ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ...ΕΔΩ..ΚΙΔΟΡΙΚΙ ..

Νοέμβριος  1930 , παρασοσιακό όργωμα στο  Λιδορικι. Τα  βόδια στο ζυγό και  στο  ξυλάλετρο ο γερο  Πουρνιάς - Χουσιάδας και  παραπόσω η  γριά  με  το  τσαπί στο  σβωλοκόπι 



Καλημέρα  Λιδορικιώτες …
Καλημέρα  στους  φίλους  του  χωριού  μας  σε  όλο  τον  κόσμο

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016
Ανατολή Ήλιου: 06:59 – Δύση Ήλιου: 19:46

• Γιορτάζουν:  Κασσιανή, Κασσιανός, Ονησιφόρος, Ονησιφόρα,Σώζων

ΣΑΝ  ΣΗΜΕΡΑ 
Ελία Καζάν

1909 – 2003

Ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης και ηθοποιός, με σημαντική καριέρα στοΧόλιγουντ. Ο Ελία Καζάν (Elia Kazan) γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου 1909 στην Κωνσταντινούπολη και το πραγματικό όνομά του ήταν Ηλίας Καζαντζόγλου. Σε ηλικία τεσσάρων ετών μετανάστευσε με τους γονείς του, αρχικώς στη Γερμανία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ.
Αποφοίτησε από το τμήμα υποκριτικής του πανεπιστημίου Γέιλ και συνέχισε τις σπουδές του στο Γκρουπ Θίατερ του Λι Στράσμπεργκ. Η πλούσια καριέρα του άρχισε στη δεκαετία του ’30 και το αστέρι του έλαμψε με μεγάλα θεατρικά έργα στο Μπρόντγουεϊ και κινηματογραφικές επιτυχίες στο Χόλιγουντ.
Το 1937, έπειτα από μία ήδη επιτυχημένη πορεία ως ηθοποιός, πέρασε και πίσω από τις κάμερες, ως σκηνοθέτης. Βραβεύθηκε με Όσκαρ για τη «Συμφωνία Κυρίων» (1947) και «Το Λιμάνι της Αγωνίας» (1954), ενώ το 1999 τιμήθηκε για το σύνολο της προσφοράς του στην 7η Τέχνη (1999). Στις μεγάλες επιτυχίες του περιλαμβάνονται, επίσης, οι ταινίες «Λεωφορείον ο Πόθος» (1951), «Ανατολικά της Εδέμ» (1955) και «Αμέρικα, Αμέρικα» (1963).
Στην ιστορία της τέχνης καταγράφονται, ακόμα, οι σκηνοθετικές του προσεγγίσεις στο θεατρικό σανίδι, σε έργα όπως «Λεωφορείον ο Πόθος», «Ο θάνατος του Εμποράκου» και «Λυσσασμένη Γάτα».
Το 1948 υπήρξε συνιδρυτής του περίφημου «Actor’s Studio» στη Νέα Υόρκη, ενός πρότυπου εργαστηρίου για νέους ηθοποιούς, που κατά καιρούς φιλοξένησε πολλά ανερχόμενα αστέρια κι έγινε πνευματικό λίκνο του θεατρικού κόσμου στην Αμερική.
Ωστόσο, ο Ελία Καζάν αμαύρωσε την εικόνα του, όταν το 1952 κατέθεσε στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Υποθέσεων του Γερουσιαστή ΜακΚάρθι, όπου κατονόμασε καλλιτέχνες (και όχι μόνο), που πίστευε ότι ήταν μέλη του Αμερικανικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Πέθανε στις 28 Σεπτεμβρίου του 2003, στη Νέα Υόρκη.

Αρτέμης Μάτσας
1930 – 2003

Έλληνας ηθοποιός και δημοσιογράφος του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ. Στη συλλογική μνήμη έχει αποτυπωθεί ως εμβληματικός «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου.
Ο Αρτέμης Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα (Πλάκα) το 1930. Η ζωή του σφραγίστηκε από τη σύλληψη του εβραϊκής καταγωγής πατέρα του Πίνχας Μάτσα από τους Γερμανούς στα χρόνια της Κατοχής. Έκτοτε δεν τον ξαναείδε ποτέ, ούτε έμαθε για την τύχη του. Μαζί με τον αδερφό του, ηθοποιό και συγγραφέα Νέστορα Μάτσα και την αδερφή του πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια.
Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δασκάλους τους Αιμίλιο Βεάκη, Δημήτρη Ροντήρη και Κώστα Μουσούρη. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στον κινηματογράφο το 1949, στην αισθηματική κομεντί του Γιώργου Καρύδη «Ερωτικό Ταξίδι». Έπαιξε σε πολλές ελληνικές ταινίες, αλλά και σε ξένες παραγωγές, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν τα φιλμ «Το νησί των γενναίων», «Ποτέ την Κυριακή» και «Μπουμπουλίνα».
Διακρίθηκε και τυποποιήθηκε σε ρόλους «κακών». «Δεν μπορώ να κόψω ούτε λουλούδι κι όμως στον κινηματογράφο έχω σκοτώσει περίπου 120 ανθρώπους» έλεγε χαρακτηριστικά ο Αρτέμης Μάτσας, σχολιάζοντας την αντίθεση της προσωπικής του ζωής με την εικόνα που έδινε στη μεγάλη οθόνη μέσα από τους ρόλους του.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε δίπλα στο μεγάλο κωμικό Βασίλη Αργυρόπουλο, στην κωμωδία «Φαταούλας» των Στέφανου Φωτιάδη και Ιάσωνα Βροντάκη. Στο θέατρο έπαιξε τα πάντα, από μπουλβάρ μέχρι Μπρεχτ, αρχαία τραγωδία και Αριστοφάνη. Συνεργάστηκε με σημαντικούς θιάσους και γνωστούς πρωταγωνιστές.
Παράλληλα, ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, αρθρογραφώντας σε περιοδικά και εφημερίδες για καλλιτεχνικά θέματα. Εγραψε αρκετά και σημαντικά για την ιστορία του νεοελληνικού θεάτρου βιβλία, όπως «Μεγάλες θεατρικές οικογένειες», «Το άλλο πρόσωπο του θεάτρου», «Θεατρικές μνήμες» κ.ά.
Ήταν γνωστή η ανθρωπιά και καλοσύνη, η ευαισθησία, η φροντίδα και η βοήθειά του σε παλαίμαχους, ξεχασμένους καλλιτέχνες, που ζούσαν σε άθλιες οικονομικές συνθήκες.
Ο Αρτέμης Μάτσας πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2003, στο νοσοκομείο «Παμμακάριστος» των Αθηνών, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια.

