ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΧΟΡΟΥ ΣΤΟ ΠΡΟΠΟΛΕΜΙΚΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

O λεβεντοπλάτανος και η πετρόχτιστη βρύση του Αντώνη , παπαπλεύρως ..τους , λειτουργούσε προπολεμικά το περίφημο...χοριδιδασκαλείο του..Τσακνιά , στο καφωδείο του...Φάσσα .

Όλα τά 'χε το προπολεμικό Λιδορίκι , μπορούσε να λειπει το..χοροδιδασκαλείο ; φυσικά και όχι , αφού η χρυσή νεολαία της εποχής , " ψόφαγε " να μάθει κάθε τι μοντέρνο ,΄που ερχόταν συνήθως απ' την Αθήνα . Καθένας , και καθεμιά που ερχόταν απ΄την πρωτεύουσα και τύχαινε να ξέρει ευρωπαικό χορό , καθόταν και μάθαινε και τους άλλους . Κι ήταν τόση η δίψα , τόσο το ενδιαφέρον των νέων μας γιά τους χορούς αυτούς , ώστε στο τέλος το " ψώνιο " αυτό το εκμεταλλεύτηκαν και διάφοροι " περιοδεύοντες χοροδιδάσκαλοι " , οι οποίοι με τσουχτερή αμοιβή κι εκμεταλλευόμενοι τη δίψα των νέων , δίδασκαν ταγκό , βαλς , φοξ αγγλαί και άλλους " Ευρωπαικούς " χορούς .

Ένας τέτοιος λοιπόν χοροδιδάσκαλος , που κάθε καλοκαίρι ερχόταν στο Λιδορίκι και δίδασκε χορό , ήταν κι' ο διαβόητος Τσακνιάς από τη Λαμία , ο οποίος έστηνε το χοροδιδασκαλείο του στο επάνω πάτωμα του Φάσσα , όπου σήμερα το σπίτι του Θύμιου του Δούκα , στον Αντώνη . ( Πριν το κάψιμο ήταν μεγαλύτερο κι' η αίθουσα αρκετά μεγάλη ) .

Ο Τσακνιάς ήταν πανέξυπνος και τρομερός στα ψέματα . Έλεγε πως είχε δίπλωμα διδασκαλίας χορών από την Ακαδημία της...Βιέννης , ήξερε , έλεγε , 209 χορούς (!!!) κι είχε χρηματίσει και χοροδιδάσκαλος στην αυλή του Αιγύπτιου μονάρχη Φουάτ ( πατέρα του Φαρούκ ).

Μαζί του είχε κι' ένα αγαθό γεροντάκι , που έπαιζε σε μιά ξεχαρβαλωμένη πιανόλα τη " Ριρίκα " , την "Κομπαρσίτα " , τα " Κ ύματα του Δουνάβεως " και κάνα δυό-τρία άλλα τραγουδάκια της εποχής . Το γερόντιο αυτό ο Τσακνιάς το παρουσίαζε σαν πατέρα της πρώτης χορεύτριας του Φουάτ και σαν παλιό αρχιμαέστρο της ανακτορικής μπάντας του Καίρου .

Καμιά φορά , αντί γιά πιανόλα έφερνε μιά λατέρνα , στην οποία είχε περασμένα πεντέξι τραγουδάκια του χορού κι ο τέως αρχιμαέστρος του Καίρου αντί της μπαγκέτας γύριζε τη μανιβέλα , γιά να χορεύουν οι μαθητευόμενοι .

Κι' έβλεπες τότε μιά απίθανη κι αξέχαστη εικόνα :

Στη μέση ο Τσακνιάς , να καθοδηγεί τους ...άγαρμπους χορευτές του και να προσπαθεί - φιλότιμα ομολογουμένως - λα " λύσει " τα πόδια και τα κορμιά των " Βουκολίσκων " και.." αγοτοποιμενοπαίδων ", που έπασχαν από χρόνια αγκύλωση , εξαιτίας της παντελούς έλλειψης κάθε χορευτικής εξάσκησης .

Στήν άκρη ο γερομαέστρος να γυρίζει κουρασμένος τη μανιβέλα της λατέρνας με τό 'να χέρι και με τ' άλλο να χτυπάει το ρυθμό με καστανιέτες , και , ένα γύρο , οι χορευτές ( άλλοι επιδεκτικοί μαθήσεως κι άλλοι ..αρκούδες και ..σταφυλοπατητάδες ) να προσπαθούν να σύρουν τα κανιά τους στους ήχους του " Ντεστίνο " και της " Πλεγκάρια " , ενώ ο Φάσσας να μην προλαβαίνει να κουβαλάει γλυκά και ποτά !

Εικόνα , δηλαδή , γιά γέλια και γιά κλάματα , απόρροια μιάς ανόητης και άκαιρης τάσης εξευρωπαισμού και μιμητικού κοσμοπολιτισμού , που , δυστυχώς , δεν την συναντούσες μονάχα στο χωριό μας , αλλά και στην Ελλάδα ολόκληρη , εκείνο τον καιρό .

Τα μαθήματα δίνονταν χωριστά γιά τους άντρες και χωριστά γιά τις γυναίκες , εκτός κι' αν οι γυναίκες συνοδεύονταν από συγγενείς τους . Φυσικά στο χοροδιδασκαλείο έρχονταν μόνον αυτές των ξένων , των δημοσίων υπαλλήλων , μερικές ντόπιες της " κεντρικής εμπορικής οδού " και ελάχιστες της " ανώτερης τάξης " .

Από την αργατιά και την τσοπανούρα , τη βαριά κι ανόθευτη , ο Τσακνιάς δεν είχε ουτ' ένα - σερνικό η θηλυκό - μαθητή . Όλοι προέρχονταν από την μοντερνίζουσα νεολαία και την " ανώτερη τάξη " , που την αποτελούσαν ξένοι και ντόπιοι , δημ.υπάλληλοι , συνταξιούχοι , μερικοί νεαροί έμποροι και δυό-τρεις ελληνοαμερικάνοι . Οι άλλοι , την αίθουσα αυτή της " βλαχοευρωπαικής " Τερψιχόρης , τη θεωρούσαν .." π' ταναριό " και τη συνέδεαν με τις .." Αλτάνες " και τις " Ματζουράνες " του Φάσσα . ( Οι παλιότεροι καταλαβαίνουν τι θέλω να πω , οι νεώτεροι , ας ρωτήσουν να μάθουν γι' αυτές τις ιέρειες της πανδήμου Αφροδίτης , που κρύβονταν κάτω απ' τα λουλοδο...ψευδώνυμα ).

Λίγα χρόνια πριν από τον πόλεμο , ο Τσακνιάς όμως , θέλοντας να εντυπωσιάσει τους μαθητές του και να τους εισαγάγει στα προκεχωρημένα χορευτικά πράγματα , άρχισε να τους διδάσκει κι ένα καινούριο χορό , ο οποίος έκανε θραύση στην " αποβλαχοποιούμενη " Αθήνα ( που έκρυβε σαν ένοχη , τα τσαρούχια της , τη φουστανέλα η τη νησιώτικη βράκα της και φόραγε φαρδιά , 33 πόντων , παντελόνια , ψαθάκι , γραβάτα και δίχρωμα σκαρπίνια ).

Ο χορός αυτός λοιπόν , λεγόταν ΛΑΜΠΕΘ ΓΟΥΩΚ κι ήταν τόσο γελοίος που δεν λέγεται . Αλλά και ο στίχος του δεν πηγαινε πίσω σε ασυναρτησία και γελοιότητα .

