n
1.3.16
ΤΑ ΑΠΡΟΟΠΤΑ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ
Η διεισδυτική και ζωντανή πένα του Παύλου Νιρβάνα, μεταφέρει στην εφημερίδα «Ελεύθερος Λόγος» (1927) μια ασυνήθιστη αποκριάτικη ιστορία. Κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να μασκαρευτεί και να παρουσιαστεί άγνωστος μεταξύ αγνώστων στο ίδιο του το σπίτι. Το τι επακολούθησε βέβαια δεν το φανταζόταν ούτε στον χειρότερό του εφιάλτη…
«Ηλικιωμένος και σοβαρός, κατά πάντα, φίλος μου ανήγγειλε, σήμερον το πρωί, μίαν καταπληκτικήν είδησιν.
-Τάμαθες; Έγινα κ’ εγώ μασκαράς εχθές το βράδυ.
-Αστειεύεσαι;
-Ξέρεις ότι δεν συνηθίζω ν’ αστειεύωμαι.
-Σούστριψε λοιπόν;
-Όχι δυστυχώς ακόμη. Κοντεύει όμως να μου στρίψη με αυτά που είδαν τα μάτια μου
Και μου διηγήθη τι είδαν τα μάτια του.
-Λοιπόν εφόρεσα ντόμινο και μάσκα και πήγα…
-Στα φιλικά σου σπίτια;
-Όχι φίλε μου. Επήγα στο σπίτι μου.
-Στο σπίτι σου;
-Στο σπίτι μου. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς μασκαρεύτικα. Θέλησα να ιδώ τι εντύπωση θα κάνω στους δικούς μου υπό μάσκαν. Αν θα με αναγνωρίσουν, δηλαδή αν θα με οσφρανθούν, αν θα με μαντεύση η αγάπη των προσφιλών μου. Και αν δεν με εμάντευε, να ιδώ τέλος πάντων ως ξένος τι συμβαίνει μέσα στο σπίτι μου.
-Όπως δηλαδή η ψυχή του παλαιού εκείνου ποιήματος που ξαναγυρίζει στον κόσμο και πηγαίνει στο σπίτι της και βλέπει όλα τα πράγματα που μπορούν να απογοητεύσουν ένα νεκρόν.
-Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Άκουσε όμως την περιπέτειάν μου. Επήγα λοιπόν στο σπίτι μου μασκαρεμένος. «Δέχεσθε μασκαράδες;» ερώτησα. Η υπηρέτρια μου, που έχει διαρκώς κατεβασμένα μούτρα όταν φθάνη ο κύριος της με υπεδέχθη φιλοφρονέστατα: «Ορίστε κύριε, επάνω ορίστε!» μου είπε γλυκύτατα, «περιπεράστε παρακαλώ». Επροχώρησα. Ο σκύλος μου όμως μού επετέθη αγρίως και είδαν κ’ έπαθαν να τον συγκρατήσουν από το να με κατασπαράξη…
-Και έπειτα λένε ότι τα σκυλιά έχουν όσφρησιν.
-Δε βαρυέσαι. Πρόληψις. Αλλά και αν έχουν φαίνεται ότι δεν την εμπιστεύονται όσο τα μάτια τους. Τέλος πάντων εμπήκα μέσα. Τα παιδιά μου βγήκαν στο διάδρομο και με υπεδέχθησαν με αλλαλαγμούς, με γέλια, με ένα ενθουσιασμόν ακράτητον.
-Όπως πάντοτε δηλαδή…
-Δε βαρυέσαι! Ποτέ μου δεν έλαβα με τη φυσική μου εμφάνιση από τα παιδιά μου την υποδοχή που έλαβα ως μασκαράς. Επί τέλους με ωδήγησαν στη γυναίκα μου. Ο ίδιος ενθουσιασμός κ’ εκεί.
