ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ...ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ ..

To πρωινό  μας  ξύπνημα 

  ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΕΣ

   Καλησπέρα  φίκοι  του  χωριού μας  και  της  εφημερίδας  μας

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου 2016 
Ανατολή Ήλιου: 07:06 – Δύση Ήλιου: 19:33 

• Διεθνής Ημέρα Δημοκρατίας
• Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά του Καρκίνου του Προστάτη
• Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για το Λέμφωμα
• Γιορτάζουν:  Βησσαρίων, Νικήτας, Νικητία, Νικητούλα

Αλέξανδρος Ζαΐμης 
1855 – 1936

      

Νομικός, τραπεζίτης και πολιτικός. Έφθασε στα ανώτατα αξιώματα της ελληνικής πολιτείας και διατέλεσε Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου 1855 και ήταν γιος του καλαβρυτινού πολιτικού Θρασύβουλου Ζαΐμη, που διατέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και τη Γερμανία και αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Μετά το θάνατο του πατέρα του άρχισε να πολιτεύεται στην επαρχία Καλαβρύτων. Το 1855 εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά υπό τη σημαία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς έως το 1915. Διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής και Υπουργός Δικαιοσύνης και Εσωτερικών σε κυβερνήσεις του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1897 ανέλαβε την πρωθυπουργία, από την οποία παραιτήθηκε στις 2 Απριλίου 1899, αφού απέτυχε στις εκλογές της 7ης Φεβρουαρίου, τις οποίες διενήργησε. Επί της πρωθυπουργίας του έγιναν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης μετά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, επιβλήθηκε Οικονομικός Έλεγχος στη χώρα μετά το τρικουπικό «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!» και αναλήφθηκε η Ύπατη Αρμοστεία της Κρήτης από τον πρίγκηπα Γεώργιο της Ελλάδας, που οδήγησε το 1913 στην ενσωμάτωση της Μεγαλονήσου στον εθνικό κορμό.

Στον απόηχο των «Ευαγγελικών» και μετά την παραίτηση της κυβέρνησηςΘεοτόκη, ο Αλέξανδρος Ζαΐμης ξανάγινε πρωθυπουργός στις 12 Νοεμβρίου1901. Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902, ως αρχηγός μικρού κόμματος, απέτυχε και πάλι και παραιτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1924. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1906 διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής της Κρήτης στη θέση του παραιτηθέντος διαδόχου Γεωργίου, στην οποία παρέμεινε έως τις 12 Οκτωβρίου 1908. Στις 14 Δεκεμβρίου 1914 εκλέχθηκε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 19 Δεκεμβρίου 1920.

Ενδιάμεσα διετέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός σε βραχύβιες κυβερνήσεις (24 Σεπτεμβρίου - 25 Οκτωβρίου 1915, 9 Ιουνίου - 3 Σεπτεμβρίου 1916, 21 Απριλίου - 14 Ιουνίου 1917). Κατά τη διάρκεια της τελευταίας του θητείας απομακρύνθηκε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος κατ' απαίτηση των Γάλλων. Μετά τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926 ορκίστηκε για έκτη φορά πρωθυπουργός (4 Δεκεμβρίου 1926) στην οικουμενική κυβέρνηση που σχηματίστηκε, καθώς κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειονοψηφία. Μετά τη διάλυση της οικουμενικής διατήρησε την πρωθυπουργία σε δύο κυβερνήσεις συνεργασίας έως τις 4 Ιουλίου 1928, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.

Στις 20 Μαΐου 1929 εκλέχτηκε γερουσιαστής και δύο μέρες μετά Πρόεδρος της Γερουσίας. Μετά την παραίτηση του Παύλου Κουντουριώτη (9 Δεκεμβρίου 1929) ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Στις 14 Δεκεμβρίου 1929 εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Βουλή και τη Γερουσία και επανεκλέχθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1934.

Παραιτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1935, μετά την πολιτειακή μεταβολή που επανέφερε τη βασιλεία στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα, αναγνωρίστηκε η Αβασίλευτη Δημοκρατία από το Λαϊκό Κόμμα (2 Οκτωβρίου 1932) ως το νόμιμο πολίτευμα της χώρας, σημειώθηκε η ήττα των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933 και εκδηλώθηκαν τρία αποτυχημένα βενιζελικά κινήματα (5 Μαρτίου 1933, 1 Μαρτίου 1935, 10 Οκτωβρίου 1935).

Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης διακρίθηκε για τη μετριοπάθεια και σωφροσύνη του, γι' αυτό εθεωρείτο πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης. Μετά την αποχώρησή του από τα αξιώματα του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και του Προέδρου της Δημοκρατίας αρνήθηκε να λάβει σύνταξη. Πέθανε στη Βιέννη στις 15 Σεπτεμβρίου 1936, όπου είχε μεταβεί για πάθηση των οφθαλμών του. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου, όπου τάφηκε με μεγάλες τιμές στο Α' Νεκροταφείο.