Οι χορευτές έμπαιναν στη σειρά κυκλικά , κι ο ένας πίσω απ' τον άλλο , έκαναν μερικά βήματα μπροστά , σταματούσαν απότομα κι' ύστερα σήκωναν ψηλά το χέρι , σαν το μαθητή που ξέρει το μάθημα , ύψωναν τον δείκτη και φώναζαν όλοι μαζί : " όι "....

Αυτό συνεχιζόταν κάμποσες φορές , δηλαδή ..." γύρω - γύρω όλοι , στη μέση ο Μανώλης " , σα να λέμε , κι ο εξευτελισμός κι η γελοιοποίηση των χορευτών δεν περιγράφεται , καθώς - ελλείψει δίσκου - τραγουδούσαν όλοι τους ανόητους στίχους του τραγουδιού , που έλεγε :

" Συνταγή στους χορευτάς

μπρος για λίγο περπατάς

και φωνάζεις όι...κλπ.

Και καλά οι νεαροί , αλλά και οι ηλικιωμένοι ; Άνθρωποι σοβαροί - κατά τεκμήριο - να στροβιλίζονται ηλίθια και να χορεύουν το αρλουμποειδές αυτό ..κορδάκισμα ;

Τότε , που έβλεπα αυτά τα πράγματα , λόγω ηλικίας , γελούσα . Δεν καταλάβαινα την κατάπτωση , το σουσουδισμό , την γελοιοποίηση και την αποβλάκωση , που , με χορούς σαν το " Λάμπεθ Γουώκ "και τραγούδια γλυκανάλατα , μ' αφάνταστα αφελή και παιδαριώδη στίχο , μ' εύκολες , και στερεότυπες ομοιοκαταληξίες , που τις συναντούσες τις ίδιες σχεδόν σε κάθε τραγούδι ( έλε, κοπέλα , καραμέλα , φιλιά , αγκαλιά , πουλιά , λουλούδια , τραγούδια , κλπ. κλπ .) αλλοτριωνόταν μιά σημαντική μερίδα του λαού μας , ιδίως της ανώτερης τάξης .

Ο νεαρός Λιδορικιώτης - κι ο κάθε Λιδορικιώτης της αγοράς - του φαινόταν η μάλλον νόμιζε , πως , χορεύοντας Λάμπεθ Γουώκ , εκπολιτιζόταν , γινόταν σπουδαίος , Ευρωπαίος , ξεχώριζε , έμπαινε κι αυτός στην ανώτερη αστική τάξη και δεν καταλάβαινε ο δυστυχής , πως , μ' όλα αυτά τα καραγκιοζηλίκια , γινόταν μιά μαιμού καταγέλαστη που μόνο τον οίκτο προκαλούσε .

Δυό βήματα παραπέρα , η ιστορική βρύση του Αντώνη , με τον χιλιόχρονο πλάτανο , απέναντι η Πλέσιβα με τα χιλιάδες γίδια της , πιό κει τα Βαρδούσια , από πάνω η περήφανη Γκιώνα , τα κυπροκούδουνα , τα περδικολαλήματα στο Κοτρώνι τ' αηδονοτράγουδα από πάνω στο ρουμάνι , οι φωνές των κατάκοπων χωριανών , που γύριζαν με βαρυφορτωμένα τα ζα τους τον καρα-ανήφορο του Κούστη , απ' τα χωράφια και τ' αμπέλια τους , και στου Φάσσα το καφωδείο από πάνω ο τέως...μαέστρος της μπάντας του...Νείλου να γυρίζει το μαρκούτσι της λατέρνας , ο Τσακνιάς να δίνει οδηγίες κι οι Λιδορικιώτες να φέρνουν γύρω-γύρω , χορεύοντας και τραγουδώντας το Λάμπεθ Γουώκ !! Να κλάψεις , να γελάσεις η ν' ανακράξεις :

" Ο κ...λος μας βρακί δεν έχει ,

κι η...... μας , λουλούδια θέλει ;...."

Το πανέμορφο αυτό κομμάτι ( πραγματικό διαμάντι ) τό 'γραψε ο αγαπημένος μας Αλέκος Κωστάκης - Καφτανιαλέκος και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα " ΛΙΔΩΡΙΚΙ " αρ.φυλ. 22 του Σεπτεμβρίου 1983 .

Καλό σας ξημέρωμα...........Κ.-

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ...ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ....

Παλιές όμορφες μέρες της Λιδορικιώτικης ζωής , νοσταλγικά τις θυμόμαστε , αλλά φτάνει αυτό ;

ΚΥΡΙΑΚΗ 2 ΜΑΡΤΙΟΥ

· Μνήμη μαρτύρων Ησυχίου και Θεοδότου επισκόπου Κυρήνειας Κύπρου (326), Τρωαδίου στον Πόντο (Γ' αι.), Ευθαλίας στη Σικελία (252).

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ...

1331 : Η Νίκαια της Μ. Ασίας καταλαμβάνεται από τους Οθωμανούς.
1822 : Ο Κολοκοτρώνης απελευθερώνει την περιοχή Γηροκομείου Πατρών, την οποία κατείχαν 12.000 άντρες του Μεχμέτ Πασά.
1828 : Ο Τουρκικός στόλος με τον Χασάν Πασά φθάνει στην Χίο και αναγκάζει τον Φαβιέρο να λύση την πολιορκία του φρουρίου. Την ίδια μέρα και ο ελληνικός στόλος με τον Μιαούλη φθάνει στην Χίο.
1833 : Με Βασιλικό Διάταγμα, που εκδόθηκε από την Αντιβασιλεία του Όθωνα, συγκρούονται δέκα τάγματα Ακροβολιστών του τακτικού Στρατού μας.
1913 : Απελευθέρωση της Σάμου από διλοχία στρατού, που επέβαινε στο οπλιταγωγό «Θεσσαλία», συνοδευόμενο από το Θωρηκτό «Σπέτσαι» και τα αντιτορπιλλικά «Νίκη» και «Βέλος». Η Σάμος ενσωματώνεται επίσημα με την Ελλάδα.