-Όπως πάντοτε…
-Αστειεύεσαι; Με τη φυσική μου εμφάνιση συναντούσα διαρκώς μπροστά μου κρεμασμένα μούτρα. Τώρα η κυρία ήτο φιλομειδεστάτη. Με υπεδέχθη με ενθουσιασμόν. Μ’ έβαλε να καθίσω σιμά της. Προσπαθούσε νε με μαντεύση.
-Δεν σ’ εμάντευσεν;
-Ευτυχώς. Αλλοίμονό μου αν μ’ εμάντευε. Εννοείται ότι με κάθε τρόπον επροσπάθησα κ’ εγώ ν’ αποφύγω το απευκταίον. Της έκαμα φιλοφρονήσεις αλλάζοντας τη φωνή μου. Μου τας ανταπέδωκε. Εκάναμε πνεύμα. Σχεδόν φλερτάραμε. Ήτο άλλη γυναίκα. Μου θύμιζε την εποχή των αρραβώνων μας.
Αλλά το όνειρον διελύθη αποτόμως. Είχα την ανοησία να τη ρωτήσω τι κάνει ο άνδρας της, προσποιούμενος ότι είμαι στενός του φίλος. Αλλοίμονον! Μου έκαμε ένα μορφασμόν αηδίας που έλεγε πολλά και διάφορα εις βάρος μου. Έπειτα μου είπε: «Δεν αλλάζουμε θέμα σας παρακαλώ»…
Αλλάξαμε θέμα. Έγινε πάλιν φιλομειδής, ακτινοβόλος. Επέμεινε να βγάλω τη μάσκα μου. Αν ήτο δυνατόν! Σηκώθηκα και τώσκασα αφίνοντας πίσω μου την εντύπωσιν του μυστηριώδους αγνώστου και παίρνοντας μαζί μου την απογοήτευσί μου και την θλίψιν μου.
Ανεστέναξεν, έμεινε σιωπηλός λιγάκι και κατόπιν είπε:
-Αν έλειπε και το γαύγισμα του σκυλιού μου, που ώρμησε να με κατασπαράξη σου ορκίζομαι ότι δεν θα ξαναγύριζα στο σπίτι μου. Αυτό τουλάχιστον είμαι βέβαιος ότι αγαπά περισσότερο τον αφέντη του από τους ξένους και τους μασκαράδες».
http://paliaathina.com/gr
Πίσω στα παλιά
BELUGA. ΤΟ ΝΕΟ SPOT ΠΟΥ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ ΤΗΝ ΤΡΟΥΜΠΑ
Η κακόφημη θρυλική περιοχή της Λόλας βγάζει τα μπικουτί και εκσυχρονίζεται. Ένα μυθικό μπαρ συνεπικουρεί.
Έφης Αλεβίζου|«Της Φίλωνος είσαι;». Μια ερώτηση ανώτερη από βρισιά, εξόχως προσβλητική την δεκαετία του '50 στην Ελλάδα, τότε που η Φίλωνος ήταν ο ομφαλός του παραβατικού Πειραιά. «Να πάτε από από την Ηρώων Πολυτεχνείου ή από την παραλία. Όχι από την Φίλωνος, μου έλεγε η μαμά μου» θυμάται η κ. Λόλα Χιώτη, βέρα Πειραιώτισσα,80 χρονών σήμερα. «Ναι, ναι λέγαμε εμείς και πηγαίναμε από τον κακόφημο δρόμο. Θέλαμε με τις φίλες μου να πάμε στην εκκλησία ανήμερα του Αγίου Νικολάου, αλλά μας έτρωγε και η περιέργεια να δούμε πως ήταν αυτές οι γυναίκες εκεί, πως ήταν αυτά τα σπίτια» συνεχίζει η κ. Χιώτη. Η εκκλησία βρίσκεται στην κορυφή της Φίλωνος, οπότε η κοριτσοπαρέα είχε την ευκαιρία να δει, με τα έκπληκτα παιδικά της μάτια, την τραχιά πλευρά του φεγγαριού σε κάμποσο από το μεγαλείο της. Ο δρόμος με τους οίκους ανοχής, τα καμπαρέ, τα πορνοσινεμά, τους νταβατζήδες, τις τροτέζες, τους πληρωμένους έρωτες, την ιερή καταστροφή της αθωότητας, τον γλυκόπικρο μύθο των ανθρώπων του περιθωρίου, τους αγαπητικούς και τους προστάτες.
