Μια υπέροχη φωτογραφία της ' τοπικής δημοτικής μας μπάντας " βγαλμένη την πρωτομαγια του 1958 .Όρθιος πάνω , Γιάννης Μπιρπος , βιολί , από Πλέσσια ( Αμυγδαλιά) κάτω από αριστερά , Σπύρος Κακόπουλος , σαντούρι , απο Σκαλούλα , Πανάγος Γιώργος , λαούτο , από Λιδορίκι . ...Λαίνης , κλαρίνο , απο Κωλοπετινίτσα και..άγνωστος
Αρχείο Γ.Κωσταρίδα
Καλησπέρα Λιδορικιώτες
Καλησπέρα φίλοι του Λιδορικιού και της σελίδας μας ...
|
- Παγκόσμια Ημέρα κατά της Σήψης
- Γιορτάζουν: Αριστείδης, Κορνήλιος, Κορνηλία
O μήνας έχει δέκα τρεις και ως γνωστόν η μέρα θεωρείται ...ΓΡΟΥΣΟΥΖΑ , εξ ού και το όμορφο τραγουδάκι του Μάνου Χατζηδάκι..απολαύστε το
Ίμα Σουμάκ
1924 – 2008
Τραγουδίστρια (σοπράνο) από το Περού, με απίστευτο εύρος φωνής, που ξεπερνούσε τις τέσσερεις οκτάβες.
Η Ίμα Σουμάκ (Yma Sumac) γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1922 στο χωριό Ιτσοκάν, που βρίσκεται στα ύψη των Άνδεων. Το πραγματικό όνομά της ήταν Ζοΐλα Αουγκούστα Εμπεατρίς Τσαβαρί ντε Καστίγιο. Υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ίμα Σουμάκ, που στη γλώσσα των Ίνκας σημαίνει «Πόσο όμορφη».
Γρήγορα άρχισε να μιμείται με τη φωνή της τους φυσικούς ήχους και να τραγουδά θρησκευτικά τραγούδια των προγόνων της. Προτού κατακτήσει τον κόσμο είχε γίνει ο θρύλος του τραγουδιού στα χωριά των Άνδεων. Λόγω της καταγωγής της από τους Ίνκας, όπως διέδιδε ή ίδια, αλλά και της ασύλληπτης φωνής της, τη θεωρούσαν πρόσωπο ιερό και την αποκαλούσαν «Κόρη του Ήλιου».
Την ανακάλυψε το 1942 ο μαέστρος Μόιζες Βιβάνκο, ο επονομαζόμενος «Τζορτζ Γκέρσουιν του Περού». Εκείνος ήταν 17 κι εκείνη 13. Την παντρεύτηκε και την έκανε γνωστή σε όλο τον κόσμο. Τη δεκαετία του '50 η Ίμα Σουμάκ εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες, όπου έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της.
Το ρεπερτόριό της περιλάμβανε παραδοσιακά τραγούδια του Περού και της Λατινικής Αμερικής, ενώ φλέρταρε και με την τζαζ. Η ίδια και πολλοί φανατικοί θαυμαστές της ισχυρίζονταν ότι η φωνή της εκτείνονταν σε πέντε οκτάβες. Γερμανοί ειδικοί που μέτρησαν την έκταση της φωνής της, τη βρήκαν στις 4,5 οκτάβες. Αυτό της δημιούργησε προβλήματα ρεπερτορίου, καθώς κανένας συνθέτης δεν έγραφε τραγούδια για τέτοιο εύρος φωνής. Μία αντιπροσωπευτική ανθολογία του έργου της με τίτλο Queen of Exotica κυκλοφόρησε το 2005.
Η Ίμα Σουμάκ έφυγε από τη ζωή την 1η Νοεμβρίου 2008, καταβεβλημένη από τον καρκίνο, που την ταλαιπωρούσε από τις αρχές του χρόνου. Όλη την απίστευτη έκταση της φωνής της μπορεί να την ακούσει κάποιος στο τραγούδι του 1950 Chuncho (The Forest Creatures).