Καλημέρα αδέρφια Λιδορικιώτες , καλημέρα στην Ελλάδα , την Κύπρο , την Αγγλία και τις Η.Π.Α , και: σε Αθήνα , Καρδίτσα , Θεσσαλονίκη , Ν.Ιωνία , Βόλο , Δράμα , Άμφισσα , Παιανία , Πικέρμι , Χαλάνδρι , Σπάρτη , Λευκωσία , Λεμεσσό , Wallington , Chicago , Los Angeles , μιά ζεστή καλημέρα στα ξενητεμένα μας αδέρφια και τους αγαπημένους φίλους της Λιδορικιώτικης σελίδας , ευχόμαστε σ' όλους νάχετε μιά υπέροχη Κυριακή .
Κορυφώνεται και το Αποκριάτικο γλέντι , σε πολλούς Δήμους της Αθήνας γίνονται σχετικές εκδηλώσεις , αλλά και σε διάφορα σημεία της Αθήνας , υπάρχουν ορχήστρες και μουσικά συγκροτήματα γιά να διασκεδάσουν οι Δημότες , το παλιό όμως χρώμα , η παλιά Αποκριάτικη ατμόσφαιρα δεν υπάρχει , αλλά ούτε κι' οκόσμος δείχνει το παλιό έντονο ..διασκεδαστικό ενδιαφέρον , αλλάξαν οι καιροί....αδέρφια , αλλάξαν ...τώρα πάμε καλά μόνο από...μασκαράδες , από..Αποκριάτικη όμως ..ατμόσφαιρα , τίποτα...μηδέν...
Ψυχοσάββατο χθες αδέρφια και σήμερα της Κρεατινής , τι να πρωτοθυμηθεί κανείς , ουρές τα παιδιά κι ό γυναίκες με τα κόλλυβα , στα πιατάκια , τυλιγμένα με τις όμορφες μπλε και κόκκινες καρώ πετσέτες , να διαβαστούν τα ονόματα , να μη ξεχνιούνται οι νεκροί μας , νάναι πάντα ..δίπλα μας , αυτές τις μέρες τις γιορτινές , και σήμερα της Κρεατινής , όλο το σόι μαζεμένο , θα καθίσει στο τραπέζι , θα μοσχοβολήσουν οι γειτονιές , απ' τα καλούδια που μαγειρεύουν οι νοικοκυράδες , κι' οι αυλές ασπρισμένες , πεντακάθαρες , κι όλοι να μεθάνε απ' το άρωμα του ασβέστη και των φαγητών , πανδαισία..χρωμάτων κι' αρωμάτων και πάνω και πέρα απ' όλα , το απλό , το άδολο , το..πραγματικό , το γνήσιο χαμόγελο , του απλού γείτονα , του συγγενή , του φίλου , πούχει πάντα το σπίτι και την καρδιά του ανοιχτή...σε όλους...πως να τα ξεχάσεις όλα αυτά , πως ;.....
Άσε , που χαιρόταν η ψυχή σου να βλέπεις , παιδιά και μεγάλους , μασκαρεμένους , όχι βέβαια με..πανάκριβες μοντέρνες αποκριάτικες στολές , αλλά στολές απλές , καθημερινές , αποφόρια , μιά σκέπη , μιά παλιοφούστα και μπόλικη καλή ..διάθεση και καθαρή καρδιά γεμάτη αγάπη...όμορφες μέρες , όμορφες γιορτές , και πάνω απ' όλα , όμορφοι άνθρωποι....πεντακάθαροι...
Τι μ' έπιασε πάλι Κυριακάτικα , τι βρήκα να θυμηθώ....

Καλή Κυριακή αδέφια , καλό μεσημέρι , της Κρεατινής βλέπεις σήμερα , πιέστε και κάνα ποτηράκι , σιγοψυθιρίστε και κάνα τραγουδάκι , θυμηθείτε λίγο και τα παλιά...καλό κάνει....

Απ' το Λιδορίκι με πολλές ευχές και πολλή-πολλή Λιδορικιώτικη αγάπη.........Κ.-

Η...ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ...ΑΡΧΙΖΕΙ... ΜΕΡΟΣ Β΄.

Όμορφα χρόνια εκείνα , ίσως δύσκολα , πιό δύσκολα απ' τα σημερινά , αλλά και πολύ πιό όμορφα , είχαμε λίγα..ελάχιστα , μας έλειπαν ..πολλά , μα τάχαμε ..όλα...

Τα ευλογημένα λοιπόν αυτά χρόνια , είχαμε και το θέατρό μας και τον κινηματογράφο μας , όχι βέβαια κάθε μέρα , όχι , αλλά είχαμε , κινηματογραφικά...ξεκινήσαμε , με τα επίκαιρα των Τ.Ε.Α , που σιγά-σιγά άρχισαν να προβάλουν και Ελληνικές ταινίες , πατριωτικού , κυρίως , περιεχομένου , και ειδικότερα , τα λεγόμενα έργα της ..φουστανέλας , με τα γνωστά παραδοσιακά θέματα .

Σιγά-σιγά όμως , άρχισε να παρουσιάζει ενδιαφέρον το θέμα , κι ' έτσι άρχισαν να εμφανίζονται , επαγγελματίες , πλανόδιοι κινηματογραφιστές , που σε τακτά διαστήματα , όχι πολύ συχνά στην αρχή , έρχονταν στο Λιδορίκι και έκαναν προβολές , κυρίως Ελληνικών έργων , φυσικά παλιών , αλλά που συγκινούσαν τους χωριανούς μας , οι προβολές γίνονταν σε καφενεία , και στην αίθουσα που ήταν κάτω απ' τα ΤΕΑ , τότε , εκεί που είναι η καφετέρια του Σπυρ. Πανάγου , τώρα .

Είναι χρήσιμο , νομίζω , να αναφέρουμε ορισμένα πράγματα και γιά το..κινηματογραφόφιλο κοινό , τους θεατές . Τον βασικό πυρήνα των θεατών αποτελούσαν οι πολλοί , τότε , Δημόσιοι υπάλληλοι και φυσικά οι οικογένειές τους , και θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη πως , σε αντίθεση με το τώρα , τότε οι υπάλληλοι σπάνια μετακινούνταν , γιατί ούτε ι.χ υπήρχαν , αλλά και οι μετακινήσεις δεν ήταν εύκολες όπως σήμερα . Τώρα το χωριό μας είναι άδειο τα Σαββατοκύριακα και τις γιορτές , η αργίες , ενώ τότε σπάνια έλειπαν οι υπάλληλοι που υπηρετούσαν στο Λιδορίκι , ύστερα οι υπηρεσίες δούλςυαν και τα Σάββατα , κι' αν λάβουμε υπόψη μας πως το... ταξείδι Λιδορίκι - Αθήνα , ήταν σχεδόν..ημερήσια εκδρομή , εύκολα καταλαβαίνει κανείς το πόσο δύσκολη ήταν η συχνή μετακίνηση , χώρια που ήταν και πολύ..δαπανηρή .

Πρώτοι-πρώτοι , λοιπόν , πελάτες , οι υπάλληλοι , και οι κυρίες τους , που αποτελούσαν και την...καλή κοινωνία , του χωριού , και φυσικά είχαν και το προνόμιο των πρώτων..θέσεων , μαζί τους και οι οικονομικά εύρωστοι Λιδορικιώτες , οι έμποροι , οι επαγγελματίες που κατά κανόνα έκαναν παρέα με τους υπαλλήλους και τέλος , σε μικρό ποσοστό , οι γεωργοί και κτηνοτρόφοι . Τα πρώτα χρόνια , η ενημέρωση του κοινού γινόταν με τα...παραδοσιακά μέσα , τους ντελάληδες , τον Ζήσιμο και το Μαλάμο , που με το γραφικό , δικό τους , τρόπο ενημέρωναν τη Λιδορικιώτικη κοινωνία , γιά το έργο που θα παιζόταν , καθώς και το μαγαζί που θα γινόταν η προβολή καθώς και την ώρα έναρξης . Αργότερα , οι πλανόδιοι κινηματογραφιστές , ενημέρωναν τον κόσμο με τα μεγάφωνά τους , περιδιαβαίνοντας τους δρόμους , ενώ παράλληλα έβαζαν και σχετικά διαφημιστικά στ' Αλωνάκι και τη Βαθειά , με μερικές φωτογραφίες , απ' τις ταινίες και κυρίως τους πρωταγωνιστές .

Έτσι λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του 60 , βρέθηκε το χωριό μας να έχει , ειδικά το καλοκαίρι , δυό μόνιμους , σχεδόν , κινηματογράφους , που τους είχαν δυό Σαλωνίτες επιχειρηματίες , ο Ψιμούλης και ο Παν . Σκούρας , και οι δυό είχαν κινηματογράφους και στην Άμφισσα , και με τις ίδιες κόπιες έπαιζαν και στο Λιδορίκι , με κάποια χρονική διαφορά , βέβαια , μόλις τελείωνε η προβολή στην Άμφισσα , έπαιρναν την μπομπίνα και την έφερναν στο Λιδορίκι όπου συνεχιζόταν η προβολή , βέβαια αυτή η διαδικασία είχε και πολλές ..περιπέτειες και πολλά ..παρατράγουδα και ευτράπελα , γι' αυτά όμως θα μιλήσουμε κάποια άλλη φορά . Ο ένας καλοκαιρινός κινηματογράφος , το " Σινέ Άστρον " λειτουργούσε στο χώρο που υπάρχει ακόμα , κάτω απ' την ταβέρνα των Γιώργηδων στο οικόπεδο του Κουλόπουλου , και ο άλλος ακριβώς λοξά απέναντι , σε οικόπεδο του Βασ. Καραμήτσου , εκεί που τώρα είναι το μπαρ του Λάκη του Παπαθανασίου .