Άγκαθα Κρίστι 
1890 – 1976

      

Η Άγκαθα Κρίστι (Agatha Christie), η πιο διάσημη συγγραφέας έργων μυστηρίου, γεννήθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 1890 ως Μαίρη Κλαρίσα Άγκαθα Μίλερ, στο Ντέβον της Αγγλίας. Μεγάλωσε στο Άσφιλντ, όπου έβγαλε το σχολείο και στη συνέχεια σπούδασε τραγούδι στο Παρίσι.

Το 1914, πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, παντρεύτηκε τον συνταγματάρχη Άρτσιμπαλντ Κρίστι, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη. Όταν ο σύζυγός της αποστρατεύτηκε, η ίδια εργάστηκε ως βοηθός σε φαρμακείο, όπου έμαθε για τα δηλητήρια.

Άρχισε να γράφει με την ενθάρρυνση της αδερφή της και στο πρώτο βιβλίο της, που κυκλοφόρησε το 1920 υπό τον τίτλο «Η μυστηριώδης υπόθεση στο Στάυλς», παρουσίασε για πρώτη φορά τον θρυλικό ντετέκτιβ Ηρακλή Πουαρό, ένα χαρακτήρα που εμφανίστηκε σε περισσότερα από 25 ακόμα μυθιστορήματά της. Το δεύτερο βιβλίο της («Η Δολοφονία του Ρότζερ Ακρόυντ» - 1926) βρέθηκε στην κορυφή του πίνακα πωλήσεων και η ίδια μεταξύ των δημοφιλέστερων συγγραφέων.

Παρά τη μεγάλη επιτυχίας της, μετά το θάνατο της μητέρας και του συζύγου της, η Άγκαθα Κρίστι εισήλθε σε μία περίοδο συναισθηματικής αναταραχής. Εξαφανίστηκε για 11 ημέρες και τελικά εντοπίστηκε σε ιαματικά λουτρά.

Το 1930 παντρεύτηκε έναν αρχαιολόγο, το σερ Μαξ Μάλοουαν, τον οποίο συνόδευε στις αποστολές του στη Μέση Ανατολή, όπου κι εξελίχθηκαν πολλά από τα μυθιστορήματά της. Εκεί δημιουργήθηκε και η Μις Μαρπλ, μία από τις πιο αγαπημένες της ηρωίδες.

Συνολικά, η Άγκαθα Κρίστι έγραψε περίπου 80 μυθιστορήματα, 30 συλλογές διηγημάτων και 15 θεατρικά έργα, καθώς και 6 αισθηματικά ρομάντζα με το ψευδώνυμο Μαίρη Γουέστμακοτ. Μέχρι το θάνατό της, στις 12 Ιανουαρίουτου 1976, είχαν πωληθεί πάνω από 400 εκατομμύρια αντίτυπα των βιβλίων της, σε περισσότερες από 100 γλώσσες.

Προτεινόμενα Έργα

• Δέκα Μικροί Νέγροι (Λιβάνη)
• Ποντικοπαγίδα (Λυχνάρι)
• Έγκλημα στο Νείλο (Λυχνάρι)
• Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές (Μίνωας)
• Έγκλημα τα Χριστούγεννα (Λιβάνης)
• Ο φόνος του Ρότζερ Ακρόυντ (Άγρα)
• Ο πλωτός ναύαρχος (Άγρα)
• Πέντε μικρά γουρουνάκια (Λυχνάρι)
• Η αυτοβιογραφία μου (Λυχνάρι)

• Σταύρος Παράβας 
  1937 – 2008

  

        
  Ο μεγάλος μας κωμικός Σταύρος Παράβας γεννήθηκε στις 15 Απριλίου του 1935 από γονείς Μικρασιάτες και ήταν ο μικρότερος από τα πέντε αδέλφια του. Μεγάλωσε στα Προσφυγικά, στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα, αλλά γεμάτα από αγάπη, ανεμελιά και όνειρα, όπως έλεγε...

  Από μικρός έπεσε στα βαθιά, καθώς έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του. Έτσι, για αρκετά χρόνια έκανε δουλειές του ποδαριού. Όμως, το σαράκι του ηθοποιού τον έτρωγε. Από τα σχολικά του χρόνια, ακόμη, συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις, ενώ τα αδέλφια και οι συμμαθητές του τον παρότρυναν να συνεχίσει.

  Τα πρώτα μαθήματα υποκριτικής τα διδάχτηκε το 1952, δίπλα στον ηθοποιό Θεόδωρο Έξαρχο και λίγα χρόνια μετά σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη. Η πρώτη του επαφή με το σανίδι ήταν με το θίασο της κυρίας Κατερίνας στο έργο «Πρώτο Ψέμα» του Γεώργιου Ρούσσου. Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε διάφορα θεατρικά με το Ντίνο Ηλιόπουλο και τη Βίλμα Κύρου.

  Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1960, στην ταινία «Χριστίνα» του Γιάννη Δαλιανίδη, με πρωταγωνιστές τον Ντίνο Ηλιόπουλο, την Τζένη Καρέζη και τον Ανδρέα Μπάρκουλη. Ακολούθησε ο «Σκληρός Άντρας», το «Παιδί της πιάτσας» και το «Έξυπνο πουλί», σε ρόλους που σφυρηλάτησαν ένα από τα μετέπειτα στερεότυπα του κοινού για τον Σταύρο Παράβα, αυτό του λαϊκού μάγκα. Την ίδια χρονιά (1961) ήρθε και η «Αλίκη στο Ναυτικό» ως συνάδελφος ναυτικός δόκιμος του Δημήτρη Παπαμιχαήλ.

  Σε αυτή την περίοδο και στο πλάι τουΚώστα Χατζηχρήστου εργάστηκε άοκνα στο μουσικό θέατρο, ανεβάζοντας μερικά πολύ δημοφιλή νούμερα, όπως ο «Nτένις ο τρομερός», ο «Ντιρλαντά» κ.ά.

  Συνεχίζοντας τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 έδωσε σάρκα και οστά στο διαβόητο «Φίφη» σε αλλεπάλληλες ταινίες, όπως «Εμίρης και κακομοίρης» (1964), «Μπετόβεν και μπουζούκι» (1965) και «Φίφης ο ακτύπητος» (1966). Αυτός ήταν και ο δεύτερος ρόλος που έγινε σήμα κατατεθέν για το Σταύρο Παράβα: Μια οπισθοδρομική απεικόνιση του ομοφυλόφιλου άντρα, περισσότερο βασισμένη στην εικόνα που, όμως, στη συντηρητική Ελλάδα του 1960 έβγαλε άφθονο γέλιο.

  Στα χρόνια της δικτατορίας των Συνταγματαρχών κι ενώ η καριέρα του ήταν στο απόγειό της, ένα θεατρικό νούμερο στο «ΡΕΞ» στάθηκε η αιτία να φυλακιστεί στη Γυάρο και να βασανιστεί. Η περίοδος αυτή σφράγισε και την καριέρα του, αφού ο ίδιος γύρισε αλλαγμένος. Από το «Φίφη» και το «Μάγκα», έκανε στροφή στο κλασσικό και το σύγχρονο ρεπερτόριο. Στα αξιοσημείωτα, ο «Πλούτος» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Λούκα Ρονκόνι, οι «Ιππείς» του Αριστοφάνη με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου, οι «Εκκλησιάζουσες», οι «Ψύλλοι στ' αφτιά» του Φεντό με τον θίασο Καλογεροπούλου, το «Μόνο ζευγάρι» με συμπρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο, στα «Σκουπίδια», στα «Χριστούγεννα των Κουπιέλο» κ.ά.

  Ο Σταύρος Παράβας συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα του θεάτρου και του κινηματογράφου. Έλαβε μέρος σε 47 ταινίες, σε πολλές θεατρικές παραστάσεις και σε τηλεοπτικά σήριαλ («Το φάντασμα», «Τα αδέρφια», «Οικογένεια Μουσαμά»). Βραβευθεί για το έργο του ως Πρόεδρος του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Σερρών, αλλά και για την προσφορά του στο θεατρικό σανίδι.

  Από το γάμο του με τη σύζυγό του Άννυ απέκτησε τρία παιδιά: Δύο κόρες, τη Μάρθα και τη Βανέσσα, κι ένα γιο, τον Τζόναθαν. Την περίοδο της δικτατορίας, όμως, η σύζυγός και τα παιδιά του επέστρεψαν μόνιμα στην Αγγλία. Το 2002 ο γιος του πέθανε και ο θάνατός του του στοίχισε πολύ. Από κει και μετά η ζωή του άλλαξε, οι δουλειές του δεν πήγαιναν καλά, όμως, δεν το έβαλε κάτω...

  Το Φεβρουάριο του 2008 εισήχθη στον Ερυθρό Σταυρό με επιπλοκές στην καρδιακή λειτουργία. Έπειτα από πολύμηνη μάχη, άφησε την τελευταία του πνοή στις 15 Σεπτεμβρίου 2008, από ανακοπή καρδιάς.

• Stabat Mater

  

        
  Θρησκευτικός ύμνος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, που ψάλλεται ή απαγγέλλεται κατά την εορτή της Παναγίας των Πόνων (Notre Dame de douleurs) κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου. Μεγάλα ονόματα της λόγιας μουσικής συνέθεσαν μουσική πάνω στους στίχους του.

  Ο Stabat Mater (Dolorosa) (Η Μητέρα στεκόταν (λυπημένη)) είναι  ύμνος μνημονευτικός του ψυχικού πόνου της Παναγίας κατά την Εβδομάδα των Παθών, όταν θρηνεί τον Ιησού κάτω από τον Σταυρό. Πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα για έργο του φραγκισκανού μοναχού Γιακοπόνε ντα Τόντι (1230-1306), ενώ σύμφωνα με άλλη εκδοχή για έργο του Αγίου Μποναβεντούρα (1221-1274). Στο λειτουργικό της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας εισήχθη το 1727.