Κάρολος Κουν
1908 – 1987
Δημιουργός τέχνης και παιδαγωγός του θεάτρου. Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1908 στην Προύσα. Ο πατέρας του, Ερρίκος Κοέν, πάμπλουτος έμπορος και κοσμοπολίτης, ήταν κατά το ήμισυ έλληνας χριστιανός και κατά το άλλο ήμισυ γερμανοπωλονοεβραίος. Η μητέρα του, Μελπομένη Παπαδοπούλου, ήταν ελληνίδα χριστιανή ορθόδοξη.
Οι γονείς του απουσίαζαν συχνά από το σπίτι, κάποια στιγμή χώρισαν και πολύ αργότερα η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε ένα μακρινό συγγενή της. Μοναχικό παιδί, ο Κάρολος μεγάλωσε σ' ένα αστικό σπίτι, με πρωσογερμανίδα γκουβερνάντα, μ' έναν παπά και μια καθηγήτρια πιάνου ανάμεσα στους κατ' οίκον διδασκάλους.
Από πολύ μικρός άρχισε να ξεδιπλώνει τα καλλιτεχνικά του χαρίσματα. Σχημάτιζε μελωδίες στην πιανόλα του σαλονιού. Έκοβε τα μοντέλα από τα περιοδικά μόδας της μητέρας του κι έκανε θέατρο. Τα έπιπλα του σαλονιού ήταν το σκηνικό που έπλαθε η φαντασία του. Οι πολυθρόνες γίνονταν βράχοι και τα χαλιά θάλασσα. Πιο πολύ, όμως, του άρεσε να ζωγραφίζει με νερομπογιές.
Τα χρόνια της εφηβείας του τα πέρασε εσώκλειστος στην αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης, με παιδιά από τα Βαλκάνια. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, η ελληνική μειονότητα της Ροβερτείου Σχολής στερήθηκε τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας. Στον θεατρικό όμιλο Robert College Ρlayers Οfficers, ο Κάρολος εκτελούσε χρέη γραμματέα και συμμετείχε στις παραστάσεις, διαπρέποντας κυρίως στους γυναικείους ρόλους. Όταν αποφοίτησε το 1928, όλα είχαν αλλάξει στην Πόλης. Ακόμη και οι συγγενείς του δεν έμεναν πια εκεί.
Τον ίδιο χρόνο ο Κουν έφυγε για να σπουδάσει Αισθητική στη Σορβόννη και το 1929 εγκαταστάθηκε με τη μητέρα του στην Ελλάδα. Έπιασε δουλειά ως καθηγητής Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών, όπου άρχισε να κάνει τις πρώτες θεατρικές παραστάσεις με τους μαθητές του, με μικρά σκετς που έγραφε ο ίδιος. Παράλληλα, τα βράδια παρέδιδε μαθήματα αγγλικών στο σύλλογο Εθνικής Τραπέζης για να ενισχύει τα οικονομικά του. Μετά τον πόλεμο, ο πατέρας του είχε καταστραφεί οικονομικά.
Στο μεταξύ, καθοριστική για τον Κουν υπήρξε η γνωριμία του με τον Φώτη Κόντογλου. Όπως έλεγε ο ίδιος, τον βοήθησε να γνωρίσει την Ελλάδα, να νιώσει το ξάνοιγμα προς κάθε τι το Ελληνικό...
Στην εναρκτήρια παράσταση της Ερωφίλης του Χορτάτση, στις 20 Απριλίου'34 στο Θέατρο Ολύμπια, ο Κουν τοποθετεί τους ηθοποιούς σύμφωνα με τις αγιογραφίες του Κόντογλου και τους φωτίζει σαν από φως καντηλιού. Στα δύο χρόνια της λειτουργίας της η «Λαϊκή Σκηνή» θα παρουσιάσει ακόμη τα έργα: «Άλκηστη», «Πλούτος», «Ο κατά φαντασίαν ασθενής» και τα «Παντρολογήματα».