Θα πρέπει εδώ ίσως να αναφέρουμε πως ένας εκ των δύο επιχειρηματιών , ο Παν.Σκούρας , ήταν παλιός γνώριμος του χωριού μας , ήταν αν θυμάμαι καλά , οδοντοτεχνίτης , και σύζυγος της οδοντογιατρού Νίκης Παπανικολάου (;) που ήταν από κάποιο διπλανό χωριό , Πεντάπολη η Σκαλούλα , είχε δε ενοικιάσει και το ...περιβόητο τουριστικό περίπτερο που είχε φτιάξει ο Ε.Ο.Τ στο Στενό , μιά άλλη...πονεμένη Λιδορικιώτικη ιστορία , γιά την οποία έχουμε πολλά να πούμε , σήμερα ο Παναγιώτης έχει μελισσοκομικές επιχειρήσεις και πολλές φορές κάνει σχετικές εμφανίσεις και στην τηλεόραση ενώ ένα φεγγάρι πέρασε κι' από τον πολιτικό ..στίβο σαν ..υποψήφιος Βουλευτής .

Οι κινηματογράφοι μας λοιπόν , έκαναν προβολές δυό φορές τη βδομάδα , και λόγω του ..σκληρού ανταγωνισμού , έφερναν καινούριες ταινίες , λόγω..Αμφίσσης φυσικά , πολλές φορές δε Α' προβολής που παίζονταν ταυτόχρονα με την Αθήνα , και συνήθως έσπαγαν τα...ταμεία , γιατί τότε το χωριό μας είχε πολύ κόσμο , ειδικά το καλοκαίρι και τις διακοπές Πάσχα και Χριστουγέννων , αφού όλοι οι εκτός Λιδορικίου Λιδορικιώτες , έκαναν διακοπές στο χωριό , δεν είχε ακόμα , βλέπεις , φουντώσει η μόδα της..θάλασσας . Θυμάμαι τα καολοκαίρια , έρχονταν παιδιά από Αθήνα , Θεσσαλονίκη , Πάτρα , κι' από άλλες πόλεις και πέρναγαν όλο σχεδόν το καλοκάιρι στο Λιδορίκι , με τους παππούδες και τους συγγενείς , κι εμείς που μέναμε μόνιμα στο χωριό , τα περιμέναμε πως και πως , και από τότε , απ' τα χρόνια εκείνα , υπάρχουν ακόμα δυνατές φιλίες που άντεξαν στο χρόνο , ακόμα πρέπει να αναφέρουμε πως διακοπές στο χωριό μας έκαναν και συγγενείς Δημ. Υπαλλήλων που υπηρετούσαν εδώ καθώς και 3-4 οικογένειες , που δεν είχαν καμιά σχέση με το χωριό μας , αλλά τους άρεσε κι' έρχονταν κάθε καλοκαίρι , κι έμεναν στο ξενοδοχείο του Παπαδόπουλου , στ' Αλωνάκι .

Σ υ ν ε χ ί ζ ε τ α ι ......

H ΘΕΙΑ ΞΑΦΩ ΑΠ ΤΗΝ ΜΠΡΑΙΛΑ...