  «Στάμπατ Μάτερ» ονομάζονται, επίσης, τα μουσικά έργα που έχουν κατά καιρούς συντεθεί πάνω στα λόγια αυτού του θρησκευτικού ύμνου. Η πιο παλιά μελωδία ψαλλόταν κατά την πορεία των προσκυνητών προς τους Αγίους Τόπους, όπως μαρτυρεί ο Φρανσουά ντε λα Φεγιέ στο βιβλίο του Νέα Μέθοδος της Ψαλμωδίας (1748). Πρώτος ο γαλλοφλαμανδός Ζοκέν ντε Πρε (1450-1521) το μετέτρεψε σε πολυφωνικό κομμάτι.

  Στάμπατ Μάτερ έχουν γράψει σπουδαίοι συνθέτες της λόγιας μουσικής όπως οι:

  • Τζοβάνι ντα Παλεστρίνα (1525-1594)
  • Αντόνιο Καλντάρα (1670-1736)
  • Τζουζέπε Ταρτίνι (1692-1770)
  • Τζοβάνι  Περγκολέζι (1710-1726)
  • Ντομένικο Σκαρλάτι (1685-1757)
  • Αλεσάντρο  Σκαρλάτι (1660-1725)
  • Αντόνιο Βιβάλντι (1678-1741)
  • Γιόζεφ Χάιντν (1732-1809)
  • Τζουζέπε Βέρντι (1813-1901)
  • Φραντς  Σούμπερτ (1797-1828)
  • Τζοακίνο Ροσίνι (1792-1868)
  • Αντονίν Ντβόρζακ (1841-1904)
  • Σαρλ Γκουνό (1818-1893)
  • Φραντς Λιστ (1811-1886)
  • Ζόλταν Κοντάγι (1882-1967)
  • Κάρολ Σιμανόφσκι (1882-1937)
  • Φρανσίς Πουλένκ (1899-1963)
  • Κζίστοφ Πεντερέτσκι (1933-)
  • Χένρικ Γκόρετσκι (1933-2010)
  • Άρβο Περτ (1935-) 

  Μυθικές διαστάσεις έχει αποκτήσει το Στάμπατ Μάτερ του Ιταλού συνθέτη Τζοβάνι Περγκολέζι, όπως και το Ρέκβιεμ του Μότσαρτ. Ο θρύλος τον θέλει να γράφει τις τελευταίες νότες του έργου στο νεκροκρέβατό του, λίγες στιγμές προτού τον καταβάλλει η φυματίωση σε ηλικία μόλις 26 ετών.

  Στο Μάτερ Μάτερ έχουν ενσκήψει και συγκροτήματα του χέβι μέταλ, όπως οι γάλλοι Anorexia Nervosa και οι ολλανδοί Epica.

  Το κείμενο του Stabat Mater στα Λατινικά

  Stabat Mater Dolorosa
  juxta Crucem lacrimosa,
  dum pendebat Filius.

  Cujus animam gementem
  contristatam et dolentem
  pertransivit gladius.

  O quam tristis et afflicta
  uit illa benedicta,
  mater Unigeniti!

  Quae maerebat et dolebat
  pia Mater, dum videbat
  nati poenas inclyti.

  Quis est homo qui non fleret,
  matrem Christi si videret
  in tanto supplicio?

  Quis non posset contristari
  Christi Matrem contemplari
  dolentem cum Filio?

  Pro peccatis suae gentis
  vidit Iesum in tormentis,
  et flagellis subditum.

  Vidit suum dulcem natum
  moriendo desolatum,
  dum emisit spiritum.

  Eja Mater, fons amoris
  me sentire vim doloris
  fac, ut tecum lugeam.

  Fac ut ardeat cor meum
  n amando Christum Deum
  ut sibi complaceam.

  Sancta Mater, istud agas,
  crucifixi fige plagas
  cordi meo valide.

  Tui nati vulnerati
  tam dignati pro me pati,
  poenas mecum divide.

  Fac me tecum pie flere
  crucifixo condolere,
  donec ego vixero.

  Juxta Crucem tecum stare
  et me tibi sociare
  in planctu desidero.

  Virgo virginum  praeclara
  mihi iam non sis amara,
  fac me tecum plangere.

  Fac ut portem Christi mortem
  passionis fac consortem,
  et plagas recolere.

  Fac me plagis vulnerary
  fac me Cruce inebriari,
  et cruore Filii.

  Inflammatus et accensus
  per te, Virgo, sim defensus
  in die iudicii.

  Fac me Cruce custodiri
  Morte Christi praemuniri
  Confoveri gratia

  Quando corpus morietur
  fac, ut animae donetur
  paradisi gloria. Amen.

  Μετάφραση του Stabat Mater στα Ελληνικά

  Η Μητέρα η λυπημένη στεκόταν
  με δάκρυα στα πόδια του Σταυρού
  καθώς εκεί κρεμόταν ο Υιός Της

  Η γοερή ψυχή Της,
  λυπημένη και πονεμένη
  είδε να τον διαπερνά μια ρομφαία

  Ω, πόσο λυπημένη και στεναχωρημένη
  Είναι αυτή η ευλογημένη Μητέρα,
  Μητέρα ενός μοναχογιού!