Φιλμογραφία

• Ερωτικό Ταξίδι (1949)
• Τα αρραβωνιάσματα (1950)    
• Η ωραία των Αθηνών (1954)
• Γλέντι λεφτά κι αγάπη (1955)
• Καταδικασμένη και από το παιδί της (1955)
• Γραφείο συνοικεσίων (1956)
• Της τύχης τα γραμμένα (1957)
• Όσο υπάρχουν γυναίκες (1959)
• Μπουμπουλίνα (1959)
• Ταξείδι με τον έρωτα (1959)
• Το νησί των γενναίων (1959)
• Ποτέ την Κυριακή (1960)
• Καλημέρα Αθήνα (1960)
• Μαλάμω (1960)
• Στην πόρτα της κολάσεως (1960)
• Το αγρίμι (1960)
• Το ματωμένο πέπλο (1960)
• Το νησί της αγάπης (1960)
• Το χαμίνι (1960)
• Η απολύτρωση (1961)
• Ήρθες αργά (1962)
• Αμαρτωλές (1962)
• Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
• Λαφίνα (1962)
• Πρέπει να ζήσεις τίμια (1962)
• Τα σκαλοπάτια της ζωής (1962)
• Όλα και τη ζωή μου ακόμα (1963)
• Αθώα ή ένοχη (1963)
• Λίγο πριν ξημερώσει (1963)
• Οι σκανδαλιάρηδες (1963)
• Πρώτο καρδιοκτύπια (1963)
• Συντρίμμια της ζωής (1963)
• Τα παλιόπαιδα (1963)
• Το μεροκάματο του πόνου (1963)
• Δρόμος χωρίς σύνορα (1964)
• Νυχτοπερπατήματα (1964)
• Χωρίς γονείς κι αδέλφια (1964)
• Όταν σημάνουν οι καμπάνες (1965)
• Δύσκολοι δρόμοι (1965)
• Καημοί στη φτωχογειτονιά (1965)
• Ο επαναστάτης (1965)
• Une balle au coeur    (1966)
• Αμαρτωλές της νύχτας (1966)
• Γεύση από έρωτα (1966)
• Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου (1967)
• Δρόσω η αρχοντοπούλα (1967)
• Εις θάνατον (1967)
• Η λυγερή (1968)
• Κατάσκοποι στο Σαρωνικό (1968)
• Κατηγορούμενη απολογήσου (1968)
• Μια μέρα ο πατέρας μου (1968)
• Όταν η πόλις πεθαίνει (1969)
• Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969)
• Η θυσία μιας γυναίκας (1969)
• Θέλω πίσω το παιδί μου (1969)
• Οι γενναίοι του Βορρά (1970)
• Υποβρύχιον Παπανικολής (1971)
• Ιπποκράτης και Δημοκρατία (1972)
• Ο Πατούχας (1972)
• Η γυναικοκρατία (1973)
• Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ (1973)
• Παύλος Μελάς (1974)
• Συνωμοσία στη Μεσόγειο (1975)
• Θανάση σφίξε κι άλλο το ζωνάρι (1980)
• Φυλακές ανηλίκων (1982)
• Ψηλός λιγνός και ψεύταρος (1985)
• Τηλεκανίβαλοι (1986)
• Made in Greece (1987)    

Βιντεοταινίες

• Δεν κρατιέμαι δεν κρατιέμαι (1987)
• Η καπετάνισσα της οδού Κερκύρας (1987)
• Η φάπα της χρονιάς (1987)
• Έρχονται οι γυμνιστές (1988)
• Τριαντάφυλλο και αγκάθι (1988) 
• Όνειρο αγάπης (1989)

Τηλεοπτικές σειρές

• Η κοκκορόμυαλη (1971, ΥΕΝΕΔ)
• Μεθοριακός σταθμός (1974, ΥΕΝΕΔ)
• Συνταγματάρχης Λιάπκιν (1979, ΥΕΝΕΔ)
• Το ημερολόγιο ενός θυρωρού (1979, ΥΕΝΕΔ)
• Νύχτα (1980, ΕΡΤ)
• Ορκιστείτε παρακαλώ (1982, ΥΕΝΕΔ)
• Τα φώτα της ράμπας δεν σβύνουν ποτέ (1988, ΕΤ2)
• Οι εντιμότατοι (1990, ΕΤ1)
• Αχ Ελένη (1992, Mega)
• Τα μπακούρια (1992, ΑΝΤ1)
• Τριαντάφυλλο και αγκάθι (1992, ΕΤ2)