Τη θυμάμαι σα νά 'ταν σήμερα , τούτη δω την ώρα , την κακομοίρα την Ξάφω απ' την Μπραίλα . Ήταν μόνιμη πελάτισσα του μαγαζιού μας κι' ερχόταν κάθε Κυριακή , μαζί με τις Σωταινιώτισσες , γιά ψώνια .
Κείνα τα χρόνια , τα προπολεμικά - κι' αυτό το λέω γιά όσους δεν το ξέρουν - τα μαγαζιά στο Λιδορίκι άνοιγαν την Κυριακή μετά το σχόλασμα της εκκλησίας ως τις 3 το μεσημέρι , γιά να ψωνίσει ο κόσμος , που κατέβαινε από τα γύρω χωριά . Και το κάθε χωριό , θες από γνωριμίες , θες από κουμπαριές , πήγαινε στο δικό του μαγαζί πάντα , να κάνει τα ψώνια του .
Κάθε μαγαζί είχε και το " πάρκινγκ " του . Είχε μεγάλη αυλή , όπου έδεναν τα γαιδούρια τους οι χωριάτες , οι οποίοι κατέβαιναν ομαδικά , φέρνοντας ξύλα , αυγά , κοτόπουλα , βούτυρο κι 'οτι άλλο είχαν γιά πούλημα . Και γινόταν στην αυλή εκείνη το " σώσε " , από τα γκαρίσματα των γαιδάρων , ιδίως στου Ασημακόπουλου , όπου - λόγω καταγωγής - πήγαιναν οι Κωσταρτσιώτες .
Τα Κωσταρτσιώτικα σερνικά γαιδούρια ήταν όλα βαρβάτα , γιατί αν ήταν " μουνούχια " θα τα 'πνιγαν τ' άλλα , και το τι γινόταν μ' αυτά δε λέγεται σαν " οσμίζονταν " κανένα θηλυκό . Έτρωγαν λίγο άχυρο και ξερή καλαμποκιά - που τότε καρπός - αλλά κι αυτά όχι πάντα , γιατι οι 'ίδιοι οι χωριάτες κλέβονταν μεταξύ τους , παίρνοντας ο ένας την τροφή από το ζώο το ξένο και βάζοντάς την στο δικό του . Φτώχεια , δηλαδή και " των γονέων " , που λένε .
Οι Σωταινιώτισσες έρχονταν στο δικό μας μαγαζί πάντα . Δεκατέσσερα βαφτιστήρια είχε ο πατέρας μου , όλο το χωριό σχεδόν δεμένο με κουμπαριά . Έτσι , όλο το γυναικομάνι της Σώταινας , κάθε Κυριακή ξεπέζευε στην αυλή μας και το μαγαζί μας γιόμιζε από Ανθούλες , Μορφούλες , Τσεβούλες , και Γιαννούλες , που , έχοντας πουλήσει τα φορτία των πουρναρίσιων καυσόξυλών τους , τ' αυγά και τις κότες τους , η τ' αγκορτσάχλαδα και το βελάγκι τους , ψώνιζαν κλωστές του " φκυαριού " Νο 10 , ρύζι , ζάχαρη , " ταμτέλες " ( δαντέλες ) , κοκκάλινα δαχτυλίδια ( κάτι ψευτοπράματα , μ' ένα γυαλί γιά μονόπετρο ) , καθρεφτάκια , πούχαν τρία σκάγια στην πίσω όψη κι' έμπαιναν σε τρυπούλες , χτένια πυκνά για τις ψείρες κι 'οτι άλλο υπήρχε στο μαγαζί .
Κάθονταν , με τις ώρες , πάνω από μιά γυάλινη βιτρίνα και χάιδευαν με το μάτι τους τα διάφορα εκθέματα , κάτι φανταχτερά ψευτοκοσμήματα κι ' αντικείμενα που μας έστελνε τότε η Ευρώπη , ξέροντας καλά πόσο υπανάπτυκτοι έιμασταν , και λιγώνονταν από θαυμασμό .
Με δεκαπέντε δραχμές ( τόσα κέρδιζαν από 'να γαιδουροφόρτι ξύλα που πούλαγαν ) τι να πρωτοπάρεις ; Βελόνες , " κλωνά " , καντιοζάχαρη , πατάκες η μακαρούνια ; Γι' αυτό , μιά και δεν ΄ρβγαιναν τα λεφτά πέρα , θεωρούσαν - όχι βέβαια όλες - καλό να ξαφρίσουν και τίποτε απ' τα εκθέματα , παρόλο που η αδερφή μου η Τέτα , καθόταν κέρβερος από πάνω τους κι' είχε τα μάτια της δεκατέσσερα . Μιά χούφτα καφέ , άκοπο κι' άψητο τότε , νά'βαζαν στην τσέπη τους να , η ζημιά και το κέρδος .
Μαζί όμως με τις Σωταινιώτισσες ερχόταν παρέα κάθε Κυριακή κι η Μπραιλιώτισσα θειά Ξάφω ( Χρυσάφω ) . Φτώχεια και των γονέων , πέρα γιά πέρα . Ίσως ήταν πενηντάρα , ίσως εξηντάρα , ίσως κι' εβδομηντάρα . Η φτώχεια , που ήταν ζωγραφισμένη απάνω της , δεν άφηνε να ξεχωρίσεις την ηλικία της . Ήταν όμως καταδεχτική και γλυκομίλητη .
Έφερνε κι αυτή ξύλα μ' ένα ψωραλέο γαιδουράκι - κακέκτυπο ζώου - που το φόρτωνε δυ'ο τρία ..τσάκνα .ούτε 20 κιλά , κι 'έδινε και πάθαινε να τ απουλήσει , γιατί σ' όλους φαίνονταν λίγα . Τέλος πάντων , όταν τα πούλαγε , ερχόταν στο μαγαζί κι αυτή ν' αγοράσει διάφορα ψώνια . Αλλά μ' ένα δεκάρικο , η δεκαπεντάρικο , τι να πρωτοπάρεις ; Έπαιρνε η δόλια καμιά κουβαρίστρα " φκυαριού " ( Εγγλέζικη κλωστή πούχε σήμα της ένα φτυάρι ) καμιά πλάκα σαπούνι , δυό τρεις καραμπέλες να γλυκαθεί κι απαραίτητα ένα κομμάτι " μπακαλέου " . Ο μπακαλιάρος τότε ήταν φτηνός ( 12-14 η οκά ) κι η Ξάφω αγόραζε πάντα ένα κομμάτι , αλλά στο γυρισμό , ώσπου να φτάσει στην Μπραίλα , τσίμπα - τσίμπα το κομμάτι , τ'ο ' τρωγε ωμό το περισσότερο από την πείνα της κι ο μπακαλιάρος ποτέ δεν έφτανε ολόκληρος στο τσουκάλι .Φτώχεια , φτώχεια , φτώχεια !
Αλλά , παρόλη την πείνα , και τη φτώχεια της , η θειά η Ξάφω δεν έτρωγε ποτέ βοδινό . Μπορούσε να πέθαινε της πείνας , μα βοδινό δεν θά'τρωγε ! Κι' αυτό μη φανεί παράξενο . Πολλοί , εκείνα τα χρόνια - ιδίως οι γεροντότεροι - δεν έτρωγαν το βοδινό ,παρόλο που δεν τ' απογόρευε η θρησκεία . Φαίνεται τ' απαγόρευε η ευγνωμοσύνη του φτωχού αγρότη , που το θεωρούσε σαν κάτι το ιερό , γιατί του πρόσφερνε τόσα πολλά μ' αντάλλαγμα λίγη καλαμποκιά κι ελάχιστα " μπούλτσα " . Στο χωριό μας ήταν ζήτημα αν σφάζονταν ολοχρονίς πέντε με δέκα βόδια . Κι' ο πιό καλός τεχνίτης στο σφάξιμο και το λιάνισμα του βοδιού ήταν ο πατέρας μου , που είχε δουλέψει στην Αθήνα και στην Αμερική σε μεγάλα χασάπικα κι είχε μεγάλη πείρα .
Οι άλλοι χασάπηδες , όταν είχαν να κάνιυν με βοδινά , φώναζαν τον πατέρα μου . Κι εκείνος , άφηνε το μπακάλικο κι έπιανε τα σύνεργα της πρώτης του δουλειάς - πρώτη του αγάπη - που την είχε αφήσει , εξαιτίας της καρδιάς του . Και τότε γινόταν άλλος άνθρωπος . Γινόταν ο "καλλιτέχνης ". Έπιανε το κρέας και το κοβε σε παρτίδες , ίσες και δίκαιες . Όχι αλλού τα κόκκαλα κι αλλού το ψαχνό . Όχι κόψε μου από δω και κόψε μου από κει . Άπλωνε τις ομορφοκομμένες και δίκαιες περτ'ιδες πάνω σε δυό - τρία τραπέζια κι ο πελάτης διάλεγε όποια ήθελε . Κι' έτσι δεν πετούσαν οι χασάπηδες τίποτε κι οι πελάτες έμεναν ευχαριστημένοι όλοι .
Μέναμε όμως ευχαριστημένοι κι εμείς στο σπίτι μας γιατί ο πατέρας μας έπαιρνε γιά αμοιβή ό,τι καλύτερο από κρέας υπήρχε : Το ψαρονέφρι , το φιλέτο δηλαδή , που κανένας τότε δεν τόξερε . Κι η μάνα μου - Θεός σχωρέστην - μας τίφτιαχνε σαρμάδες ( ντολμάδες ) που έγλυφες τα δάχτυλά σου . Μιά Κυριακή , λοιπόν , είχαμε σαρμάδες με τέτοιο κρέας . Το κακκάβι με το κρέας έβραζε στο στόμα του φούρνου μπροστά , πίσω από την αυλή του μαγαζιού , όπου και το πάρκινγκ των Σωταινιώτικων γαιδουριών . Η μυρουδιά , το μοσχοβόλημα των σαρμάδων , που σιγόβραζαν στο κακκάβι , σούφερνε λιγοθυμιά .
Η κακομοίρα η Ξάφω , λιγωμένη από την πείνα , ρώτησε τη μάνα μου και μοσχοβολάει τόσο . Κι η μάνα μου της απάντησε πως μαγείρευε σαρμάδες και ξέροντας πως η κακομοίρα λίγες φορές θάχε φάει ζεστό φαγάκι , της είπε να καθήσει , όταν θάκλεινε το μαγαζί , γιά φαγητό κι' ύστερα έφευγε μόνη της γιά το χωριό . Γιά το κρέας , ξέροντας πως δεν έτρωγε το βοδινό , της είπε πως ήταν μπούτι από τραγί , που είχε σφάξει ο Κρικέλας ! Έτσι την καθησύχασε και όταν σχόλασε το μαγαζί , κάθησε μαζί μας στο τραπέζι κι έφαγε με την ψυχή της τους μοσχοβολιστούς σαρμάδες της μάνας μου , ενώ κάθε τόσο έλεγε :
- Μωρέ τι τραγί ήταν τούτο , Τασούλα μου ; Τι κρέας ευλογημένο !
Αφού απόφαγε η κακομοίρα , ο αδερφός μου ο μικρότερος άρχισε να την πειράζει :
- Ήταν καλές οι σαρμάδες , θειά Ξάφω ;
Και χωρίς να περιμένει απάντησή της , άρχισε να μουγκρίζει σα βόδι , θέλοντας να της δώσει να καταλάβει από τι κρέας ήταν οι σαρμάδες . Η μάνα μου τότε , βλέποντας την αμηχανία της Ξάφως , που άρχισε να μισοκαταλαβαίνει τι είχε φάει , πλάκωσε στις στριφτές τσιμπιές τον αδερφό μου , γιά να το βουλώσει αλλ' εκείνος ξέσπασε θυμωμένος :
Γιατί με τσιμπάς ρε μάνα , αφού οι σαρμάδες ήταν απο βόιδι !!
Το τι έγινε τότε δεν μπορώ να σας περιγράψω . Η Ξάφω , σηκώθηκε γεμάτη αξιοπρέπεια , μας κοίταξε όλους μ' έν θλιμμένο βλέμα , χωρίς να διαμαρτυρηθεί γιά την ατιμία που της έγινε , έκανε με κατάνυξι το σταυρό της , μας χαιρέτησε απλά και χωρίς να πει άλλη λέξη , έφυγε .
Εμείς όλοι παγώσαμε γιά μιά στιγμή κι η κατήφεια έπεσε στα πρόσωπα όλων . Έτρεξε κοντά της η μάνα μου , της είπε χίλια δυ'ο , ο πατέρας μου κι εγώ της φωνάζαμε να γυρίσει , μ' αυτή τίποτε . Μόνο σαν άκουσε εμένα να της λέω πως την αγαπούσα σα νάταν πραγματική μου θειά , γύρισε το κεφάλι της λίγο και μούριξε ένα παράξενο βλέμα , που ακόμα δεν το ξέχασα , παρόλο πούχουν περάσει τόσα χρόνια . Θεέ μου ! τι βλέμα ήταν εκείνο !
Ήταν ένα βλέμα έντιμης χωριάτισσας , γεμάτης αξιοπρέπεια χωριάτισσας , μάθημα σε μας τους χορτάτους , που τολμήσαμε να παίξουμε με τα όσια και ιερά - και γιά μας αφελή και ανόητα - πιστεύω της .
Καημένη θειά Ξάφω ! Που να ζούσες τώρα , νά βλεπες πόσο άλλαξαν οι άνθρωποι από τότε . Να 'βλεπες πως άνθρωποι σαν και σένα δεν υπάρχουν πλέον . Όχι φτωχοί , γιατί τέτοιοι υπ'αρχουν ακόμα , αν όχι στην πατρίδα μας τουλάχιστον αλλού , αλλά αξιοπρεπείς και περήφανοι σαν κι' εσένα , λίγοι υπ'αρχουν θειά Ξάφω....