  Έτρεμε, καθώς έβλεπε
  τους πόνους του ενδόξου παιδιού Της!
  Πόσο έκλεγε, υπέφερε!

  Ποιος  άνθρωπος δεν θα έκλαιγε
  αν έβλεπε τη Μητέρα του Ιησού
  να ζει ένα τέτοιο μαρτύριο;

  Ποιος δεν θα ένοιωθε συμπόνοια,
  σκεπτόμενος τη Μητέρα του Ιησού
  να υποφέρει μαζί με τον Υιό Της;

  Για τους αμαρτωλούς του λαού
  Του, είδε τον Ιησού να βασανίζεται
  και να υποβάλλεται σε μαστίγωμα

  Είδε το μικρό Της παιδί
  να ξεψυχά εγκαταλελειμμένο,
  ενώ παρέδιδε το πνεύμα

  Ω, Μητέρα, πηγή της αγάπης,
  κάνε με να νοιώσω το μέγεθος
  του πόνου Σου, για να υποφέρω μαζί Σου!

  Κάνε την καρδιά μου να πυρωθεί
  από αγάπη για τον Ιησού, το Θεό
  μου, στον οποίο είμαι ευγνώμων.

  Αγία Μητέρα, κάνε αυτό,
  κάρφωσε τα καρφιά του Εσταυρωμένου
  στην καρδιά μου γερά!

  Οι πόνοι του πληγωμένου Σου παιδιού,
  που κρίθηκε άξιος να αντέξει τόσο
  για μένα, κάνε να τους μοιραστώ!

  Κάνε με να κλάψω μαζί Σου πικρά,
  να συμπάσχω με τον Εσταυρωμένο,
  όσο θα ζω.

  Να βρεθώ στα πόδια του Σταυρού μαζί Σου
  και να Σε συντροφεύσω στον πόνο:
  Αυτή είναι η επιθυμία μου

  Θαυμαστή Παρθένε ανάμεσα σε όλες,
  μην είσαι πολύ σκληρή μαζί μου,
  άσε με να μοιραστώ τους θρήνους Σου!

  Κάνε με να κουβαλώ το θάνατο
  του Ιησού, να μοιράζομαι το πάθος Του
  και να θυμάμαι τα τραύματά Του.

  Κάνε με να υποφέρω με τα τραύματά Του,
  κάνε με να αισθανθώ τη μέθη του Σταυρού,
  για την αγάπη του Υιού Σου.

  Πυρωμένος και κυκλωμένος,
  εσύ, Παρθένε, θα με υπερασπιστείς
  την ημέρα της Κρίσης.

  Κάνε να προστατευθώ από τον Σταυρό,
  να δυναμώσω από τον θάνατο του Ιησού,
  να αναγεννηθώ από την χάρη.

  Όταν πεθάνει το σώμα μου,
  Κάνε την ψυχή μου να συναντήσει
  Τη δόξα του Παραδείσου. Αμήν.

• Η ιστορία της Φιορεντίνα

  

        
  Ποδοσφαιρική ομάδα της Ιταλίας, που εδρεύει στη Φλωρεντία. Αν κι έχει συμμετάσχει στα 79 από τα 85 πρωταθλήματα Ιταλίας, οι τίτλοι της είναι λιγοστοί, μόλις 2 πρωταθλήματα και 6 κύπελλα. Καλύτερη είναι η παρουσία της στην Ευρώπη, με 1 Κύπελλο Κυπελλούχων στην τροπαιοθήκη της και συμμετοχή σε ακόμη τρεις τελικούς.

  Η Φιορεντίνα ιδρύθηκε στις 29 Αυγούστου 1926, με πρωτοβουλία του μαρκήσιου Λουίτζι Ριντόλφι, σημαίνοντος στελέχους του Φασιστικού Κόμματος της περιοχής, και προέρχεται από τη συγχώνευση δύο ομάδων της Φλωρεντίας, της Φιρέντσε (έτος ίδρυσης το 1870) και της Λίμπερτας (έτος ίδρυσης το 1912).

  Ο νέος σύλλογος υιοθέτησε ως σήμα του το κόκκινο κρίνο, που είναι το έμβλημα της Φλωρεντίας. Ως χρώματα επέλεξε το κόκκινο και το λευκό που είναι τα επίσημα χρώματα της πόλης. Όσο για τις μωβ εμφανίσεις, με τις οποίες είναι γνωστή σήμερα η Φιορεντίνα, ο θρύλος θέλει να πλύθηκαν οι ερυθρόλευκες φανέλες σ’ ένα ποτάμι και βγήκαν χρώματος μωβ. Στην πραγματικότητα, το εν λόγω χρώμα το διάλεξε ο ίδιος ο Ριντόλφι, ύστερα από ένα φιλικό παιχνίδι το 1928 με τους «μωβ» της ουγγρικής Ουίπεστ. Το χρώμα άρεσε στους φιλάθλους και υιοθετήθηκε οριστικά από την ομάδα, που είναι γνωστή και με το προσωνύμιο «Βιόλα» (μωβ, βιολετί).