Παύλος Μαρία Βοναπάρτης

1808 – 1827

Γάλλος φοιτητής, ανιψιός του Μεγάλου Ναπολέοντα και θερμός φιλέλληνας. Το καλοκαίρι του 1827 κατήλθε στην Ελλάδα για να λάβει μέρος στον Αγώνα, αλλά ένα απρόοπτο δυστύχημα του έκοψε το νήμα της ζωής.
Ο Παύλος Μαρία Βοναπάρτης (Paul Marie Bonaparte) γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 1808 στο Κανίνο της Ιταλίας και ήταν το ένατο από τα δεκατέσσερα παιδιά του Λουκιανού Βοναπάρτη (Lucien Bonaparte), αδελφού του Μεγάλου Ναπολέοντα.
Σε ηλικία 18 ετών ξεκίνησε σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βολωνίας (Μπολόνια), αλλά τον Μάρτιο του 1827 έφυγε κρυφά από την πόλη και με ψεύτικο όνομα έφθασε πρώτα στα Ιόνια νησιά και στη συνέχεια στο Ναύπλιο, για να λάβει μέρος στην Ελληνική Επανάσταση (24 Αυγούστου / 5 Σεπτεμβρίου 1827). Στην πρωτεύουσα των επαναστατημένων Ελλήνων τον υποδέχθηκε ο άγγλος ναύαρχος Κόχραν, διοικητής του ελληνικού στόλου.
Ο υψηλός επισκέπτης, που έμοιαζε πολύ με τον διάσημο θείο του, εντάχθηκε αμέσως στο πλήρωμα της φρεγάτας «Ελλάς», της ναυαρχίδας του ελληνικού στόλου. Όμως, στις 25 Αυγούστου / 6 Σεπτεμβρίου, καθώς καθάριζε το όπλο του, τραυματίσθηκε σοβαρά από αδέξιο χειρισμό και την επομένη άφησε την τελευταία του πνοή. Ήταν μόλις 19 ετών.
Στο Ναύπλιο δεν άργησαν να κυκλοφορήσουν φήμες ότι ο θάνατος του νεαρού Βοναπάρτη δεν ήταν τυχαίος, εφόσον μάλιστα προήλθε στο πλοίο του Κόχραν, τον οποίον οι Έλληνες υποπτεύονταν ότι εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της Μεγάλης Βρετανίας. Πάντως, ο αμερικανός φιλέλληναςΣάμιουελ Χάου, που ήταν αυτόπτης των γεγονότων, διαβεβαιώνει ότι μόλις ο Κόχραν έμαθε ότι το τραύμα ήταν θανατηφόρο «ήρχισε να βηματίζη εις την καμπίνα του κλαίων ως παιδίον...».
Καθώς λέγεται, η σορός του νεαρού Βοναπάρτη διατηρήθηκε επί τριετία σ’ ένα βαρέλι με ρούμι στη Μονή Αγίου Νικολάου Σπετσών, μέχρις ότου την παρέλαβε το Γαλλικό Ναυτικό. Μετά την απελευθέρωση, το 1832, το ταριχευμένο σώμα του Παύλου Μαρία Βοναπάρτη ενταφιάστηκε σε μαυσωλείο στο νησί της Σφακτηρίας, κοντά στους Γάλλους ναύτες που έπεσαν στη Ναυμαχία του Ναβαρίνου.

Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοιχτού Στίβου

Βέρνη 1954: Ο θρυλικός Εμίλ Ζάτοπεκ (701) στην τελικό των 5.000 μ.
Η σπουδαιότερη και αρχαιότερη διοργάνωση του κλασικού αθλητισμού (στίβου) -και όχι μόνο- στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Διοργανώνεται κάθε 4 χρόνια και από το 2010 κάθε δύο χρόνια από την Ευρωπαϊκή Ένωση Αθλητισμού (EAA), με τη συμμετοχή αθλητών και αθλητριών από τις 50 ομοσπονδίες - μέλη της.
Η απόφαση πάρθηκε από την ευρωπαϊκή επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ερασιτεχνικού Αθλητισμού (IAAF) στις 7 Ιανουαρίου 1934 στη Βουδαπέστη. Το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ανοικτού Στίβου έγινε την ίδια χρονιά στην Ιταλία και συγκεκριμένα από τις 7 έως τις 9 Σεπτεμβρίουστο στάδιο «Μπενίτο Μουσολίνι» (τέως «Κομουνάλε», νυν «Ολίμπικο») του Τορίνο.
Η Ελλάδα έδωσε το παρών από την πρώτη διοργάνωση και μάλιστα κέρδισε μετάλλιο (χάλκινο) με τον Χρήστο Μάντικα (αθλητής του Παγχιακού και της ΑΕΚ), που τερμάτισε τρίτος στα 400 μ. εμπόδια με χρόνο 54΄΄9. Συνολικά,  στα 81 χρόνια της διοργάνωσης, η χώρα μας έχει κερδίσει 21 μετάλλια (7 χρυσά, 5 αργυρά και 9 χάλκινα).
Η Ελλάδα έχει φιλοξενήσει δύο φορές τη διοργάνωση: το 1969 (16-21 Σεπτεμβρίου) στο Στάδιο Καραϊσκάκη και το 1982 (3-9 Σεπτεμβρίου) στο νεόχτιστο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

Διοργανώσεις

Α/Α
Έτος
Πόλη
Περισσότερα Μετάλλια
1
1934
Τορίνο
Φιλανδία (13)
2
1938
Παρίσι (Άνδρες)
Βιέννη (Γυναίκες)
Γερμανία (32)
3
1946
Όσλο
Σουηδία (22)
4
1950
Βρυξέλλες
Μεγάλη Βρετανία (17)
5
1954
Βέρνη
Σοβιετική Ένωση (35)
6
1958
Στοκχόλμη
Σοβιετική Ένωση (35)
7
1962
Βελιγράδι
Σοβιετική Ένωση (30)
8
1966
Βουδαπέστη
Δυτική Γερμανία (22)
9
1969
Πειραιάς
Ανατολική Γερμανία (25)
10
1971
Ελσίνκι
Ανατολική Γερμανία (33)
11
1974
Ρώμη
Ανατολική Γερμανία (27)
12
1978
Πράγα
Σοβιετική Ένωση (35)
13
1982
Αθήνα
Ανατολική Γερμανία (28)
14
1986
Στουτγάρδη
Σοβιετική Ένωση (36)
15
1990
Σπλιτ
Ανατολική Γερμανία (34)
16
1994
Ελσίνκι
Ρωσία (25)
17
1998
Βουδαπέστη
Γερμανία (23)
18
2002
Μόναχο
Ρωσία (24)
19
2006
Γκέτεμποργκ
Ρωσία (35)
20
2010
Μπαρτσελόνα
Ρωσία (21)
21
2012
Ελσίνκι
Ουκρανία (17)
22
2014
Ζυρίχη
Μεγάλη Βρετανία (23)
Γαλλία (23)