Η υπέροχη αυτή αφήγηση - ντοκυμαντέρ της παλιάς Λιδορικιώτικης ζωής , είναι γραμμένη απ' τον Λιδορικιώτη λογοτέχνη Αλέκο Κωστάκη , και δημοσιεύτηκε στα " ΛΙΔΩΡΙΚΙΩΤΙΚΑ 1983 " του Γιώργου Καψάλη , απ' όπου και το αναδημοσιεύουμε . Η συνεργασία των αξέχαστων Λιδορικιωτών Αλέκου Κωστάκη και Γιώργου Καψάλη ήταν καταπληκτική , γιατί είχε ένα μοναδικό στοιχείο , την παθιασμένη αγάπη και των δυό , γιά το χωριό τους το Λιδορίκι , αυτό ήταν αρκετό.................Κ.-

ENA MΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ....

Κι' αναρωτιέσαι , πως στην τόση ομορφιά

χωράει τόση..μιζέρια...

Πολύ πλούσιος ο κουτσο Φλέβαρος αδέρφια σε..αγάπη , και δεν αναφέρομαι φυσικά στους...Βαλεντίνους και τα σχετικά τους , αλλά στη αγάπη τη δική σας γιά τη Λιδορικιώτικη σελίδα , αναφέρομαι στη δική σας καθημερινή έγνοια για το χωριό μας , γιά τη ζωή του...
Μέρα τη μέρα , μήνα το μήνα , μεγαλώνει αυτή η όμορφη Λιδορικιωτοπαρέα , που άδολα , με απόλυτη ανιδιοτέλεια , καθημερινά αφουγκράζεται τούς χτύπους της Λιδορικιώτικης καρδιάς , ευχής έργον θα ήταν όμως αν αυτή την έγνοια , αυτό το πάθος , αυτή την αγάπη , την βλέπαμε και από άλλες πλευρές , όχι γιά δική μας ικανοποίηση μόνο , όχι , αδέρφια , ο σκοπός μας δεν είναι αυτός , σκοπός μας είναι ένας και μοναδικός , να ..ξεκολλήσει το χωριό μας απ' το τέλμα του , να ξεφύγει απ' τη μίζερη κατάσταση που βρίσκεται , να φτάσει εκεί που του αξίζει , και σίγουρα του αξίζει κάτι..καλύτερο....
Δυστυχώς , δεν προχωράμε , ενω υπάρχουν προοπτικές γιά μεγάλα , γιά αξιόλογα πράγματα , εμείς μένουμε στο..μικρόκοσμό μας , ακολουθώντας την παλιά ..καλή συνταγή , της ..διαχείρισης με τους γνωστούς στόχους , τους στόχους που , μπορεί να ..βολέυουν κάποιες ..καταστάσεις , αλλά θάβουν τον τόπο μας , δεν βλέπουμε , φίλοι μου , καμιά..ανησυχία , δεν βλέπουμε κάτι ν' αλλάζει , κάτι καινούριο να γίνεται , όνειρό μας (!) οι ...μάντρες , οι..μαντρούλες κι όλα τα...συμπαραμαρτούντα , που συντηρούν το...σύστημα , πνίγοντας όμως την πρόοδο του χωριού μας ...
Η επικρατούσα κατάσταση , είναι ..περίεργη , κινείται μέσα σε συγκεκριμένα , λες , όρια , που έχουν κάποιους συγκεκριμένους σκοπούς και στόχους , πλήρως αλαζονική , με παντελή ύπαρξη σχεδιασμού και οράματος , απλώς...τσουλάει , μέχρι να ξαναγίνουν εκλογές , να ξαναβγούμε γιά να ξανακάνουμε τα ίδια ...στο ίδιο έργο ..θεατές , που λέει και το σχετικόν..άσμα....κι όλα γίνονται ερήμην των αμέσως..ενδιαφερομένων , των Λιδορικιωτών , που παρακολουθούν , δυστυχώς , αδιάφορα λες και δεν τους νοιάζει...
Απ' όλο τον κόσμο λοιπόν αδέρφια επισκέπτονται τη σελίδα μας , κι' ενημερώνονται γιά τη Λιδορικιώτικη ζωή , Ελλάδα , Η.Π.Α , Αγγλία , Κύπρος , Ισπανία , Γερμανία , Καναδάς , Ιταλία , Γαλλία , Πορτογαλία , Σουηδία , Πολωνία , Τσεχία , Ινδία , Ινδονησία , Μαλαισία , Κίνα , Αυστραλία , Βουλγαρία , Αλβανία , Ρουμανία , Ρωσσία , Τουρκία , Αίγυπτος , Αφγανιστάν , Πακιστάν , Κορέα , Ιρλανδία , και πολλές άλλες χώρες , συμμετέχουν σ' αυτή τη συντροφιά , ενώ η καθημερινή Ελληνική συμμετοχή είναι κάτι περισσότερο από συγκινητική .
Αθήνα , Καρδίτσα , Θεσσαλονίκη , Μυτιλήνη , Νίκαια , Πάτρα , Χαλάνδρι , Βόλος , Ιωάννινα , Άμφισσα , Κέρκυρα , Χανιά , Ηράκλειο , Αίγιο , Καλαμάτα , Λιδορίκι , Ναύπακτος , Μεσολόγγι , Πικέρμι , Παιανία , Κορωπί , Αγρίνιο , Τρίπολη , Πύργος , Σέρρες , Ξάνθη , Ν.Σμύρνη , Αγ.Παρασκευή , Χολαργός , και εκατοντάδες , επισκέπτες χωρίς στίγμα , κι όλοι χωρίς να περιμένουν κάτι , απλά από αγάπη κι' ενδιαφέρον γιά το χωριό μας , δεν είναι υπέροχο αυτό ;
Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν , και πρέπει να γίνουν , όπως πολλά γίνονται που δεν θάπρεπε να γίνουν , αυτό όμως που είναι φανερό , ολοφάνερο , είναι η απόλυτη ...ανυπαρξία συνεργασίας των διαφόρων Λιδορικιώτικων...φορέων , που ενεργούν ..προσωπικά και με τα δικά τους ...κριτήρια , αν..υπάρχουν , χωρίς κανένα , ουσιαστικό αποτέλεσμα , πλην της προσωπικής προβολής , αν πάρει δε κανένας με σειρά τα όσα έχουν διαδραματιστεί στα..Συλλογικά μας πράγματα , τα τελευταία 25 χρόνια , μόνο περηφάνεια δεν θα..νοιώσει , μάλλον θ'αηδιάσει , μ' όλα τα τερτίπια και τα..κόλπα , που έφεραν τα πράγματα εδώ που είναι , και πως να μην είναι έτσι τα πράγματα όταν , όλοι ...έσκαβαν , και τελικά κατάφεραν να τα γκρεμίσουν όλα ....
Θυμάμαι , πριν από κάθε εκλογή κάποιους που ξημεροβραδιάζονταν στο τηλέφωνο ..ενημερώνοντας τα μέλη του Συλλόγου για την ποιότητα , δηθεν , των...άλλων υποψηφίων , που , ..κατά σύμπτωση , ήταν στο ίδιο , μ' αυτούς...συνδυασμό , και απ' την άλλη μέρα καλά κι' αγαπημένα....κολ΄λητοί που...λένε , τι να πρωτοθυμηθείς και ποιόν να...πρωτοφτύσεις....
Ας μη παραπονιόμαστε λοιπόν , αδέρφια , έχουμε όλοι ευθύνες , και μάλιστα μεγάλες , επιτρέψαμε σε κάποιους να..ασχημονούν , ατιμωρητί και ακόμα περισσότερο , να αλληλοκαλύπτουν πολλά και διάφορα , γι'αυτό αδέρφια ξαφνιάζεσαι όταν βλέπεις ποιοί τελικά κουμαντάρουν τα..πράγματα , υπάρχει όμως εξήγηση , κι είναι πολύ-πολύ...απλή , και αφορά στα...πίτουρα και τις...κότες....
Ξεστράτησε..λίγο , η..κουβέντα , η πρόθεσή μας ήταν να εκφράσουμε τις ευχαριστίες μας , στους πολλούς - πολλούς φίλους της σελίδας μας που καθημερινά τιμούν τη Λιδορικιώτικη σελίδα , και να τους δώσουμε μιά και μόνο υπόσχεση , πως όσο υπάρχει αυτή η σελίδα θάχει σαν μόνο και μοναδικό σκοπό , το καλό του χωριού μας και τίποτα άλλο , παραμένουμε πάντα μακριά από...κομματικά και..προσωπικά παιχνίδια , δεν κρύβουμε , πίσω μας , τίποτα , δεν ενδιαφερόμαστε γιά καμιά προσωπική προβολή και κυρίως γιά κανένα...οφίτσιο , δεν μας ενδιαφέρουν όλα αυτά , μας ενδιαφέρει όμως αβάσταχτα , το χωριό μας , και οι χωριανοί μας που αξίζουν καλύτερης τύχης....