  Το 1931 η Φιορεντίνα ανέβηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος και αγωνίστηκε στο νέο της γήπεδο, που ονομάστηκε «Τζιοβάνι Μπέρτα», από το όνομα ενός τοπικού φασίστα πολιτικού. Μεταπολεμικά ήταν γνωστό ως «Κομουνάλε», προτού ονομαστεί «Αρτέμιο Φράνκι», προς τιμή του παλαιού προέδρου της και σημαντικού ευρωπαίου ποδοσφαιρικού παράγοντα Αρτέμιο Φράνκι (1922-1983). Ύστερα από σειρά ανακαινίσεων, σήμερα έχει χωρητικότητα 43.147 θεατών.

  Το 1940 ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο, το Κύπελλο Ιταλίας, αλλά οι μεγάλες διακρίσεις ήλθαν μεταπολεμικά για την ομάδα της Φλωρεντίας. Το 1956 ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια Ιταλίας, τερματίζοντας 12 βαθμούς μπροστά από τη Μίλαν. Την επόμενη χρονιά έγινε η πρώτη ιταλική ομάδα που συμμετείχε σε τελικό ευρωπαϊκής διοργάνωσης και συγκεκριμένα στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, όπου ηττήθηκε με 2-0 από τη Ρεάλ Μαδρίτης.

  Η δεκαετία του ‘60 ήταν η πιο επιτυχημένη για τους «Βιόλα», με την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων (1961), δύο ακόμη κυπέλλων Ιταλίας (1961 και 1966) και του δεύτερου πρωταθλήματος το 1969. Το 1962 συμμετείχε στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, όπου ηττήθηκε από τηνΑτλέτικο Μαδρίτης με 3-0 σε επαναληπτικό αγώνα (1-1 το πρώτο παιγνίδι).

  Τα κατοπινά χρόνια η Φιορεντίνα δεν κατόρθωσε να επαναλάβει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Κατέκτησε, πάντως, τρία Κύπελλα Ιταλίας (1975, 1996, 2001) κι έφθασε το 1990 στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ, όπου έχασε τον τίτλο από τη Γιουβέντους (1-3, 0-0).

  Η νέα χιλιετία, ενώ ξεκίνησε με τίτλο για την ομάδα της Φλωρεντίας, αποδείχτηκε καταστροφική στη συνέχεια. Το 2002 υποβιβάζεται στη Δ’ Κατηγορία, λόγω χρεοκοπίας και θα επανέλθει στη μεγάλη κατηγορία δύο χρόνια αργότερα με τη στήριξη της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Το 2006, παράγοντες της Φιορεντίνα θα αναμιχθούν στο σκάνδαλο στημένων αγώνων, που συγκλόνισε το ιταλικό ποδόσφαιρο και η ομάδα θα υποβιβασθεί στη Β’ Κατηγορία. Θα κερδίσει, όμως, την έφεση και θα τις αφαιρεθούν μόνο βαθμοί.

  Από τις τάξεις της Φιορεντίνα έχουν περάσει σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, όπως οι Λεφτέρ Κιουτσουκαντωνιάδης, Αμαρίλντο, Ζουλίνιο, Τζιανκάρλο Αντονιόνι (η «σημαία» της ομάδας), Ρομπέρτο Μπάτζιο, Λουτσιάνο Κιαρούτζι, Φραντσέσκο Γκρατσιάνι, Κλάουντιο Τζεντίλε, Πιέτρο Βιέρκοβοντ,Σόκρατες, Ντανιέλ Πασαρέλα, Άντζελο ντι Λίβιο (ο «πιστός στρατιώτης» της ομάδας, που δεν την εγκατέλειψε ούτε και όταν υποβιβάστηκε στην Δ’ Κατηγορία), Λούκα Τόνι, Γκαμπριέλ Μπατιστούτα, Μπρίαν Λάουντρουπ, Ρούι Κόστα, Ντούνγκα, Αντρέι Καντσέλσκις, Ρικάρντο Μοντολίβο και Μάριο Γκόμεζ.

  Τίτλοι

  Πρωταθλήματα Ιταλίας (2): 1956, 1969.
  Κύπελλα Ιταλίας (6): 1940, 1961, 1966, 1975, 1996, 2001.
  Σούπερ Καπ Ιταλίας (1): 1991
  Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης (1): 1961

  Η Φιορεντίνα με ελληνικές ομάδες

  
  
  

  Χρονική Περίοδος	Διοργάνωση	Αντίπαλος	Σκορ
  2014 – 2015	Γιουρόπα Λιγκ (Φάση των Ομίλων)	ΠΑΟΚ	1-0, 1-1
  2016 – 2017	Γιουρόπα Λιγκ (Φάση των Ομίλων)	ΠΑΟΚ

  
  
  
  

  Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης

  Η ιστορία της ΔΕΘ

  

        

  Η κορυφαία εμπορική έκθεση της χώρας, με διεθνή προσανατολισμό. Αποτελεί κατά κάποιο τρόπο διάδοχο παλαιοτέρων αντίστοιχων εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη: των «Καβειρίων» της προχριστιανικής περιόδου και των «Δημητρίων» των βυζαντινών χρόνων. Η πρώτη ΔΕΘ άνοιξε τις πύλες της στις 3 Οκτωβρίου 1926.
  