Ελληνικές Διακρίσεις

Έτος
Αθλητής/τρια
Αγώνισμα
Επίδοση
Θέση
Μετάλλιο
1934
Χρ. Μάντικας
400 μ. μετ’ εμποδίων
54΄΄9
3η

1966
Χρ. Παπανικολάου
Άλμα επί κοντώ
5,05 μ.
2η

1971
Β. Παπαγεωργόπουλος
100 μ.
10΄΄56
3η

1982
Άννα Βερούλη
Σοφία Σακοράφα
Ακοντισμός
70,02 μ.
67,04 μ.
1η
3η


1994
Κων. Κουκοδήμος
Άλμα εις μήκος
8,01 μ.
3η

1998
Όλγα Βασδέκη
Χαρ. Παπαδιάς
Αικ. Θάνου
Άλμα Τριπλούν
100 μ.
100 μ.
14,55 μ.
10΄΄17
10΄΄87
1η
3η
3η



2002
Κ. Κεντέρης
Αικ. Θάνου
Αικ. Βόγγολη
Μιρέλα Μανιάνι
Αλ. Παπαδημητρίου
Αναστ. Κελεσίδου
200 μ.
100 μ.
Δισκοβολία
Ακοντισμός
Σφυροβολία
Δισκοβολία
19΄΄85
11΄΄10
64,31 μ.
67,47 μ.
80,21 μ.
63,92 μ.
1η
1η
1η
1η
3η
3η






2006
Περ. Ιακωβάκης
Φανή Χαλκιά
Χρυσ. Δεβετζή
400 μ. μετ’ εμποδίων
400 μ. μετ’ εμποδίων
Άλμα Τριπλούν
48΄΄46
54,02 μ.
15,05 μ.
1η
2η
2η



2012
Νικ. Κυριακοπούλου
Άλμα επί κοντώ
4,60 μ.
3η

2014
Κατερίνα Στεφανίδη
Λούης Τσάτουμας
Άλμα επί κοντώ
Άλμα εις μήκος
4,60 μ.
8,15 μ.
2η
2η

Οσία Κασσιανή
810 – 865

Εκκλησιαστική υμνογράφος και μοναχή, γνωστή από το δημοφιλές τροπάριο «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίας περιπεσούσα γυνή» (Τροπάριο της Κασσιανής), που ψάλλεται κάθε Μεγάλη Τρίτη το βράδυ στις εκκλησίες και συγκινεί τους πιστούς με τη συναισθηματική του φόρτιση. Απαντάται και ως Εικασία, Ικασία, Κασσία και Κασιανή. Η Οσία Κασσιανή είναι πολιούχος της νήσου Κάσου και η μνήμη της εορτάζεται στις 7 Σεπτεμβρίου.
Η Κασσιανή γεννήθηκε γύρω στο 810 στην Κωνσταντινούπολη και καταγόταν από πλούσια οικογένεια. H ζωή της συνδέθηκε με θρύλους και παραδόσεις γύρω από τη σχέση της με τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (813-842).
Σύμφωνα με τους βυζαντινούς χρονικογράφους Συμεών Μάγιστρο, Ιωάννη Ζωναρά και Λέοντα Γραμματικό, η Ευφροσύνη, μητέρα του νεαρού αυτοκράτορα Θεόφιλου, ακολουθώντας την οικογενειακή παράδοση για την εκλογή νύφης, προσκάλεσε το 830 μ.Χ. στην Αυλή τις ωραιότερες και επιφανέστερες κόρες της αυτοκρατορίας. Δώδεκα «κάλλιστοι παρθέναι» ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση και πήγαν στο Παλάτι. Η Ευφροσύνη, αφού τις δεξιώθηκε, διαμήνυσε στο Θεόφιλο να προσέλθει και να δώσει το χρυσό μήλο σ' εκείνη που θα επέλεγε για σύζυγό του.
Ο νεαρός αυτοκράτορας θαμπώθηκε από την ομορφιά της Κασσιανής και θέλοντας να δοκιμάσει την ευφυΐα της τη ρώτησε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» («Από τη γυναίκα ξεκινούν τα κακά πράγματα», υπονοώντας την Εύα). Η Κασσιανή έδωσε δείγματα του πνεύματός της, ανταπαντώντας «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω» («Και από τη γυναίκα πηγάζουν τα καλύτερα, τα ευγενέστερα», υπονοώντας την Παναγία). Αυτό ήταν! Ο Θεόφιλος, είτε γιατί η απάντηση του φάνηκε αναιδής, είτε γιατί η ευφυΐα της γυναίκας τον τρόμαξε, δεν άκουσε την καρδιά του και έδωσε το χρυσό μήλο στην ωραία, αλλά σεμνή Θεοδώρα.
Η Κασσιανή, μετά την απόρριψή της από τον αυτοκράτορα, έγινε μοναχή και αφιερώθηκε στη λατρεία του Θεού και την ποίηση. Πέθανε γύρω στο 865.
Το υμνογραφικό έργο της Κασσιανής δεν είναι πλούσιο, αλλά διακρίνεται για το ύφος και την πρωτοτυπία του. Εκτός από το τροπάριο που την έκανε διάσημη συνέθεσε τους τέσσερεις πρώτους ειρμούς του Κανόνα τουΜεγάλου Σαββάτου «Άφρων γηραλέε» και το πρώτο δοξαστικό του εσπερινού των Χριστουγέννων «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης». Έγραψε, επίσης, γνωμικά και επιγράμματα σε ιαμβικό μέτρο.