Καλό μήνα αδέρφια και καλή...άνοιξη , απ' το Λιδορίκι με..αγάπη.......Κ.-

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ...ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ....

Αποχαιρετώντας το χειμώνα.....

ΣΑΒΒΑΤΟ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

Ευδοκίας , οσιομάρτυρος , Δομνίνης , οσίας , Μαρκέλλου μάρτυρος .
Ψυχοσάββατο . Μνήμη μαρτύρων Νικηφόρου, Χαρισίου και Αγαπίου.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ...
1354 : Οι Τούρκοι - επωφελούμενοι από τους σεισμούς που έπληξαν την περιοχή - καταλαμβάνουν την Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης.
1770 : Απελευθέρωση της Καλαμάτας, από δύναμη 200 Μανιατών, με τη βοήθεια Ρώσων.
1821: Η υψηλή πύλη πληροφορείται την κήρυξη της Επανάστασεως στην Μολδαβία.
1825 : Ο Ιμπραήμ κυριεύει την επαρχία Κορινθίας αμαχητί.
1826 : Το Αιτωλικό παραδίδεται με συνθήκη στον Ιμπραήμ.
1914 : Δύναμη 700 ενόπλων Τουρκαλβανών αποκρούεται με επιτυχία από τμήματα του στρατού της Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου, ύστερα από σκληρό αγώνα, στην Χειμάρρα (χωριό Βούνο). Οι συγκρούσεις αυτές αποτελούν την έναρξη του ένοπλου αγώνα των Βορειοηπειρωτών, αγώνας που συνεχίστηκε μέχρι τις 17 Μαίου 1914 οπότε οι Αλβανοί αναγκάστηκαν να υπογράψουν το "Πρωτόκολλο της Κέρκυρας", με το οποίο αναγνωριζόταν η Αυτονομία της Βορείου Ηπείρου.
1919 : Τμήματα του στρατού μας συγκρούονται με δυνάμεις των Ερυθρών κοντά στην Οδησσό. Στις συγκρούσεις αυτές υπερτερούσαν οι Ερυθροί αλλά οι δυνάμεις μας διακρίθηκαν για τον ηρωισμό τους.
1945 : 513 Ιερολοχίτες υπό τον Αντισυνταγματάρχη Τριανταφυλλάκο Τρυφ., απελευθερώνουν την νήσο Τήλο μετά από σκληρό αγώνα. Απώλειες Γερμανών 20 νεκροί και 142 αιχμάλωτοι, Ιερολοχιτών 2 νεκροί και 2 τραυματίες.
1959 : Ο φέρων - τότε - τον τίτλο "Εθνάρχης" Μακάριος, επιστρέφει στην Κύπρο όπου τον υποδέχεται με ενθουσιασμό ο κυπριακός λαός.

Καλημέρα αδέρφια Λιδορικιώτες , καλό μήνα , καλημέρα και στους ξενητεμένους μας , χωριανούς και φίλους , καλημέρα ακόμα σε : Αθήνα , Καρδίτσα , Ηράκλειο , Μυτιλήνη , Πικέρμι , Στρόβολο , Βόλο , Αίγιο , Πάτρα , Χανιά , Κόρινθο , Κέρκυρα , Θεσσαλονίκη , Ξάνθη , Ιωάννινα , Ναύπακτο , Άμφισσα , και μη ξεχάσετε , φίλοι μου να βάλετε...Μάρτη , στο χέρι σας για να μη σας μαυρίσει ο ήλιος , όπως το ήθελε ο λαός μας , από σήμερα έχουμε ..άνοιξη και με το...νόμο , να μη ξεχνάμε όμως κι εκείνο το...Μάρτης , γδάρτης και κακός ..παλουκοκαύτης..

Ο Μαρτιάτικος ο ήλιος , λοιπόν , σαν βγει ..βγαίνει γιά τα καλά ! καίει και μαυρίζει τα πρόσωπα των παιδιών , κι η μαυρίλα , για το λαό μας , σήμαινε ασχήμια , προπάντων τα κορίτσια τα ήθελε άσπρα, αφράτα και..ροδομάγουλα , γι' αυτό :

Οπόχει κόρη ακριβή , το Μάρτη ο ήλιος μην τη δει .

