γράμματά τους, που είναι

από το 1939 (με τη μητέρα μου δεκαεξάχρονη) ως το 1948" λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ

η κόρη τους Ελένη Χαλκουτσάκη.

"Θα ανοίξω το πρωί το παράθυρο κι όπως θα μου μυρίσει το μικρό δεντράκι

της αυλής, θα φέρω μπροστά μου την εικόνα σου, γλυκιά μου αγάπη και θα πω

πως η άνοιξη για μας ξαναγύρισε. Καληνύχτα αγαπημένε μου ..."...

Στα ερωτικά γράμματα του Ιωάννη Χαλκουτσάκη και της Τιτίκας Μότσιου

δεν υπήρχε ίχνος πολέμου σαν αυτοί οι δυο να ζούσαν σε μια εποχή ειρήνης.

"Η περίπτωσή τους έχει ιδιαίτερη σημασία -λέει η κ. Χαλκουτσάκη- διότι πρέπει

να παραλληλίσει κανείς τα όσα, λυρικής έμπνευσης, έγραφε ο πατέρας μου στα

γράμματά του προς τη λατρεμένη του, με τα όσα εξιστόρησε αργότερα στο βιβλίο

του 'Η Μήλος στην Κατοχή' (εκδόθηκε το 1995) για την ίδια ακριβώς εποχή,

σχετικά με τα γεγονότα, στα οποία πρωταγωνίστησε και τα οποία διαδραματίζονταν

στη διάρκεια της Ναζιστικής κατοχής της Μήλου".

Οι δύο τόσο διαφορετικοί αυτοί άνθρωποι παρέμειναν σ' όλη τους τη ζωή

ερωτευμένοι. Υπέφεραν τα πάνδεινα στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

"Η μάνα μου αναγκάστηκε να καταφύγει για μερικά χρόνια σε ένα χωριό, κοντά

στη γενέτειρά της, τη Λάρισα, η οποία βομβαρδιζόταν ανηλεώς. Από 'κει του έγραφε

τρυφερά γράμματα αγάπης και ποιήματα (μόνο για εκείνον). Είχαμε ανακαλύψει

παλιότερα και μια αξιοπρόσεκτη συλλογή ποιημάτων της που ήθελε να εκδώσει,

αλλά όταν τελείωσε ο Πόλεμος την κέρδισε οριστικά η κλασσική μουσική.

Ο πατέρας μου συμμετείχε σε επικίνδυνη μυστική αποστολή διαβίβασης

πληροφοριών για τις γερμανικές οχυρώσεις και πολεμικές κινήσεις των Ναζί

στη Μήλο, που ανέλαβε να διοχετεύει στο Στρατηγείο των Συμμάχων στη Μέση

Ανατολή, όντας υπολοχαγός Πυροβολικού, κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη

των Γερμανών. Στη συνέχεια πήρε μέρος στον αγώνα του Ιερού Λόχου

(Ελληνικών 'Κομμάντος') για την εκδίωξη των γερμανικών στρατευμάτων,

που παρέμειναν οχυρωμένοι και μαχόμενοι αρκετούς μήνες μετά την ήττα των

Ναζί, και τους οποίους ο Ι.Λ. κατάφερε να εκδιώξει από τη Μήλο στις 9/5/45,

με μικρή συμμαχική συνδρομή, ακριβώς την ίδια μέρα που γιορτάζουν και

οι Σοβιετικοί τη νίκη τους. Σ' αυτόν παραδόθηκαν επίσημα οι Γερμανοί της Μήλου,

όταν τη μέρα αυτή τους αποκαλύφθηκε η πραγματική του ιδιότητα!".

Σήμερα, η Ελένη Χαλκουτσάκη, με σκοπό να γίνει -μέσω του διαδικτύου-

παγκόσμια γνωστός ο αγώνας για την εκδίωξη των Γερμανών από τη Μήλο,

μεταφράζει στα αγγλικά το βιβλίο του πατέρα της, Γιάννη Χαλκουτσάκη

"Η Μήλος στην Κατοχή". Ο νέος τίτλος του θα είναι "The venue of Milos".

Όπως λέει η ίδια, το βιβλίο στην αγγλική γλώσσα θα είναι εμπλουτισμένο

με στοιχεία χαρτογραφικά και φωτογραφικά, με τωρινή τεκμηρίωση για τις

πολλές γερμανικές οχυρώσεις και τους χώρους όπου διαδραματίστηκαν σημαντικά

γεγονότα. Ενώ επισημάνει ότι όλες οι γερμανικές οχυρώσεις ήταν κατασκευασμένες,

μέσω καταναγκαστικών έργων, από τους απλούς ανθρώπους της Μήλου.