10 εφευρέσεις που δεν απέφεραν τίποτα στους δημιουργούς τους

Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ή πατέντα είναι αναγκαία προϋπόθεση για να καρπωθεί κάποιος τα οφέλη της εφεύρεσής του. Στον κατάλογο που ακολουθεί παρουσιάζουμε 10 εφευρέτες, οι οποίοι για διαφόρους λόγους (προσωπικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς) δεν έλαβαν δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για πράγματα που χρησιμοποιούμε ευρέως σήμερα κι έτσι κάποιοι τρίτοι εκμεταλλεύτηκαν την περίσταση για να πλουτίσουν από τους κόπους και τις θυσίες τους.

10 Τζον Γουόκερ: Τα σπίρτα

Μπορεί ο άνθρωπος να χρησιμοποιούσε τη φωτιά από τα αρχαία χρόνια, αλλά τα σπίρτα, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, ανακαλύφθηκαν μόλις το 1827 από τον άγγλο χημικό Τζον Γουόκερ. Ο Γουόκερ δεν έμεινε ευχαριστημένος από την εφεύρεσή του και δεν την κατοχύρωσε. Αργότερα, άφησε την επιχείρησή του στον συμπατριώτη του εφευρέτη και πολιτικό Άιζαακ Χόλντεν, που εκμεταλλεύτηκε την εφεύρεσή του. Ο Γουόκερ πέθανε το 1859 και αναγνωρίστηκε μεταθανάτια ως ο εφευρέτης των σπίρτων, μόλις βρέθηκαν τα λογιστικά βιβλία του.

9 Μπέντζαμιν Μπράντλεϊ: Η ατμοκίνητη μηχανή για τα πολεμικά πλοία

Ο Μπέντζαμιν Μπράντλεϊ γεννήθηκε δούλος. Μορφώθηκε από τα παιδιά του κυρίου του και ασχολήθηκε με τα μαθηματικά. Γύρω στο 1830 ήταν ένας αναγνωρισμένος μηχανικός και δούλευε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ. Πληρωνόταν, όμως, μόνο πέντε δολάρια το μήνα, καθώς το υπόλοιπο του μισθού του πήγαινε στον κύριό του. Ο Μπράντλεϊ με την εξοικονόμηση χρημάτων κατασκεύασε μία ατμομηχανή, η οποία βρήκε τη χρήση της στα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ. Το μόνο που κατάφερε από την εφεύρεσή του ήταν να εξαγοράσει την ελευθερία του.

8 Ρον Κλάιν: Η μαγνητική ταινία της πιστωτικής κάρτας

Παλαιότερα, προτού χρεώσουν μία πιστωτική κάρτα, οι πωλητές έπρεπε να συμβουλευτούν ένα μακρύ κατάλογο με διάφορες πληροφορίες για την πιστωτική κάρτα του πελάτη. Ο αμερικανός μηχανολόγος Ρον Κλάιν είδε το εμπόδιο και προσπάθησε να το διορθώσει με τη μαγνητοταινία, που χρησιμοποιούνταν στη μουσική βιομηχανία. Ανακάλυψε μία μέθοδο που κωδικοποιεί απλές πληροφορίες, όπως τον αριθμό του λογαριασμού, μέσα από μία μαγνητική ταινία, η οποία ενσωματώθηκε στο πίσω μέρος της κάρτας. Ο Κλάιν δεν έβγαλε λεφτά από αυτή του την ανακάλυψη, αλλά δημιούργησε μία αξιοσέβαστη περιουσία από άλλες εφευρέσεις του.

7 Μπέντζαμιν Μοντγκόμερι: Η ατμοκίνητη προπέλα

Ο Μπεν Μοντγκόμερι (1819-1877) γεννήθηκε σκλάβος στη Βιρτζίνια και πουλήθηκε στον Τζόζεφ Ντέιβις, που διατηρούσε φυτεία στο Μισισιπή. Ο νεαρός αφροαμερικανός, που έκανε διαδρομές στον ποταμό Μισισιπή με τα πλοία του κυρίου του, διαπίστωσε ότι τα πλοία δυσκολεύονταν να διαπλεύσουν το μεγάλο ποτάμι, λόγω του διαφορετικού βάθους του. Έτσι, εμπνεύστηκε την ατμοκίνητη προπέλα, με την οποία τα πλοία μπορούσαν να πλεύσουν με ασφάλεια και στα αβαθή νερά. Επειδή ήταν σκλάβος δεν μπόρεσε να κατοχυρώσει την εφεύρεσή του, κατόρθωσε όμως να εξαγοράσει την ελευθερία του.

6 Μιχαήλ Καλάσνικοφ: Το ΑΚ-47

Το ΑΚ-47 ή Καλάσνικοφ είναι το πιο δημοφιλές αυτόματο όπλο του πλανήτη. Το χρησιμοποιούν από στρατιώτες και αντάρτες έως τρομοκράτες κι έμποροι ναρκωτικών σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Υπολογίζεται ότι σήμερα πάνω από 10 εκατομμύρια ΑΚ-47 βρίσκονται σε χρήση. Το κατασκεύασε το 1947 ο σχεδιαστής όπλων Μιχαήλ Καλάσνικοφ (1919-2013), με σκοπό να προσφέρει στην πατρίδα του, τη Σοβιετική Ένωση, ένα φτηνό και αποτελεσματικό όπλο. Επειδή εργαζόταν σε κρατική υπηρεσία της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ένωσης δεν έλαβε καμία πρόσθετη αμοιβή, ούτε κατοχύρωσε την εφεύρεσή του. Λίγους μήνες πριν από το θάνατό του το 2013 έγραψε ένα γράμμα προς τη Ρωσική Εκκλησία, ζητώντας συγγνώμη για τους τόσους θανάτους που προκάλεσε η ανακάλυψή του.