Το 1938 εγκαταλείπει το Κολέγιο και συνεργάζεται με τους θιάσους της Κυρίας Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη. Όμως, το όνειρο του ήταν να δημιουργήσει τη δική του μόνιμη, αφοσιωμένη ομάδα, να φτιάξει ηθοποιούς που να βλέπουν το θέατρο ως λειτούργημα και όχι ως επαγγελματική ενασχόληση. Το όνειρό του αυτό έγινε πραγματικότητα το 1942, ιδρύοντας μέσα στο σκοτάδι της γερμανικής κατοχής το Θέατρο Τέχνης.
Στο δωμάτιο μιας αυλής της οδού Ζωοδόχου Πηγής 9 ξεκίνησε τις πρόβες στην «Αγριόπαπια» του Ίψεν, με μαθητές της Σχολής το Β. Διαμαντόπουλο, το Δ. Καλλέργη, τον Π. Ζερβό, τη Β. Μεταξά, την Κ. Λαμπροπούλου και με τον ίδιο σκηνοθέτη και ηθοποιό. Τις παραστάσεις του τις έδινε σε διάφορα θέατρα, κυρίως στο θέατρο Κώστα Μουσούρη και το καλοκαίρι σε διάφορα θερινά που του παραχωρούσαν.
Οι οικονομικές δυσχέρειες τον ανάγκασαν να αναστείλει τις δραστηριότητες του Θεάτρου Τέχνης το 1950. Τότε κλήθηκε να σκηνοθετήσει στο Εθνικό Θέατρο, όπου ανέβασε πέντε έργα: «Ερρίκος Δ'», «Άνθρωποι και ποντίκια», «Οι τρεις αδερφές», «Όνειρο καλοκαιρινής νυκτός», «Ο θείος Βάνιας».
Το 1959 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Αθηνών τους «Όρνιθες», στο Ηρώδειο. Η παράσταση διακόπηκε από τις έξαλλες διαμαρτυρίες και τα γιουχαΐσματα του κοινού, ενώ η κυβέρνηση επενέβη δραστικά. Τρία χρόνια αργότερα, στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι, οι «Όρνιθες» του βέβηλου Κουν μοιράστηκαν το πρώτο βραβείο με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές.
Παρότι κέρδισε την εκτίμηση και την αποδοχή στην Ευρώπη, ενώ στο τόπο του εισέπραττε την περιφρόνηση και το χλευασμό, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις που του έγιναν για να σκηνοθετήσει στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Η μοναδική φορά που δέχτηκε ήταν το 1967, που σκηνοθέτησε στο Στράτφορντ «Ρωμαίος και Ιουλιέττα». Η πρόσκληση ήταν από το Βασιλικό Σαιξπηρικό θέατρο της Αγγλίας. Ήταν ο δεύτερος σκηνοθέτης μέσα σε τριάντα χρόνια που τον καλούσαν να σκηνοθετήσει σ' αυτό το θέατρο. Η αγγλική κριτική χαρακτήρισε την παράσταση ως την καλύτερη Σαιξπηρική της τελευταίας δεκαετίας.
Το ελληνικό κοινό, χάρη στον Κουν, γνώρισε τα σύγχρονα ξένα θεατρικά ρεύματα, το θέατρο του «Παραλόγου», Ιονέσκο, Μαξ Φρις, Μπέκετ, Άλμπυ, Βάις, Πίντερ, Αραμπάλ, ενώ επανήλθε συχνά στους Ουίλλιαμς, Πιραντέλλο, Τσέχωφ, Μπρεχτ, Μίλλερ, Σαίξπηρ. Πρόβαλε το ελληνικό έργο μέσα από τον Βυζάντιο, Κορομηλά, Καπετανάκη, Ξενόπουλο και δημιούργησε νέους συγγραφείς: τον Καμπανέλλη, την Αναγνωστάκη, τον Κεχαΐδη, τον Σκούρτη, τον Μουρσελλά, τον Αρμένη.
Στη δεκαετία 1974-1983 δημιούργησε για πρώτη φορά και Β' σκηνή, τη «Λαϊκή», που λειτούργησε στο Θέατρο Βεάκη.