Η πενιχρή "αποζημίωσή" τους σε ελληνικό νόμισμα, γινόταν στην ουσία με

τα χρήματα που κατάκλεψαν οι Ναζί από την Ελληνική Πολιτεία με το λεγόμενο

"Κατοχικό Δάνειο", που ταλανίζει ακόμη την Ελλάδα ως θέμα "Γερμανικών

Αποζημιώσεων". Ας μην ξεχνούμε ότι η μισθοδοσία των ίδιων των δυνάμεων

Κατοχής καλυπτόταν από το ...Ελληνικό Δημόσιο!" υπογραμμίζει.

Ως μέλος του ελληνικού στρατού, που αντιστάθηκε συνολικά για ένα διάστημα

πολύ μεγαλύτερο απ' ό,τι οι άλλες δυτικές χώρες, μετά τη δραματική υποχώρηση

ο Ιωάννης Χαλκουτσάκης κατέφυγε στη γενέτειρά του τη Μήλο, το γνωστό νησί

της Αφροδίτης. Προσπαθούσε να βγάζει το άγχος της ήττας, φροντίζοντας τα

δέντρα του περιβολιού του και κτίζοντας εκεί ένα μικρό σπιτάκι για να στεγάσει

την αγάπη του...

Την πιο μαύρη εποχή, δηλ. στις 22 Νοεμβρίου 1942, σε στιγμές απελπισίας,

θλίψης και αθέλητης απραξίας συνέχιζε να γράφει ερωτικά γράμματα στην

αγαπημένη του Τιτίκα :

"...εν τω μεταξύ βράδιαζε. Άναψα το τζάκι (τώρα τελευταία έκαμα και τζάκι στο

σπιτάκι ΜΑΣ) ξάπλωσα σε μια πολυθρόνα και σου αφιέρωσα δυο ολόκληρες

ώρες σκέψης και προσήλωσης. Κρατούσα τη φωτογραφία σου, σε κυτούσα και

σου μιλούσα. Δεν είναι δυνατόν, κάτι θάνοιωσες χθες Σάββατο 6-9 το βράδυ.

Κάποιο ψυχικό φαινόμενο θα σούφερε τον παλμό της αγάπης μου. Μέσα από

το παίξιμο της φλόγας, όπως την κυτούσα, σχημάτισα την μορφή σου. Δυό μάτια,

τα μάτια σου, πότε-πότε με κύταζαν γλυκά και παραπονεμένα. Το παράπονο του

χωρισμού. Το ξέρω, Τιτίκα μου, το έχω χορτάσει πιό αυτό το πικρό παράπονο.

Δεν είναι η πρώτη φορά. Ούτε και η δεύτερη. Είναι όμως η τελευταία. Λίγος καιρός

ακόμη μας μένει, λίγοι μήνες. Και έπειτα πιά θα ενωθούμε για πάντα.

Προετοιμάζω ψυχικά τον εαυτό μου για την ανύψωσι. Νοιώθω την αγιότητα

της στιγμής που δυό υπάρξεις πλασμένες για να ζήσουν μαζί θα ανεβούν στον

Παράδεισο της αγάπης των. Θάναι μεγάλη, Τιτίκα μου, απέραντα μεγάλη η στιγμή

εκείνη, η αγία που τίποτα δεν μπορεί να την περιγράψει. Όσα κι' άν διάβασα,

και διαβάζω πολύ τώρα τελευταία, σε κανένα στίχο, σελίδα ή βιβλίο δεν βρήκα

την περιγραφή που της αξίζει"...

Και στη συνέχεια στο ίδιο γράμμα:

"...Περιφέρω τον αηδηασμένο εαυτό μου χωρίς κανένα ενδιαφέρον εδώ και εκεί.