Είναι αλήθει πως τα παλιότερα χρόνια δεν έβλεπες κορίτσι , που την 1η του Μάρτη να μην έχει δεμένο γύρω απ' τον καρπό του χεριού του το " μάρτη ", μπορεί και στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού η στο λαιμό ( στα μωρά ) . Ο μάρτης είναι μιά κλωστή άσπρη και κόκκινη η χρυσή ( κίτρινη ) στριμμένη . Τον φορούν μέχρι το τέλος του μήνα κι 'υστερα τον βγάζουν και τον κρεμούν στις τριανταφυλλιές , έτσι τα μάγουλά τους θα γίνουν κόκκινα σαν τριαντάφυλλα . Το έθιμο του " μάρτη " το είχαν και οι Βυζαντινοί , πέρασε στους νεότερους αλλά ρίζες φαίνεται πως έχει στην Ελληνική αρχαιότητα , γιατί έχουμε μαρτυρίες πως όσοι έπαιρναν μέρος στα Ελευσίνια Μυστήρια , οι μύστες , έδεναν γύρω απ' το δεξί χέρι και το αριστερό πόδι μιά κλωστή . Δεν γνωρίζουμε βέβαια τι συμβολική σημασία είχε , έχουμε όμως μαρτυρίες , πως οι αρχαίοι φορούσαν κλωστες κόκκινες κι' άσπρες , γιά να διώχνουν το κακό , γιά καλό και γιά κακό...βάλτε λοιπόν ένα..μάρτη , τι 'εχετε να χάσετε...

ΟΙ ΔΡΙΜΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ .

Οι Δρίμες , κατά το λαό μας , είναι μέρες επικίνδυνες , όντα δαιμονικά , που τριγυρίζουν τις τρεις πρώτες , τις τρεις μεσαίες και τις τρεις τελευταίες μέρες του Μάρτη , γιά να κάνουν κακό στα ξύλα , στα ρούχα , και στα σώματα . Ό,τι πλύνεις θα λιώσει , όσα ξύλα κόψεις θα σαπίσουν , αν λουστείς θα πάθεις κακό , γι' αυτό αποφεύγουν τις μέρες αυτές κάθε τ'ετοια απασχόληση .

Είναι αλήθεια πως ο Μαρτιάτικος καιρός είναι άστατος , ο Μάρτης " μιά γελά και μία κλαίει " λέει ο λαός μας , κι έχει φτιάξει ένα σωρό παροιμίες γιά να τονίσει αυτή του την ιδιότητα :

Ο Μάρτης ο πεντάγνωμος πέντε φορές εχιόνισε ,

και πάλι το μετάνοιωσε , που δεν εξαναχιόνισε .

Έχει όμως και βροχές , που με χαρά τις προσμένουν οι γεωργοί , γι' αυτό λένε :

Μάρτης βρέχει ; Θεριστάδες χαίρονται .

Και το γνωστό :

Αν κάνει ο Μάρτης δυό νερά

κι ο Απρίλης άλλο ένα ,

χαρά στονε το γεωργό

πούχει πολλά σπαρμένα .

Το Μάρτη , έρχονται και τα χελιδόνια , έρχονταν τουλάχιστον , γιατί όσο πάει τα βλέπουμε και πιό...σπάνια , χτίζουν πάλιν τις φωλίτσες τους στα μπαλκόνια και στις μαρκίζες , κάνοντας και τις...ατσαλιές τους , είναι όμως αναπόσπαστο στοιχείο της Ελληνικής άνοιξης , και τα τιτιβίσματά τους , μιά ευχάριστη συντροφιά μας , καλώς να δεχτούμε , αδέρφια το Μάρτη , τα χελιδονάκια και την άνοιξη....

Νάστε όλοι καλά , και καλή...άνοιξη............Κ΄-

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙΩΤΙΚΟ ΓΑΜΟ....

To πλύσιμο των προικιών , φιλενάδες και συγγενείς της νύφης , της Τριωτο-Κούλας βάζουν ένα..χεράκι , με τραγούδια , γέλια και χαρές , Λιδορίκι , σωτήριον έτος..1957 .

Το..σόι του γαμπρού , Παν. Αποστολόπουλου - Σκράπα , ...παραλαμβάνει τα προικιά της νύφης , Φρ. Λάγιου , Λιδορίκι 1938 ...

Απ' τον ίδιο γάμο , τα όργανα παίζουν τη γαμήλια πατινάδα και συνοδεύουν τη νύφη με τ' αδέρφια της στην εκκλησιά , να ..παραδοθεί στο γαμπρό .

Ο γαμπρός Θαν.Αποστολόπουλος - Βάγιας , συνοδευόμενος απ' τον κουμπάρο Χρ.Γατάκη , τους συγγενείς και τα παιδιά με τα στέφανα και τις λαμπάδες , οδεύει προς την εκκλησία , γιά να υποδεχτεί τη νύφη , Αγγελ. Στάγια , διακρίνονται ακόμα , ο μπάρμπα Μαλάμος , κι' ο Βασ. Στάγιας , έτος 1956...

Οι " συχαρικιάρηδες " φίλοι του γαμπρού , Γ.Κλώσσας , Γ.Πανάγος , Τάκης Ταμβάκης και Γ.Κόκκινος , το 1950 .

Απ' το γάμο του Γιώργου Κλώσσα , το 1953 , οι φίλοι - συχαρικιάρηδες : Θυμ. Φωτόπουλος - Τσιμοθύμιος , Θαν. Αποστολόπουλος - Βάγιας , Τάσος Ασημακόπουλος .

Όταν η νύφη , ήταν από άλλο χωριό , μετά το γάμο , συνοδεία οργάνων , συγγενών και..φίλων , επέστρεφε στο χωριό του γαμπρού , εδώ απ' το γάμο του Γ.Κλώσσα , με τα..νιόνυφα καβάλα στα στολισμένα ζώα , ενώ περνάνε τη Βαθειά...

Το ίδιο ..πέρασμα της..Βαθειάς , απ' το γάμο του Γ.Καραστάθη το 1962 .

Απ' το γάμο του Γ.Καραστάθη , η νύφη φτάνοντας στο σπίτι του γαμπρού , τηρώντας τα ..πατροπαράδοτα , πετάει μήλα στους συγκεντρωμένους συγγενείς και φίλους .

Νιόπαντροι και κουμπάρος σε μιά αναμνηστική φωτογραφία , απ' το γάμο του Π.Αποστολόπουλου , το 1938 .

Το ίδιο στιγμιότυπο , αλλά απ' το γάμο του Γιαν.Κ.Κλώσσα , σην αρχή της δεκαετίας του 50 .

Το γαμήλιο γλέντι...αρχίζει , και μάλιστα μπροστά στο σπίτι του γαμπρού , Γ.Πέτρου - Κωσταντελλογιώργου , δεκαετία 1920 .

Δεκαετία 1930 , απ' το γάμο Κ.Ζουμά και Αργυρής Καντζιού , στις Λάκκες , με την ..ορχήστρα Αφων Κάρμα .

Δεκαετία του 50 , στον Αι Γιώργη στο Βαρούσι , η νύφη , Κούλα Ζέκιου χορεύει με το γαμπρό Γ.Αποστολόπουλο , σκυμένος στους οργανοπαίχτες ο πρωτοξάδερφος της νύφης Χ.Ζέκιος και στο βάθος ο αδερφός του Γιώργος .

Απ' το γάμο του Γ.Μ.Πανάγου - Μελιτογιώργου , το πελεκούδι...καίγεται στο Σουλιέικο αλώνι , πρώτος στο χορό ο κουμπάρος Γ.Γούρας , τον κρατάει η νύφη , Κρίνα κι' ο Γαμπρός .