5 Τζορτζ Κραμ: Τα πατατάκια

Τα πατατάκια (chips) ανακαλύφθηκαν από την ιδιοτροπία ενός πελάτη εστιατορίου. Το 1853 ο Τζορτζ Κραμ (1824-1914) εργαζόταν ως σεφ στο ξενοδοχείο «Moon’s Lake House», που βρισκόταν πλησίον της λίμνης Σαρατόγκα, στην πολιτεία της Νέας Υόρκης. Κάποια ημέρα σέρβιρε ένα πιάτο με τηγανητές πατάτες σ’ ένα πελάτη, ο οποίος του παραπονέθηκε ότι ήταν χοντροκομμένες και μαλακές. Ο Κραμ, ψάχνοντας τρόπο να τον ικανοποιήσει, έκοψε τις πατάτες όσο λεπτές γινόταν, δημιουργώντας αυτό που ονόμασε αργότερα Σαρατόγκα Τσιπς (Saratoga Chips). Το νέο έδεσμα όχι μόνο ενθουσίασε τον δύστροπο πελάτη, αλλά στην πορεία γνώρισε μεγάλη επιτυχία, με αποτέλεσμα ο Κραμ ν’ ανοίξει δικό του εστιατόριο. Δεν κατοχύρωσε, όμως, την ανακάλυψή του, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να την εκμεταλλευτεί εμπορικά.

4 Κρίστοφερ Κόκερελ: Το Χόβερκραφτ

Ένα πρόβλημα που βασάνιζε τον ναυπηγό Κρίστοφερ Κόκερελ ήταν η κατασκευή ενός πλοίου που θα κινούνταν πάνω από το νερό και θα μπορούσε να ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα, αφού θα υπερνικούσε την αντίσταση του νερού. Ύστερα από χρόνια δοκιμών κατασκεύασε ένα πρωτότυπο, το ονόμασε χόβερκραφτ κι έλαβε την πολυπόθητη πατέντα. Δεν μπόρεσε, όμως, να το αξιοποιήσει εμπορικά και σκέφτηκε να προσεγγίσει την αγγλική κυβέρνηση και να πουλήσει την ιδέα του για στρατιωτικούς σκοπούς. Η αγγλική κυβέρνηση, όμως, θεώρησε το χόβερκραφτ στρατιωτικό μυστικό, με αποτέλεσμα ο Κόκερελ να μην μπορεί δημόσια να λάβει κανένα ποσό. Έπειτα από πολλά χρόνια δοκιμών κατασκευάστηκε το πρώτο χόβερκραφτ, το οποίο καθελκύστηκε στις 11 Ιουνίου του 1959. Ο Κόκερελ, τελικά, δεν έλαβε την παραμικρή αμοιβή για την εφεύρεσή του, για την οποία αφιέρωσε πολύ χρόνο και χρήμα. Σε αντιστάθμισμα έλαβε τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα από αγγλικό πανεπιστήμιο και χρίστηκε σερ.

3 Ντάγκλας Ένγκελμπαρτ: Το ποντίκι του ηλεκτρονικού υπολογιστή

Ο αμερικανός μηχανικός Ντάγκλας Ένγκελμπαρτ (1925-2013) δημιούργησε το «ποντίκι» το 1968, προκειμένου να μπορεί να διαχειρίζεται τον υπολογιστή του. Όμως, θεώρησε ότι δεν ανακάλυψε κάτι σπουδαίο και δεν προχώρησε σε κατοχύρωση της εφεύρεσής του, όπως έπραξε με άλλες 20 πατέντες, όπως το υπερκείμενο, τα παράθυρα, τη διαμοιρασμένη οθόνη και τη βιντεοδιάσκεψη. Η εταιρεία που δούλευε, η SRI, κατοχύρωσε το ποντίκι και αργότερα πούλησε την άδεια στην Apple, αντί 40.000 δολαρίων. Ο Ένγκελμπαρτ δεν εισέπραξε από την ανακάλυψή του ούτε ένα σεντ.

2 Χάρβεϊ Μπολ: Το Σμάιλι

Το Σμάιλι (Smiley), o κίτρινος κύκλος με το χαμογελαστό πρόσωπο, είναι μία από τις πιο αναγνωρίσιμες εικόνες στον κόσμο. Τη σχεδίασε μέσα σε 10 λεπτά, ο αμερικανός γραφίστας Χάρβεϊ Μπολ (1921-2001), κατόπιν παραγγελίας της ασφαλιστικής εταιρείας State Mutual Life Assurance Company, που το χρησιμοποίησε για διαφημιστικούς σκοπούς. Για τις υπηρεσίες του πληρώθηκε το ποσό των 45 δολαρίων (350 δολάρια με τιμές του 2016). Η χαρούμενη φατσούλα γνώρισε μεγάλη επιτυχία τα κατοπινά χρόνια. Αποτυπώθηκε σε μπλουζάκια και πόστερ, ενώ ήταν πηγή έμπνευσης για το πασίγνωστο εμότικον των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Το Σμάιλι απέφερε εκατομμύρια δολάρια, αλλά ο Μπολ έλαβε μόνο την αρχική αμοιβή του.

1 Αλεξέι Παζίτνοφ: Το Τέτρις

Το Τέτρις είναι ένα από τα δημοφιλέστερα βιντεοπαιγνίδια παγκοσμίως, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 70 εκατομμύρια κομμάτια και κέρδη δισεκατομμυρίων δολαρίων από το 1984, οπότε δημιουργήθηκε. Ο ρώσος δημιουργός του Αλεξέι Παζίτνοφ (γ. 1956) ζούσε τότε υπό το κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης, που απαγόρευε την ιδιωτική πρωτοβουλία και θεωρούσε όλες τις εφευρέσεις ιδιοκτησία του κράτους. Στη Δύση, το Τέτρις κυκλοφόρησε μέσα από τη φορητή παιγνιδομηχανή «Game Boy» της Νιντέντο και μέρος των κερδών πήγαιναν κατευθείαν στα κρατικά ταμεία. Η κυβέρνηση του Σοβιετικής Ένωσης, αναγνωρίζοντας τα δίκαια του Παζίτνοφ, υποσχέθηκε να του χορηγήσει ένα ποσό ως αποζημίωση μέσα σε διάστημα 10 χρόνων. Όμως, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε το 1991 και ο δημιουργός του δημοφιλούς παιγνιδιού δεν έλαβε ποτέ το ποσό. Έπειτα από πολύχρονους δικαστικούς αγώνες, του αναγνωρίστηκε τελικά η ιδιοκτησία του Τέτρις, όταν η δημοφιλία του παιγνιδιού είχε πάρει την κατιούσα.