Σκηνή
από την ταινία Λόλα.
«Στη Φίλωνος» συνεχίζει η κ. Χιώτη «υπήρχαν και δύο αμερικάνικα μαγαζιά. Καινούργια ρούχα, όχι από δεύτερο χέρι. Σε αυτά είδαμε τα ρούχα από νάιλον, για πρώτη φορά. Τα υφάσματα ορλόν, περλόν» λέει και στα αυτιά μου ακούγονται σαν στίχοι από ρετρό άσμα αυτές οι τραγουδιστές λέξεις. «Τις θυμάμαι να στέκονται και να καπνίζουν μέσα στις διάφανες ρόμπες τους και στις φανταχτερές κιλότες τους. Φορούσαν όλες σοσονάκια. Μάλλον θα κρύωναν, όλη την ώρα γδυτές. Μία μάλιστα επιτέθηκε στη φίλη μου. “Τι κοιτάς μωρή κότα” της φώναξε». Η κ. Χιώτη μιλάει με εικόνες. Οικείες εικόνες μιας και ο ελληνικός κινηματογράφος φρόντισε μια δεκαετία μετά, το '60, να φωτίσει τα σκοτεινά στενά της περιοχής και να μάθουμε άπαντες για τις κωμικές περιπέτειες ενός καθηγητή Αγγλικών στην Τρούμπα, στη θρυλική ταινία «Καλώς ήρθε το δολάριο», σε σενάριο του Σακελλάριου, για τα δραματικά ενσταντανέ στα «Κόκκινα Φανάρια» του Γεωργιάδη ή την όμορφη και ποθητή «Λόλα» του Δημόπουλου.
Η
οδός Νοταρά και κάποια μέλη του 6ου Στόλου.
ΠΟΥ ΠΕΦΤΕΙ Η ΤΡΟΥΜΠΑ;
«Η περιοχή της Τρούμπας βρίσκεται ανάμεσα στους ναούς του Αγίου Σπυρίδωνα και του Αγίου Νικολάου, περικλείοντας τις οδούς Φίλωνος και Νοταρά. Η ονομασία προήλθε από την τρόμπα (αντλία) νερού που υπήρχε, από το 1860, σε πηγάδι της περιοχής και ανεφοδίαζε με νερό τα πλοία. Η ατμοκίνητη αντλία βρισκόταν στην οδό 2ας Μεραρχίας (πρώην Αιγέως). Τα κακόφημα σπίτια εγκαταστάθηκαν εκεί μετά το 1950, όταν έκλεισαν τα Βούρλα (περιφραγμένη περιοχή με οίκους, ανοχής δίπλα στον Άγιο Διονύσιο, Δραπετσώνα). Πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο η περιοχή της Τρούμπας ήταν γνωστή για τους τεκέδες, και για τα κέντρα διασκέδασης (τα καφωδεία). Εκεί, άλλωστε, δούλευε ο Βαμβακάρης, ο Γενίτσαρης, ο Μπίνης, ο Πουνέντης προσφέροντας μουσική διασκέδαση δίχως να έχουν καμία σχέση με τη σεξουαλική εκμετάλλευση» διαβάζω στο 24grammata.com.