Η ερευνά του πάνω στην αναβίωση του Αρχαίου Δράματος θεωρείται από τις εγκυρότερες. Οι παραστάσεις των «Ορνίθων» και των «Περσών» ήταν οριακά γεγονότα στην ιστορία της ερμηνείας του Αρχαίου Δράματος κι έγιναν πρότυπα για τους νεότερους σκηνοθέτες. Ο ίδιος, όμως, ο Κουν έλεγε πως δε φτάνουν δυο ζωές για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την ερμηνευτική προσέγγιση του Αρχαίου Δράματος.
Το 1980 το θέατρο Τέχνης μπήκε στην Επίδαυρο με τη μεγαλειώδη παράσταση της τριλογίας «Ορέστεια» του Αισχύλου. Με παραστάσεις αρχαίου δράματος όργωσε την Ευρώπη και γύριζε πάντα στην Ελλάδα θριαμβευτής. Στις αρχές του 1985 απέκτησε και δεύτερη θεατρική αίθουσα στην Πλάκα, με τη βοήθεια της Πολιτείας.
Όταν άρχισε να ανασαίνει οικονομικά και να απολαμβάνει τους καρπούς των κόπων 50 χρόνων, η υγεία του είχε πλέον κλονιστεί. Στις 8 Φεβρουαρίου1987 εισήχθη στο νοσοκομείο «Υγεία» με έντονους πόνους στο στήθος. Άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ της 14ης Φεβρουαρίου, την ώρα ακριβώς που θα δινόταν η πρεμιέρα του έργου «Ο ήχος του όπλου» της Λουλας Αναγνωστάκη, που λίγο καιρό πριν είχε αρχίσει να σκηνοθετεί στο «Υπόγειο», στο Θέατρο Τέχνης.
Η ιστορία της μπαγκέτας
Η μπαγκέτα είναι ένα από τα σύμβολα του γαλλικού γαστρονομικού πολιτισμού. Η στενόμακρη φραντζόλα, παρότι έχει ιστορία διακοσίων και πλέον ετών, αναγνωρίστηκε επισήμως από το γαλλικό κράτος μόλις στις 13 Σεπτεμβρίου 1993, με διάταγμα που υπέγραψε ο δεξιός πρωθυπουργός Εντουάρ Μπαλαντίρ, επί προεδρίας του σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν.
Μία τυπική γαλλική μπαγκέτα έχει ύψος 65 εκατοστά και διάμετρο 5 έως 6 εκατοστά. Υπάρχουν όμως και μπαγκέτες που φτάνουν το ένα μέτρο. Τα συστατικά της ζύμης καθορίζονται με νόμο και περιέχουν αλεύρι, μαγιά, νερό, και αλάτι.
Η ονομασία «μπαγκέτα» (baguette στα γαλλικά σημαίνει ραβδί) καθιερώθηκε τη δεκαετία του '20, περίοδο που εξαπλώθηκε η χρήση του αρτοσκευάσματος αυτού. Η επικράτησή της οφείλεται σ' ένα νόμο που απαγόρευσε στο προσωπικό των αρτοποιείων να εργάζεται πριν από τις 4 το πρωί, σε συνδυασμό με ευκολία παρασκευής της σε σχέση με το καρβέλι που κυριαρχούσε τότε.
Για το πότε εμφανίστηκε η μπαγκέτα δεν υπάρχει ομοφωνία. Μία θεωρία λέει ότι προέρχεται από το ψωμί του τύπου Βιέννης, που έφερε στη Γαλλία ο αυστριακός αξιωματικός Άουγκουστ Τσανγκ το 1839, μαζί με το κρουασάν.
Μία άλλη θεωρία ισχυρίζεται ότι την μπαγκέτα παρασκεύασαν οι αρτοποιοί του Μεγάλου Ναπολέοντα, κατά τη διάρκεια των Ναπολεοντείων Πολέμων (1803-1815), προκειμένου να μεταφέρεται ευκολότερα από τους στρατιώτες, σε σχέση με το καρβέλι, που ήταν τότε σε χρήση.