Μόνο στα Βούρλα (σ.σ. στο περιβόλι) αναπνέω. Χωρίς να κάνω τίποτα απλώς

να γυρίζω και να μιλώ με τα δέντρα και τα λουλούδια ξεσπώ. Μιλούμε μιά πολύ

παράξενη γλώσσα. Ένας που αδιάκριτα θα με παρακολουθούσε δεν θάξερε

τι κάνω. Πηγαίνω κοντά σ' ένα δένδρο, απλώνω το χέρι και το χαϊδεύω. Εκείνο

νοιώθει, νοιώθω κάτω από τη σκληρή του φλούδα να κυλούνε οι χυμοί του

τώρα που χειμωνιάζει αργά-αργά. Την άνοιξι νοιώθω και τη ζέστη ακόμη της ζωής

που ξαναγύρισε. Τους μιλώ και μου μιλούνε και όμως τίποτα δεν ακούγεται.

Είναι παράξενη πολύ αυτή η κουβέντα μας. Όταν πιάνω το κλαδευτήρι να τους

κόψω κανένα ξερόκλαδο τα νοιώθω να μου λένε σαν τον άρωστο που παρακαλεί

τον γιατρό να μην τον πονέσει...".

Μετά την αναγκαστική αδράνεια, ήρθε η ένταση της επικίνδυνης αποστολής που

του ανέθεσαν μυστικές ελληνικές οργανώσεις. Ο Γιάννης Χαλκουτσάκης οργώνει

ακούραστος το νησί με τα πόδια, εκτελώντας την κατασκοπευτική του αποστολή

στη Μήλο και το γειτονικό νησί την Κίμωλο, όπου δεν υπήρχαν Γερμανοί. Δίπλα

του είχε μερικούς νέους πατριώτες, που διακινδύνευσαν κι αυτοί τη ζωή τους.

Διεκπεραίωνε μεταφορές άλλων κατασκόπων προς και από το νησί, των

ασυρμάτων και εφοδίων τους, τους έβρισκε κρυψώνες, αλλά κυρίως έστελνε

χάρτες, λίστες, περιγραφές κ.λπ. προς τον Πειραιά με καΐκια, αλλά και σαν

μηνύματα ασυρμάτου προς τη Μέση Ανατολή. Όσο για τα γράμματά του στη

Τιτίκα του, τα έστελνε μυστικά σε έναν θείο του τραπεζικό στον Πειραιά κι

από 'κει αυτός τα έστελνε στη Λάρισα.

Ο γάμος και ο εκ νέου χωρισμός λόγω Εμφυλίου

"Μετά την απελευθέρωση, ήρθε το χαρμόσυνο γεγονός του γάμου των γονιών

μου, τον Οκτώβρη του 1945, μετά από πολλές αντιδράσεις των στρατιωτικών

αρχών (που δεν τους έδιναν άδεια γάμου, λόγω της αντιστασιακής δράσης

συγγενών της μητέρας μου, αλλά και της ίδιας)" αφηγείται η Ελένη Χαλκουτσάκη.

Απέκτησαν ένα κοριτσάκι το 1946, (την Ελένη) αλλά ο Εμφύλιος χώρισε ξανά

τον Γιάννη και τη Τιτίκα. "Τώρα πλέον οι αποστολές του πατέρα έχουν μία

μυστικότητα άλλης αιτιολογίας, βασισμένη στην έχθρα που δημιούργησε

ο Εμφύλιος" λέει.

Όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι κι εδώ, μέλη της ίδιας οικογένειας ανήκουν

σε διαφορετικές πλευρές. Στην οικογένεια της μητέρας της Ελένης, ένας θείος της,

νεαρός τότε, ετοιμάζεται με θλίψη για την εξορία στα ξερονήσια και τους

αποχαιρετά. Τα πραγματικά γεγονότα μνημονεύονται στο γράμμα της μητέρα

της, προς τον πατέρα της:

"Ανησυχήσαμε πολύ με το ζήτημα του Κώστα (σ.σ. ο θείος) και ξεσηκωθήκαμε

αμέσως. Δυστυχώς όμως παρ' όλες τις ενέργειές μας δεν κατορθώσαμε τίποτε.

Χθες το βράδυ είχαμε τηλεφώνημα από την Κατίνα (σ.σ. η γυναίκα του θείου,

σε διαφορετικό ξερονήσι αυτή) η οποία ήταν απογοητευμένη. Είμαστε όλοι

πολύ στενοχωρημένοι γιατί είχε πυρετό ο Κώστας δύο βραδυές από κρύωμα και

στενοχώρια κι' έτσι αν κάνη τόσο μεγάλο ταξείδι και υπ' αυτάς τας συνθήκας,

σκέψου τι έχει να γίνη....".