Φεβρουάριος
2016. Η παλιά Τρούμπα υπάρχει ακόμα ανάμεσα στα νέα σκιρτήματα.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στους μάγκες του '50, στην μεταπολεμική ακμή του εγχώριου σελιλόιντ και στο σήμερα, η Τρούμπα έπεσε σε κενό αέρος. Έμειναν παρόλα αυτά τα «ροζέ σινεμά» να θυμίζουν κάτι από το «για πάντα» της περιοχής. «Ο Σκυλίτσης, επί χούντας, τα έκλεισε» λέει η κ. Χιώτη ενώ μου δίνει μερικές ακόμα πληροφορίες από την εποχή:«Την Μεγάλη Παρασκευή οι γυναίκες δεν δούλευαν γιατί ήταν θρήσκες. Υπήρχε ένα μεγάλο σινεμά, τo “Ιλίσια”, έμπαιναν μέσα τα λουστράκια άφηναν και τα κασόνια τους. Δύο ονόματα θυμάμαι από μπαρ, το Black Cat και το John Bull».
«Δεν ήταν κακόφημη» λέει ο Θανάσης μέσα από το κιόσκι του περιπτέρου του στη συμβολή της Φίλωνος και ενός κάθετου δρόμου, που δε θυμάμαι το όνομά του. Σκουζέ ίσως. «Η Τρούμπα ήταν ένας δυνατός οικονομικός άξονας, υπήρχε μεγάλη κίνηση χρήματος και δολαρίου, αλλά κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα, όλα έπαυσαν, διεκόπησαν βιαίως» εξηγεί. Στην ερώτησή μου εάν είναι εύκολο το πάρκινγκ στη γειτονιά μου απαντάει ότι δεν ξέρει αφού κυκλοφορεί με ποδήλατο. Στέκεται όμως στη λέξη γειτονιά και επικροτεί. «Αυτό ακριβώς. Μια γειτονιά είναι η Τρούμπα, με οικογενειάρχες και συνοικιακά καταστήματα. Ποτέ δεν αισθάνεσαι φόβο ή ανασφάλεια εδώ».
ΤΟ BELUGA
Στρίβοντας την 2ας Μεραρχίας το βλέμμα μου κουτουλάει στο φουγάρο ενός καραβιού της ANEK, στο βάθος. Η θάλασσα είναι «μεσοτοιχία» με την Τρούμπα. Γι' αυτό εκτός από πιπεράτος μαχαλάς είναι και αλατισμένος.
Ο Σπύρος Μητρόπουλος, ο ιδιοκτήτης του Beluga, του μπαρ που μυρίζει Μανχάταν, υψηλή αισθητική και ψαγμένες μάρκες ουίσκι, ξέρει τη γειτονιά σαν την παλάμη του -την έχει ζήσει από τα 19 του. «H Τρούμπα περικλείει μυστήριο και μύθο γύρω από το όνομά της, αλλά γεωγραφικά η θέση της ευνοεί την ανάπτυξη ως σημείο διασκέδασης της πόλης. Είναι σημείο στρατηγικό. Έχει εύκολη πρόσβαση από παντού, βρίσκεται ανάμεσα σε πολύ κεντρικούς δρόμους και το σημαντικότερο δεν έχει σπίτια που ενοχλούνται από μουσικές, πάρκινγκ κλπ. Την ημέρα έχει πολύ δυναμική ζωή, αφού είναι το ναυτιλιακό κέντρο της χώρας μας, εργάζονται γύρω στις 20.000 άτομα στη γειτονιά, είναι τα δικαστήρια του Πειραιά στην καρδιά της και φυσικά είναι το σημείο που πρωτοαντικρίζουν όλοι οι τουρίστες από τα κρουαζιερόπλοια -και είναι χιλιάδες» εξηγεί.
Στη
θέση του ιστορικού σινεμά "Φως" σήμερα βρίσκεται το Beluga.