Μία τρίτη εκδοχή υποστηρίζει ότι κατά τη διάρκεια της κατασκευής του μετρό του Παρισιού στα τέλη του 19ου αιώνα, ο αρχιμηχανικός Φιλζάνς Μπιενβενί έβλεπε καθημερινά τους εργάτες, κατά τη διάρκεια του κολατσιού, να κόβουν το ψωμί χρησιμοποιώντας διαφόρων τύπων μαχαίρια. Σκέφτηκε τους κινδύνους που εγκυμονούσαν από τους οπλισμένους εργάτες και ζήτησε από ένα φούρναρη να του φτιάξει ένα ψωμί που να τεμαχίζεται με τα χέρια.
Την παράδοση αυτή συνεχίζουν και σήμερα οι λάτρεις της μπαγκέτας, που θεωρούν ιεροσυλία να κόβουν το αγαπημένο τους ψωμί με μαχαίρι.
Κλάρα Σούμαν
1819 – 1896
Γερμανίδα πιανίστρια και συνθέτρια. Από τις σημαντικότερες πιανιστικές προσωπικότητες του 19ου αιώνα και σύζυγος του διακεκριμένου συνθέτη της εποχής του Ρομαντισμού Ρόμπερτ Σούμαν.
Η Κλάρα Γιοζεφίνε Βικ (Clara Josephine Wieck) γεννήθηκε στη Λειψία στις 13 Σεπτεμβρίου 1819 στους κόλπους μιας μουσικής οικογένειας με πέντε παιδιά. Ο πατέρας της Φρίντριχ Βικ σπούδασε θεολογία, αλλά αφιερώθηκε στη μουσική ως έμπορος μουσικών οργάνων και δάσκαλος πιάνου. Η μητέρα της Μαριάνε Τρόμλιτς ήταν σολίστ του πιάνου και σοπράνο. Οι γονείς της χώρισαν, όταν ήταν η Κλάρα ήταν τεσσάρων χρονών.
Με την ενθάρρυνση του πατέρα της Φρίντριχ Βικ, που ανέλαβε την επιμέλειά των πέντε παιδιών του, άρχισε μαθήματα πιάνου από την ηλικία των πέντε ετών και το 1835 ήταν ήδη γνωστή σε όλη την Ευρώπη ως παιδί-θαύμα. Την ίδια χρονιά ερωτεύτηκε τον μαθητή του πατέρα της και μετέπειτα διακεκριμένο συνθέτη Ρόμπερτ Σούμαν (1810-1856) και παρά τις έντονες αντιρρήσεις του αυστηρού κυρίου Βικ τον παντρεύτηκε με δικαστική εντολή στις 12 Σεπτεμβρίου 1840.
Στα 16 χρόνια του κοινού τους βίου, του χάρισε οκτώ παιδιά, γεγονός που αποτέλεσε τροχοπέδη για την εξέλιξη της καριέρα της. Ωστόσο, βρήκε τον χρόνο για συναυλίες, προωθώντας τα έργα του συζύγου της, που εξαιτίας ενός ατυχήματος εγκατέλειψε νωρίς την πιανιστική του καριέρα. Το συνθετικό της Κλάρα Σούμαν περιλαμβάνει έργα για ορχήστρα (ανάμεσά τους ένα κοντσέρτο για πιάνο), μουσική δωματίου, τραγούδια και κομμάτια για σόλο πιάνο. Αξιοσημείωτη ήταν και η εκπαιδευτική της δραστηριότητα στο Ωδείο της Λειψίας.
Στα 16 χρόνια του κοινού τους βίου, του χάρισε οκτώ παιδιά, γεγονός που αποτέλεσε τροχοπέδη για την εξέλιξη της καριέρα της. Ωστόσο, βρήκε τον χρόνο για συναυλίες, προωθώντας τα έργα του συζύγου της, που εξαιτίας ενός ατυχήματος εγκατέλειψε νωρίς την πιανιστική του καριέρα. Το συνθετικό της Κλάρα Σούμαν περιλαμβάνει έργα για ορχήστρα (ανάμεσά τους ένα κοντσέρτο για πιάνο), μουσική δωματίου, τραγούδια και κομμάτια για σόλο πιάνο. Αξιοσημείωτη ήταν και η εκπαιδευτική της δραστηριότητα στο Ωδείο της Λειψίας.