Και ξαναγυρίζει στον ιδανικό κόσμο που είχαν πλάσει οι δυο τους, κλείνοντας

με τα εξής τρυφερά λόγια: "Θ' ανοίξω το πρωί το παράθυρο κι όπως θα μου

μυρίση το μικρό δεντράκι της αυλής, θα φέρω μπροστά μου την εικόνα σου,

γλυκειά μου αγάπη και θα πω πως η άνοιξη για μας ξαναγύρισε. Καληνύχτα

αγαπημένε μου ...".

Ξαναβρίσκουμε τον πατέρα της Ελένης σε άλλο μέτωπο, πολεμώντας στο

πλευρό του Ελληνικού Στρατού εναντίον των ανταρτών. Στην επιστολή του

στις 17-4-'48 περιγράφει τη ζωή του πάνω στα βουνά της κεντρικής Ελλάδας,

ωραιοποιημένη και ειδυλλιακή, για να μην ανησυχεί η γυναίκα του...

"Σήμερα θα σου περιγράψω τη ζωή μου στο χωριουδάκι. Έχω ευτυχώς από

προχθές ένα καλό σπιτάκι που μένω μαζί με έναν αξιωματικό. Έχει και τζάκι,

αλλά δυστυχώς δεν κάνει κρύο για να το ανάψω. Σε 100 μέτρα περνά ένα

ποταμάκι, μέσα στα λιβάδια που είναι τώρα όλα λουλουδιασμένα. Το ποταμάκι

αυτό έχει νερό κατακάθαρο και έτσι από προχθές κάνω το μπάνιο μου κάθε

μεσημέρι. Έχει και μπόλικα ψάρια και σκαλίζω το μυαλό μου πως να τα πιάσω,

γιατί είναι καλά και μεγαλούτσικα. Μαζί με τα ψάρια έχει και βατράχια που

καμία φορά όπως κολυμπώ μπερδεύονται στα πόδια μου και κάνω χχχχ

σαν και σένα. Έπειτα από το μπάνιο στρώνω μια κουβέρτα στο γρασίδι

και κάνω ηλιοθεραπεία. Όπως βλέπεις περνώ περίφημα. Μόνο δεν έχω

τηλέφωνο να μπορώ να σε πέρνω. Θα ειδοποιώ τον... (σ.σ. αδελφικό φίλο)

κάθε τόσο...".

Τι πραγματικά, ωστόσο, συνέβαινε δίπλα στο δροσερό αυτό ποταμάκι,

κανείς δεν θα το μάθει...

(ΑΠΕ-ΜΠΕ)

http://www.iefimerida.gr/

 Πίσω στα παλιά

ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..Η ΚΑΝΑΒΟΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΡΔΕΡΙΝΑ

Πταίσμα λέει θα είναι η καναβουριά στο μπαλκόνι μας
και φυσικά η φούμα.....
Πίσω στα παλιά πιτσιρικάς τότε  με το δωμάτιο που νοικιάζαμε
στην μαγική αυλή της Ακαδημίας Πλάτωνος.
Δεν τα ξεχνάω εκείνα τα χρόνια......
Μεταξύ των νοικαρέων και ένας εργένης 40ρης ....δούλευε στην αγορά στην Αθηνάς και τα βράδυα γρατζούναγε ένα μπαγλαμαδάκι κάπου σε ένα υπόγειο κουτούκι.
Ακούγαμε από τους μεγάλους ότι κάτι κακό συνέβαινε εκεί.
Δεν καταλαβαίναμε πολλά....τον βλέπαμε έτσι βαρύ και ασήκωτο με μπασμένα μέσα τα μάγουλα και μόνιμα ένα τσιγάρο Νο 5 στο στόμα.
Θυμάμαι  τα άδεια πακέτα που παίζαμε.
Είχε μια και μοναδική γλαστρούλα έξω από το δωμάτιό του
με ένα πράσινο φυτό που το φρόντιζε πάρα πολύ.
Από πάνω από την γλάστρα κρεμασμένο ένα κλουβάκι με ένα πουλάκι.
Οι μεγάλοι στην αυλή του είχαν μια καλημέρα μόνο.
Η σπιτονοικοκυρά δεν μίλαγε γιατί την πλήρωνε κανονικά και δεν ενοχλούσε κανένα.
Κάποιες ημέρες έλειψε .....ήταν στο νοσοκομείο....τον είχαν σουγιαδιάσει σε καυγά.
Όταν γύρισε μετά από λίγες ημέρες ήρθαν δύο πολιτσμάνοι
από το ΙΕ΄.
Τον ξύπνησαν και έψαξαν το δωμάτιο και βρήκαν το "χόρτο"...
Το μάτι όμως του ενός έπεσε και στην γλάστρα με την καναβουριά έξω από την πόρτα του.
Του είπαν να την πάρει και αυτή αναμάσχαλα.....
Έκανε τον ανήξερο.....έριξε το φταίξιμο στο πουλάκι από πάνω
από την γλάστρα που έριχνε απρόσεχτα  το καναβουράκι.
Γελάσανε οι αστυνομικοί και τον πήρανε σηκωτό για τα γνωστά.....
Λίγους μήνες στου ΑΒΕΡΩΦ (φυλακές στην Λ.Αλεξάνδρας) και μετά θα άλλαζε γειτονιά.....θα έπαιρνε άλλο καρδερινάκι ...μαζί με γλαστρούλα.