Τον ρωτάω εάν θα μπορούσε να κάνει μια σύγκριση με το πρόσφατο παρελθόν. «Η κρίση, οι λάθος πολιτικές, η ανικανότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης και φυσικά η μεταφορά του ΟΚΑΝΑ στην καρδιά της ήταν οι σημαντικότεροι λόγοι που έκαναν την Τρούμπα να ζήσει στην παρακμή. Δηλαδή, είχε πιάσε πάτο, που σημαίνει ότι από 'δω και πέρα μόνο ανοδικά μπορεί να κινηθεί» μου απαντάει και το πρόσωπό του φωτίζεται. «Όχι Ψυρρή, ανώτερο από Ψυρρή θα γίνει».Ο Σπύρος εκτός από το Beluga, από το οποίο παρελαύνει σύσσωμη η εφοπλιστική εγχώρια και διεθνής κοινότητα, επεκτείνεται επιχειρηματικά και μ' ένα ακόμα μαγαζί, αλλιώτικης νοοτροπίας: «Επειδή το Beluga παίζει ιδιαίτερες μουσικές νιώσαμε την ανάγκη να κάνουμε και ένα αυθεντικό μπαράκι με ελληνική μουσική. Έτσι κάναμε τον “6ο Στόλο”, με ελληνικά και όνομα τρουμπίστικο. Ο “6ος Στόλος” όταν ερχότανε στον Πειραιά, την εποχή που ανθούσαν τα καμπαρέ, όλη η Τρούμπα γιόρταζε. Βγαίναν τα ναυτάκια και σκορπούσαν τα δολάρια σαν χαρτοπόλεμο!». Στο σημείο αυτό να προσθέσω και τη λέξη ζουμπουρλούδικα στα ναυτάκια. Τα ναυτάκια τα ζουμπουρλούδικα.
Όχι
μόνο ποτό, αλλά και φαγητό στο Beluga.http://www.thetoc.gr
Πίσω στα παλιά
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ..ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΑ ΑΝΑΦΙΩΤΙΚΑ
Η Αρχαιολογική υπηρεσία στα Αναφιώτικα κατεδάφιζε αβέρτα και πώς
να έκανε διαφορετικά.
Παντού υπήρχαν ευρήματα κάτω από τα προχειροφιαγμένα σπιτάκια.
Έμειναν όμως κάποια που άλλα κατοικούνται και άλλα όχι.
Για τα τελευταία δεν είναι σίγουρο γιατί κάποιοι δεν ανοίγουν στους
περίεργους που χτυπούν προκειμένου ...να ρίξουν μια ματιά.
Ειδικά όταν είναι καλός ο καιρός υποφέρουν...
Τουρίστες...δημοσιογράφοι αλλά και από την αρχαιολογική για διαφορετικούς
λόγους ο καθένας.
Έχουν βαρεθεί τις κάμερες και τις ερωτήσεις...
Οι κάτοικοι των Αναφιώτικων έχουν και αυτή την καθημερινότητά τους...
να καθαρίσουν το σπίτι τους...να μαγειρέψουν...να απλώσουν τις μπουγάδες
και νάσου ο τουρίστας με την κάμερα κόντρα μούτρ ..." πλήζ σμάϊλ ".
Έχουν το πρόβλημα της υγρασίας στα σπίτια τους.
Έχουν το πρόβλημα της υγρασίας στα σπίτια τους.
Η οικονομική κρίση αφορά και τους λιγοστούς κατοίκους στα Αναφιώτικα.
Αυτά ακούς...
Από διηγήσεις ηλικιωμένων ...
Γνωστός ο Ιερός Βράχος και για τις αυτοκτονίες....
Ανέβαιναν και φούνταραν στο κενό για διάφορους λόγους δεν ήταν μόνον
ο Μιμίκος της Μαίρης (στης Ακρόπολης τα μέρη).
Πήγαινε η πυροσβεστική για να βρεί το πτώμα και τους καθοδηγούσαν
οι Αναφιώτες που γνώριζαν τα κατατόπια.
Τι θα απογίνουν τα σπίτια στα Αναφιώτικα ;
Είναι κοινό μυστικό ότι θα κατεδαφιστούν .
Ο λόγος είναι ότι η περιοχή αυτή κάποτε καταπατήθηκε.
Οι περισσότεροι όμως κάτοικοι είναι ηλικιωμένοι ....εκεί γεννήθηκαν εκεί θέλουν
να πεθάνουν.
Πίσω στα παλιά
www.lidoriki.com
Subscribe to:
Posts (Atom)