Η Κλάρα Σούμαν στάθηκε στο πλευρό του συζύγου της σε όλες τις προσωπικές κρίσεις του και τις περιπέτειες της υγείας του, που οδήγησαν στον πρόωρο θάνατό του στις 29 Ιουλίου 1856. Μετά τον θάνατο του συζύγου της συνδέθηκε με επαγγελματική σχέση, αλλά και στενή προσωπική φιλία (κάποιοι έκαναν λόγο για ερωτική σχέση), με τον σπουδαίο γερμανό συνθέτη Γιοχάνες Μπραμς (1833-1897). Από το 1881 έως το 1893 επιμελήθηκε την ολοκληρωμένη έκδοση των έργων του Ρόμπερτ Σούμαν.
Στις 12 Μαρτίου 1891 έδωσε το τελευταίο της κοντσέρτο στη Φρανκφούρτη, ερμηνεύοντας το έργο του Μπραμς Παραλλαγές σ’ ένα θέμα του Χάυδν. Στις 26 Μαρτίου 1896 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και δύο μήνες αργότερα (20 Μαΐου 1896) έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 76 ετών.
Σχετικά
Την Κλάρα Σούμαν έχουν υποδυθεί στη μεγάλη οθόνη η Κάθριν Χέμπουρν στη βιογραφική ταινία του Κλάρενς Μπράουν Song of Love, παραγωγής 1947, και η γερμανίδα Μαρτίνα Γκέντεκ στην ταινία της Χέλμα Ζάντερς-Μπραμς Geliebte Clara (Πολυαγαπημένη Κλάρα), γερμανο-γαλλο-ουγγρικής παραγωγής 2008.
Στέφανος Γρανίτσας
1880 – 1915
Δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός, γνωστός για τη συλλογή των χρονογραφημάτων του Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου, που διαβάστηκαν από γενιές ελληνοπαίδων μέσα από τα σχολικά αναγνώσματα.
Ο Στέφανος Γρανίτσας γεννήθηκε στη Γρανίτσα της Ευρυτανίας το 1880. Καταγόμενος από φτωχή αγροτική οικογένεια, σπούδασε νομικά στοΠανεπιστήμιο Αθηνών και αρκετά νωρίς στράφηκε στη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος με τις εφημερίδες Αστραπή, Εστία, Πατρίς και Χρόνος ως αρχισυντάκτης. Το 1902 αποφοίτησε από τη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Κερκύρας και ονομάσθηκε έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού.
Το λογοτεχνικό του έργο περιλαμβάνει διηγήματα, χρονογραφήματα, λίγα ποιήματα και δύο θεατρικά (Μητσέλος και Σία και αράξαμε). Περισσότερο ενδιαφέρον απ’ όλα παρουσιάζει μια σειρά χρονογραφημάτων που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Χρόνος και εκδόθηκαν μετά τον πρόωρο θάνατό του με τον τίτλο Τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Το βιβλίο, με πρόλογο του συμπατριώτη του Ζαχαρία Παπαντωνίου, συνδυάζει τη γλαφυρότητα του ύφους, την περιγραφική αμεσότητα και τη συγκομιδή ιστορικών και λαογραφικών στοιχείων σχετικά με τα ζώα της περιοχής του.
Παράλληλα με τη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία, ο Γρανίτσας ασχολήθηκε με την πολιτική. Θαυμαστής του Ελευθερίου Βενιζέλου, εξελέγη βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1911 και εξειδικεύτηκε σε θέματα αγροτικής πολιτικής. Σοσιαλιστικών τάσεων και υπέρμαχος των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, υπήρξε ο βασικός συντάκτης πολλών από τα αγροτικά νομοσχέδια που έφερε στη Βουλή ο Βενιζέλος.