  Η ιδέα για τη δημιουργία μιας «διεθνούς ετησίας εμποροπανηγύρεως» στην πρωτεύουσα της Βόρειας Ελλάδας ανήκει στον καθηγητή ζωολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και βουλευτή Νικόλαο Γερμανό (1864-1935) και υποστηρίχθηκε από τοπικούς φορείς και επιχειρηματίες. Στις 30 Απριλίου 1925 η κυβέρνηση Σοφούλη ένα αποδεκτό το αίτημα, εκτιμώντας ότι για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους έπρεπε να ενθαρρυνθούν οι αναπτυξιακές δραστηριότητες στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, που είχε αποκοπεί μετά την απελευθέρωσή της από τη φυσική της ενδοχώρα. Με τον νόμο 5184 η ΔΕΘ ιδρύθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με πρόεδρο τον Δημήτρη Βαρλαμίδη και γενικό διευθυντή τον εμπνευστή της Νικόλαο Γερμανό.

  Την Κυριακή 3 Οκτωβρίου 1926 έγιναν τα εγκαίνια της πρώτης ΔΕΘ σε χώρο 38 στρεμμάτων που παραχώρησε το Γ’ Σώμα Στρατού στο τότε πεδίο του Άρεως (σημερινή Πλατεία Βέμπο). Εκεί έγιναν οι 14 από τις 15 προπολεμικές εκθέσεις. Η πρώτη ΔΕΘ κάλυψε χώρο 7.000 τ.μ., είχε 600 εκθέτες (310 από το εξωτερικό), 2 κρατικές συμμετοχές (Σοβιετική Ένωση και Ουγγαρία) και την επισκέφθηκαν πάνω 150.000 άνθρωποι, αριθμός σημαντικός για την εποχή.

  Με την πάροδο του χρόνο η έκθεση γιγαντώθηκε και ο χώρος δεν επαρκούσε για τη διεξαγωγή της. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘30 κρίθηκε απαραίτητο η μεταφορά της σε έκταση στο κέντρο της πόλης, που ανήκε στην Υπηρεσία Ανταλλαξίμων και χρησιμοποιόταν ως γήπεδο από την ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη, ενώ αρχικά προοριζόταν να γίνει πάρκο. Στο ίδιο σημείο βρίσκεται και ο σημερινός χώρος της έκθεσης, ανάμεσα στην Εγνατίας, την Γ’ Σεπτεμβρίου, τη Λεωφόρο Στρατού και στην Αγγελάκη.

  Η πρώτη έκθεση στο νέο χώρο έγινε το 1940, λίγες ημέρες πριν από την έκρηξη του ελληνοϊταλικού πολέμου. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, ο χώρος της ΔΕΘ επιτάχθηκε από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Τα γραφεία και οι εγκαταστάσεις της λεηλατήθηκαν, τα αρχεία της καταστράφηκαν, ενώ κατά την τελευταία νύχτα της κατοχής ανατινάχθηκαν και πυρπολήθηκαν πολλά κτίρια.

  Η 16η ΔΕΘ και πρώτη μεταπολεμική έγινε μόλις το 1951, σε μια εποχή που η τοπική και εθνική οικονομία ξανάβρισκε τους βηματισμούς της μετά τη λαίλαπα του Β’Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου Πολέμου. Οι 650.000 επισκέπτες της έκθεσης αποτελούν πρωτοφανή αριθμό για την εποχή εκείνη. Από τότε η έκθεση άρχισε να αναπτύσσεται ραγδαία. Το 1966 κατασκευάστηκε μέσα στις εγκαταστάσεις της ΔΕΘ το «Αλεξάνδρειο Μέλαθρο», γνωστό περισσότερο ως Παλέ Ντε Σπορ, που για τα επόμενα 20 χρόνια θα αποτελέσει το μεγαλύτερο κλειστό γήπεδο της χώρας.

  Η καθιέρωση κλαδικών εκθέσεων το 1973 αποτελούν σημείο καμπής στην ιστορία της ΔΕΘ. Το 1977 ο φορέας που διοργανώνει την έκθεση μετατράπηκε σε ανώνυμη εταιρεία (Ν. 735/77) και μετονομάσθηκε σε HELLEXPO, η οποία με τα χρόνια εξελίχθηκε στον επίσημο φορέα διοργάνωσης διεθνών εκθέσεων, συνεδρίων και πολιτιστικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα.

  Στο μεταξύ, οι δραστηριότητές της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης επεκτάθηκαν και στον τομέα του πολιτισμού, με την καθιέρωση του Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου (1960) και μετέπειτα Διεθνούς, του Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού (1962) και άλλων συναφών εκδηλώσεων.