Γιβραλτάρ

Το Γιβραλτάρ είναι μια λιλιπούτεια αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, με μεγάλη όμως γεωστρατηγική σημασία, καθώς επιτηρεί τη δυτική πύλη της Μεσογείου. Η Ισπανία τη διεκδικεί από το 1704, όταν την έχασε από τη Μεγάλη Βρετανία, στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής. Η διαφορά τους αυτή αποτελεί αγκάθι στις μεταξύ τους σχέσεις.
Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ασβεστολιθικό βράχο ύψους 425 μ. που καταλαμβάνει το νότιο άκρο της Ιβηρικής Χερσονήσου. Έχει μήκος 5 χιλιόμετρα, πλάτος 500 μέτρα και συνδέεται με την Ισπανία με ένα χαμηλό αμμώδη ισθμό μήκους 1600 μέτρων.
Η ονομασία Γιβραλτάρ (Gibraltar) προέρχεται από την παραφθορά της αραβικής του ονομασίας Τζαμπάλ Ταρίκ, που σημαίνει «Το Βουνό του Ταρίκ», προς τιμήν του μουσουλμάνου πολέμαρχου Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ, που κατέλαβε τη χερσόνησο το 711.
Το Γιβραλτάρ με 32.194 κατοίκους (2015), είναι η 5η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του κόσμου. Οι κάτοικοί του είναι ως επί το πλείστον ισπανικής καταγωγής, αλλά παραμένουν πιστοί στο βρετανικό στέμμα, όπως υποδηλώνουν και τα δημοψηφίσματα του 1967 και 2002.
Το Γιβραλτάρ είναι μία φτωχή σε πλουτοπαραγωγικούς πόρους περιοχή κι επιβιώνει χάρη στις εξωχώριες εταιρείες (offshοre), τον τζόγο και το χρηματοπιστωτικό τομέα. Η Μεγάλη Βρετανία διατηρεί σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στον Βράχο.
Το Γιβραλτάρ ήταν γνωστό στους αρχαίους Έλληνες ως Κάλπη και μαζί με το απέναντι βράχο της Θέουτα (αρχαία Αβίλη) στην αφρικανική ακτή σχηματίζουν τις Ηράκλειες Στήλες, τις οποίες, σύμφωνα με τη μυθολογία, έχτισε ο Ηρακλής επιστρέφοντας από τον κήπο των Εσπερίδων.
Το Γιβραλτάρ ήταν η πρώτη περιοχή που κατέλαβαν οι μουσουλμάνοι, κατά την προέλασή τους στην Ιβηρική Χερσόνησο (30 Απριλίου 711) και από τότε απέκτησε τη σπουδαιότητα του προνομιούχου λιμανιού. Το 1309 οι Ισπανοί ανακατέλαβαν και πάλι το Γιβραλτάρ για να το καταλάβουν ξανά οι μουσουλμάνοι το 1333. Το 1462 επανήλθε στην κυριαρχία της Ισπανίας.
Το 1704, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής, οι Άγγλοι το κατέλαβαν εξ εφόδου. Η Συνθήκη της Ουτρέχτης (1713) αναγνώρισε την κυριαρχία τους, την οποία διατηρούν μέχρι σήμερα, παρά τις απόπειρες ανακατάληψής του από τους Ισπανούς (1705, 1727, 1779, 1782).
Η στρατηγική σημασία του Γιβραλτάρ επιβεβαιώθηκε κατά τους Ναπολεοντείους Πολέμους (1803-1815), τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου αποτέλεσε στρατηγική βάση ελέγχου των θαλασσίων οδών προς το Σουέζ και το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Το 1940, ο Χίτλερ σχεδίασε μία χερσαία επιχείρηση κατάληψής του, αλλά ο Φράνκο αρνήθηκε να επιτρέψει τη διέλευση των γερμανικών στρατευμάτων από ισπανικά εδάφη.
Μεταπολεμικά, οι κάτοικοι του Γιβραλτάρ κλήθηκαν να αποφασίσουν για το μέλλον της περιοχής τους με δημοψήφισμα. Στις 10 Σεπτεμβρίου 1967, με συντριπτική πλειοψηφία (12.138 ψήφοι έναντι μόλις 44) αποφάσισαν να παραμείνουν υπήκοοι της αυτού Μεγαλειότητας της βασίλισσας Ελισάβετ.
Τότε, η Ισπανία απέκλεισε τα χερσαία σύνορά της με το Γιβραλτάρ, δημιουργώντας αξεπέραστα προβλήματα στη μικροσκοπική αποικία. Κατόπιν διαπραγματεύσεων με τη Μεγάλη Βρετανία, τα εμπόδια άρθηκαν το 1984.
Το 1973 το Γιβραλτάρ εισήλθε μαζί με τη Μεγάλη Βρετανία στην τότε ΕΟΚ (νυν Ευρωπαϊκή Ένωση) και θα εξέλθει μαζί της τα επόμενα χρόνια, λόγωBrexit, παρόλο που η κάτοικοί του ψήφισαν υπέρ της παραμονής στην Ε.Ε. στο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου 2016.
Το 2001 η Βρετανία και η Ισπανία ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις για καθεστώς συγκυριαρχίας στο Γιβραλτάρ. Οι κάτοικοί του, στις 7 Νοεμβρίου 2002, με νέο δημοψήφισμα, επαναβεβαίωσαν με συντριπτική πλειοψηφία (17.900 ψήφοι έναντι 187) την πίστη τους στο βρετανικό στέμμα.