Πίσω στα παλιά

Ο ΘΕΟΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΠΛΑΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΥΜΝΟ , ΑΛΛΑ…

 

Πανέξυπνη διαφήμιση που συνδυάζει τα... θεία με τα κοσμικά. Για να είμαστε και από θρησκευτικής άποψης εντάξει. Διαφήμιση του 1931.

http://paliaathina.com/gr

 Πίσω στα παλιά

EKTAKTO : ΟΜΑΔΙΚΗ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΩΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕGA

 

Σε κατάρρευση το κανάλι!
Την αποχώρηση γνωστών δημοσιογράφων του Mega προκάλεσε η απόφαση της διοίκησης του καναλιού για περικοπές μισθών 20% μεσοσταθμικά. Πρόκειται για πέντε  δημοσιογράφους που δεν συναινούν σε μείωση των αποδοχών τους...

Σύμφωνα με πληροφορίες  ανάμεσα τους βρίσκονται ο Γιώργος Σαραντάκος ο οποίος εργάζεται εδώ και 25 χρόνια στο Mega, ο Στρατής Αγγελής, προϊστάμενος του τμήματος διεθνών ειδήσεων, ο Στέλιος Παπαπέτρου, υπεύθυνος για το ρεπορτάζ Εργασίας και Ασφαλιστικό, ο Σωτήρης Τσιομπανούδης και η Κωνσταντίνα Καζαντζή.
Οι περικοπές μισθών που ανακοινώθηκαν στους δημοσιογράφους φθάνουν και τα 500 ευρώ.

Kafeneio™

ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ 6 ΜΗΝΕΣ ΑΔΕΙΑ ΓΙΑ ΑΝΑΤΡΟΦΗ ΠΑΙΔΙΟΥ

• Τι ακριβώς προβλέπει το πολυνομοσχέδιο

9:08 - 30 Οκτ 2015 - ΕΛΛΑΔΑ

Άδεια ανατροφής τέκνου 6μηνης διάρκειας και μετ” αποδοχών θα δίνεται πλέον και στους άντρες που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα.

Η απόφαση υπάρχει στο νομοσχέδιο που κατατίθεται στη Βουλή και σύμφωνα με αυτή οι αποδοχές του δικαιούχου θα καλύπτονται από τον ΟΑΕΔ και θα είναι στα 586 ευρώ το μήνα.

Η άδεια ανατροφής τέκνου θα χορηγείται, αν είναι επιθυμητό από τον ασφαλιζόμενο, μετά την 4μηνη άδεια κύησης και λοχείας της μητέρας και θα μπορεί να την πάρει ή η μητέρα ή ο πατέρας.

Συγκεκριμένα, η σχετική διάταξη του πολυνομοσχεδίου που κατατέθηκε χθες στη Βουλή, προβλέπει ότι δικαιούχοι – εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα της άδειας φροντίδας παιδιού, είναι εναλλακτικά οι εργαζόμενοι φυσικοί, θετοί ή ανάδοχοι γονείς και των δύο φύλων, ανεξάρτητα από το είδος της δραστηριότητας που ασκεί ο άλλος γονέας ακόμη και αν ο άλλος γονέας δεν εργάζεται. 
Σε περίπτωση διαζυγίου, διάστασης ή γέννησης τέκνου χωρίς γάμο των γονέων του, την άδεια φροντίδας παιδιού λαμβάνει ο γονέας που έχει την επιμέλεια, εκτός και αν συμφωνήσουν διαφορετικά.

Πηγή: iefimerida.gr

- See more at: http://www.tsantiri.gr/