  Αξιοσημείωτες πρωτιές της έκθεσης

  • Το 1926 λειτουργεί ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στην Ελλάδας, δημιούργημα του Χρήστου Τσιγγιρίδη.
  • Το 1957 ο Δημήτριος Βακόνδιος, υπάλληλος της εταιρείας «Δρίτσας» που αντιπροσώπευε τα προϊόντα της Νεστλέ στην Ελλάδα, «χτυπά» τον πρώτο «φραπέ», που τα επόμενα χρόνια θα γίνει το εθνικό καλοκαιρινό ρόφημα της Ελλάδας.
  • Το 1960 λειτουργεί ο πρώτος τηλεοπτικός σταθμός στην Ελλάδα (κλειστού κυκλώματος) στο περίπτερο της ΔΕΗ.

  Μοναδικό άγαλμα της Κυβέλης αναδύθηκε από τη γη του Πόντου

    Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2016, 19:07

  
  
  
  

  

  
  

        

  Ένα μοναδικό άγαλμα της θεάς Κυβέλης ανακάλυψαν Tούρκοι αρχαιολόγοι στα Κοτύωρα του Πόντου. Πρόκειται για άγαλμα 2.100 ετών, ύψους 1,10 μέτρων και βάρους 200 κιλών, που αναπαριστά τη θεά Κυβέλη καθήμενη. Βρέθηκε σχεδόν άθικτο, κατά τη διάρκεια των ανασκαφών που γίνονται στον αρχαιολογικό χώρο Κουρούλ Καλεσί, ο οποίος βρίσκεται στην επαρχία των Κοτυώρων (Όρντου). Το άγαλμα αναμένεται να μεταφερθεί στο Αρχαιολογικό Μουσείο των Κοτυώρων.

  Σύμφωνα με τον επικεφαλής της ανασκαφικής αποστολής και πρόεδρο του τμήματος Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Γκαζί, καθηγητή Σουλεϊμάν Γιουτζέλ Σενγιούρτ, είναι το πρώτο μαρμάρινο άγαλμα που βρίσκεται στην περιοχή. Ο ίδιος εκτίμησε ότι πρόκειται για εύρημα μεγάλης αξίας. Το άγαλμα διατηρήθηκε σε άριστη κατάσταση στην πορεία των αιώνων, μετά την ήττα του Μιθριδάτη ΣΤ’ και την κατάλυση του Βασιλείου του Πόντου τον 1ο αιώνα π.Χ από το ρωμαϊκό στρατό.

  Η μητέρα θεά Κυβέλη έλκει την καταγωγή της από τη Φρυγία, λατρεύτηκε όμως και στον ελλαδικό χώρο με την ονομασία Ρέα, ενώ η λατρεία της μεταφέρθηκε αυτούσια από τη Μικρά Ασία και στη Ρώμη. Ήταν κόρη του Ουρανού και της Γης, θεωρούνταν η θεά της γης και η μητέρα των θεών. Με τον Κρόνο απέκτησε πολλά παιδιά, μεταξύ των οποίων είναι ο Δίας, η Ήρα, ο Ποσειδώνας και ο Πλούτωνας.

  Η λατρεία της συνδέθηκε με τον μύθο του Άττιδος και οι λατρευτικές εκδηλώσεις έπαιρναν οργιαστικό χαρακτήρα, συμβολίζοντας την περιοδική αναγέννηση της φύσης.

  Υπάρχουν διάφορες εκδοχές του μύθου του Άττιδος, ο οποίος σύμφωνα με μία από τις επικρατέστερες εκδοχές ήταν γιος της Κυβέλης (Άγδιστις στη Φρυγία) και τον γέννησε ούσα παρθένα. Όταν ο Άττις ενηλικιώθηκε θα παντρευόταν τη φρυγική Πεσσινούντα, κόρη του βασιλιά. Η Άγδιστις που ήθελε δικό της τον νέο, παρουσιάστηκε στον γάμο και από την υπερβολική ζηλοτυπία της ανάγκασε τον Άττι να αυτοευνουχισθεί. Η Άγδιστις, μετάνιωσε για την πράξη της και παρακάλεσε τον Δία να ξαναφέρει στη ζωή τον Άττι. Σύμφωνα με τον μύθο, ο Αττις αναστήθηκε και παρά την απροθυμία του, ο Δίας υποσχέθηκε στην Άγδιστη ότι το σώμα του δεν θα φθειρόταν ποτέ.

  Πολλά στοιχεία της λατρείας αυτής υιοθετήθηκαν αργότερα από τους χριστιανούς, όπως ο βασανιστικός θάνατος του Άττιδος, η παρθένα μητέρα του, ο θάνατος του ως μέσο κάθαρσης των ανθρώπων, ο θρήνος και στη συνέχεια το γλέντι που ακολουθούσε την ανάστασή του.

  Πηγή: news.in.gr

  
  

  
  
  
  

• ΗΞΕΡΕΣ ΟΤΙ...

  Τα χαρτονομίσματα δεν κατασκευάζονται από χαρτί, όπως πιστεύουν πολλοί. Στην πραγματικότητα είναι 74% βαμβάκι και 25% λινό.

https://www.sansimera.gr/

    Καλό  σας  βράδυ
   www.lidoriki.com