Η ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Σύντομο Ιστορικό

Την επαύριο της λήξης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1945), η Ευρώπη ήταν μια κατεστραμμένη και εξαντλημένη ήπειρος. Υπό τον φόβο της διάδοσης του κομμουνισμού, οι Αμερικανοί αποφάσισαν να βοηθήσουν στην ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη της μη κομμουνιστικής (Δυτικής) Ευρώπης.
Η ίδια η Δυτική Ευρώπη, από την πλευρά της, συνειδητοποιεί ότι πρέπει να πάρει το μέλλον στα χέρια της. Εμφανίζονται οι πρώτες προτάσεις για αυτόνομη οικονομική και πολιτική πορεία. «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη, αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή» έλεγε ο γάλλος δημόσιος υπάλληλος Ζαν Μονέ (1888-1979), που θεωρείται ο αρχιτέκτονας της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.
Οι σκέψεις για πολιτική ενοποίηση αποδείχθηκαν πολύ πρώιμες, εξαιτίας της μεγάλης επιρροής των ΗΠΑ στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης, μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και του ΝΑΤΟ. Αντίθετα, οι ιδέες για οικονομική ενοποίηση ήταν πιο ρεαλιστικές. Στις 9 Μαΐου 1950 ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Ρομπέρ Σουμάν, προτείνει να τεθούν κάτω από κοινό έλεγχο και διοίκηση οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Η πρόταση αυτή έμεινε στην ιστορίας ως Διακήρυξη Σουμάν και η 9η Μαΐου εορτάζεται ως Ημέρα της Ευρώπης, επειδή αποτέλεσε το πρώτο βήμα για τη δημιουργία της Ενωμένης Ευρώπης.
Στην πρόταση Σουμάν δίνουν θετική απάντηση, όχι μόνο η Γερμανία, αλλά και τα κράτη της «Μπενελούξ» (Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο) και η Ιταλία. Η Μεγάλη Βρετανία αρνείται για λόγους εθνικής ασφαλείας. Έτσι, γεννιέται η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) με τη Συνθήκη των Παρισίων (18 Απριλίου 1951) και πρώτο πρόεδρο τον Ζαν Μονέ. Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, Γερμανία και Γαλλία, που έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τους δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους, βρίσκονται μετά από αιώνες στο ίδιο στρατόπεδο.
Η επιτυχία της ΕΚΑΧ οδηγεί τους «6» στη διεύρυνση της συνεργασίας τους και στην υπογραφή της Συνθήκη της Ρώμης, στις 25 Μαρτίου 1957. Με αυτήν εγκαθιδρύονται δύο νέοι θεσμοί: Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενεργείας (ΕΚΑΕ), που θέτει υπό κοινή διεύθυνση την ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας στο πρότυπο της ΕΚΑΧ και στην πιο προωθημένη Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Κοινή Αγορά), που αποτελεί την πρώτη μορφή τελωνειακής ένωσης μεταξύ των «6» και βασίζεται σε «τέσσερις ελευθερίες» (ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών, κεφαλαίων και ανθρώπων). Οι τρεις «Κοινότητες» συγχωνεύτηκαν το 1965 στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, η οποία από το 1993 ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο  ΑΥΡΙΑΝΟΣ  ΚΑΙΡΟΣ  ΣΓΤΟ  ΛΙΔΟΡΙΚΙ

Πέμπτη 8/9

03:00 19°C 94% 2 Μπφ Α 9 Km/h ΛΙΓΑ ΣΥΝΝΕΦΑ 09:00 19°C 96% 2 Μπφ BA 9 Km/h ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ 15:00 23°C 68% 4 Μπφ Α 24 Km/h ΑΣΘΕΝΗΣ ΒΡΟΧΗ

ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ  ΤΗΝ  ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 
ΣΤΟΝ..ΑΠΟΗΧΟ...ΤΩΝ  ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΩΝ  ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ...
Δεν  γνωρίζω φίλοι  μου , τι  έφερε  στο  δικό  σας νου , το  θεατρικό που παίχτηκε στην  εκδήλωση του  Ολοκαυτώματος , πάντως  εμένα με  γύρισε  πολλά  χρόνια  πίσω , θυμίζοντάς  μου τον  Μικρό  Ήρωα , Γιώργο  Θαλάσση με  την  Κατερίνα  και  τον  Σπίθα  στις ..μεγάλες  περιπέτειές  τους , όπως  τις  περιγράφει και  ο  Κηλαηδoνης ...

    Προσωπικά  βέβαια , έχω και  κάποια  παράπονα γιατί  χρησιμοποιήθηκαν  ή  μάλλον..." εκτελεστηκαν " εν  ψυχρώ τα  δύο  τραγουδια  μου , ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΚΑΙ  ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΟ  ΜΠΟΡΟΛΟ'Ι ΧΩΡΊΣ  ΚΑΝ  ΝΑ  ΕΡΩΤΗΘΏ ...
   Βέβαια , δεν  θα  με  ενοχλούσε  τόσο , αν  αποδίδονταν  ΤΟΥΧΑΛΙΣΤΟΝ  ΣΩΣΤΆ, τέλος  πάντων , 'ηυαν  τόσο  αφελής η  παράσταση , που , μάλλον απευθυνόταν σε  σοβαρούς κυρίους  και..κυρίες του Δημοτικού , άντε  και  του  Γυμνασίου ..


 Σας  θυμίζει τίποτα η  εικόνα ;;;;;;

Καλη  σας  μέρα  
Απ' το  πανέμορφο  χωριό  μας  με  αγάπη 
www.lidoriki.com 

Πολύ  θα  θέλαμε  να  μάθουμε ΠΟΣΑ ΕΥΡΩΠΟΥΛΑ  ΜΑΣ  ΣΤΟΙΧΙΣΕ  ΑΥΤΟ  ΤΟ  ΕΡΓΟ .....