Φλογερός πατριώτης, «ο καλός Στέφανος αφήκε την Βουλήν και νόμους και ποιήματα και λαογραφίαν», όπως έγραψε η εφημερίδα Πατρίς, και επικεφαλής εθελοντικού σώματος πολέμησε στον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, στο μέτωπο της Ηπείρου, όπως και ο ομότεχνός του Λορέντζος Μαβίλης, που έπεσε ηρωικά μαχόμενος.
Ο Στέφανος Γρανίτσας πέθανε σε κλινική της Αθήνας στις 13 Σεπτεμβρίου1915, σε ηλικία μόλις 35 ετών.
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
| Τετάρτη 14/9 |
|
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ
ΧΡΥΣΑΦΙ..ΝΕΡΟ...ΚΑΡΒΟΥΝΟ ....ΣΤΑΧΤΗ...
Περίεργα όντα είμαστε φίλοι μου εμείς οι άνθρωποι , κοιτάζεις κάποιον καλά ..καλά , τον γνωρίζεις χρόνια , και τελικά δεν ξέρεις τι ακριβώς κρύβει μέσα του, κοντολογίς δεν..μπορείς να ..φανταστείς τι .." καπνό φουμάρει " ...
Κάποιος , σοφότερος ημών , είπε κάποτε πως :
όταν σκάβεις τη γη , ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τι θα βρεις από κάτω , νερό ; χρυσάφι ; κάρβουνο ή...στάχτη ; Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους , άλλα υπολογίζεις κι'άλλα βρισκεις ..' σκάβοντας την καρδιά τους " .
Προσωπικά φίλοι μου , είχα την ευτυχία να ζήσω , εδώ στο χωριό μας , μέσα στο απέραντο πλήθος των..απογοητεύσεων , δύο εξαιρετικά ευχάριστες ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ , ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ...
ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ , ΟΤΑΝ , ΣΤΑ 2010 , ΕΚΔΌΘΗΚΕ Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ " ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ ΣΤΗ..ΖΩΗ '...ΕΝΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ ΑΠ' ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ ΜΕ ΠΛΗΣΊΑΣΕ ΣΤΗ ΜΈΣΗ ΤΗΣ ΒΑΘΙΑΣ , ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑΣΕ ΒΑΘΙΑ ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ ΣΧΕΔΟΝ..ΒΟΥΡΚΩΜΈΝΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΆΣ ΜΕ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΕ ΣΥΓΧΑΡΗΚΕ , ΚΑΙ ΑΠ'ΟΤΙ ΚΑΤΆΛΑΒΑ ΤΟ ΕΙΧΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΊΧΕ 67 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΉΤΑΝ ΚΑΥΤΕΣ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΠ' ΤΑ..ΑΠΟΣΤΡΑΓΓΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ...
ΧΘΕΣ , ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙ , ΕΚΕΊ ΣΤ' ΑΛΩΝΆΚΙ ΠΟΥ ΚΑΘΌΜΟΥΝ ΚΑΙ.." ΑΡΜΕΓΑ ΑΧΟΡΤΑΓΑ ΤΙΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ " ΜΕ ΚΑΛΗΜΕΡΙΣΕ ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΕΙΠΕ , ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ Ο ΦΙΛΟΣ ΑΥΤΌΣ , ΜΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΣΤΑ ΓΡΑΦΌΜΕΝΑ ΜΟΥ , ΚΙ' ΑΥΤΟ ΜΕ ΓΕΜΙΣΕ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΊΗΣΗ , ΓΙΑΤΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΝΙΟ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΔΕΚΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΟΥ..ΕΚΠΟΜΠΩΝ ...ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ..." ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ "...
Αγαπητέ μου φίλε ,
σ' ευχαριστώ για την αγάπη σου αλλα και για το .." κουράγιο " που μου δίνεις , αθελά σου ίσως ...
Καλό σας βράδυ αγαπημένοι μου φίλοι
www.lidoriki.com
No comments:
Post a Comment