TA ΔΩΡΑ ΤΗΣ…ΖΩΗΣ..

 

 

 

   Αχ ! βρε ζωή , φορές – φορές

   φαρμάκια μας ποτίζεις ,

   μα άλλες πάλι… ..απλόχερα

   μ’ αγάπη μας ..γεμίζεις…

  Τι μέρα κι’ αυτή η σημερινή , καταιγίδα,,συγκίνησης , χαράς , αγάπης και ..ελπίδας , θα την κρατήσω πάντα μέσα στην ψυχή μου , όλα σήμερα ήταν ..ευχάριστα , όμορφα , πράγμα ..σπάνιο γιά την ..ταπεινότητά μου , λόγω..ζαβής (..φαίνεται  ) ..κατασκευής ..

  Γεμάτος ο υπολογιστής από όμορφα ..αισιόδοξα μηνύματα , φίλοι αγαπημένοι , παλιοί και καινούργιοι , με δυό τους λόγια , σε κάνουν ευτυχισμένο , έτσι με το…τίποτα , μ’ενα σπυρί ..αγάπης..αλλά..πραγματικής , όχι…μαϊμού…δείτε τι μου ‘γραψε ένας αγαπημένος..παλιόφιλος…

 

  ΧΑΙΡΕ ! Ω..ΧΑΙΡΕ !!

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗΣ...

( Ο Πολιτισμός γεννά Αγάπη - Η Αγάπη γεννά Πολιτισμό )

Πρωταθλητής της πάλης, ο Κώστας ο Καψάλης...

Αποφασισμένος να διαλύσει τις προκαταλήψεις...

Ο αφανής και εμφανής...

Παλεύει με προκαταλήψεις κι "ανεμόμυαλους" (και όχι ανεμόμυλους)!

Κι αντί κοντάρι, κρατά της πένας το μαστίγιο!

Κολωνάκι(!!!), Γυφτομαχαλάς, Ψαλάς, Βαρούσι, Λάκκες...

Τράβα μπροστά! Η βάρκα μου στη διάθεσή σου, για τον προορισμό μας

μέσω σκατορέματος, που σαν δοκιμασία μας οδηγεί στα λαγαρά νερά

της Μορνογούρνας!!

Για το σκοπό μας λοιπόν αυτό, ας πάνε και τα "παλιάμπελα" ας πάει και το "Βελούχι"!

Ο σκοπός γαρ ιερός, εφόσον τώρα μπορούν στο κλεινόν άστυ, να πλένουν

τ' αυτοκίνητα και να γεμίζουν τις πισίνες!

Κι ας είναι ο δρόμος δύσβατος κι εγκαταλελειμμένος (με έκπτωτο ανάδοχο)!

Εμείς μπροστά τραβούμε, σέρνοντας πάντα το χορό στις εορτές τ' Αυγούστου...

...μπόλικο χειροκρότημα για το μεγάλο "έργο" και τους παρόντες προύχοντες και...

όλα καλά κι όλα ωραία!!!

"Είμαστε εμείς! Θαυμάστε μας!

Τιμούμε την παράδοση της γνήσιας λιδωρικιώτικης κουλτούρας,

με πίτες, τραχανόπιτες, λαχανόπιτες, τυρόπιτες, κοσιμάρι, αλλά και κολοκυθόπιτες!

Θαυμάστε μας, λοιπόν!!

Ναι! Σέρνουμε πρώτοι το χορό σε πράξεις πολιτισμού κι ουσίας,

με χωριανή παράδοση κι εκτός... Ανδαλουσίας!"

Μετά τιμής,

Ο Άθλιος των ..Βαρωσίων..

Ασημάκης Πλιάνος

 

   Ευτυχώς αδέρφια , που κάποια πράγματα , κάποιες αξίες σε τούτη τη ζωή , δεν αποτιμώνται σε..χρήμα , ΑΚΟΜΑ , κι’ έτσι έχουμε κάποιες ελπίδες…

  Αγαπημένε φίλε Ασημάκη , χρυσάφι κι’ ασήμι τα λόγια σου  και συ , ο νονός σου , φαίνεται , ήξερε από…ευγενή ..μέταλλα , σ’ ευχαριστώ , είσαι ένας πραγματικά υπέροχος…άθλιος…να ‘σαι ΠΑΝΤΑ  ΚΑΛΑ….

   Και τώρα αδέρφια , διαβάστε , με περηφάνια και..καμάρι , τι γράφει γιά το χωριό μας , το παλιό Λιδορίκι , μιά κυρία , που έζησε στο χωριό μας , κόρη καθηγητή του τότε Γυμνασίου μας , το 1928 !!! Είναι ..κομμάτι μιάς υπέροχης ιστορίας ..ζωής , συγκινητικής , ανθρώπινης , που από καλή τύχη , χάρη σε μιά φωτογραφία , του καιρού εκείνου , που δημοσιεύσαμε στην ταπεινή Λιδορικιώτικη σελίδα μας , και του ..χρόνου το ποτάμι , άρχισε να ..κυλάει αντίστροφα ξετυλίγοντας το κουβάρι της νοσταλγίας και της..ανθρωπιάς ..

  Ένας ..άγνωστος , μέχρι πριν λίγο καιρό , αλλά πολύ καλός φίλος , τώρα , αναγνώρισε στη φωτογραφία αυτή , με τους καθηγητές του Γυμνασίου μας , τότε , το 1928 , τον ..προπάππο του , μάλιστα , τον προπάππο του , που υπηρέτησε γιά κάποια χρόνια στο χωριό μας , κι’ απόψε , μετά από..προσπάθειες , βρήκε την άκρη του κουβαριού , που τον οδήγησε στα αγαπημένα του πρόσωπα , και το αποτέλεσμα ..διαβάστε το….

…Αφού πρώτα , όμως , σας πούμε , πως η κυρία  στην οποία αναφερόμαστε , που τώρα μένει στις Η.Π.Α , είναι η Ήρα Κιούλμπαλη , κόρη του καθηγητή , τότε , των Γαλλικών , Κιούλμπαλη και είνα η κοπέλα , δέκατη όρθια από αριστερά , με το άσπρο μαντήλι , πίσω ακριβώς απ’ τον καθιστό τσολιά , και η φωτογραφία είναι του 1930 η 1931 από μαθητική θεατρική παράσταση όπως λέει και η λεζάντα .

   Δεν ξέρουμε αν την έχει αυτή τη φωτογραφία , εμείς πάντως της την..αφιερώνουμε με πολλή – πολλή αγάπη  , Λιδορικιώτικη  , και της ευχόμαστε να μπορέσει να έρθει στο χωριό μας , όπου την περιμένουν ανοιχτές αγκαλιές , διαβάστε την υπέροχη αφήγηση…

“   Ήλθε επί τέλους ο διορισμός του πατέρα το 1928 και από την Κόρινθο βρεθήκαμε στο Λιδωρίκι που τον είχαν τοποθετήσει στο εκεί Γυμνάσιο σαν καθηγητή της Γαλλικής. Εμένα το Λιδωρίκι μου άρεσε πολύ και μου φαινόταν ότι ήταν το ωραιότερο μέρος. Τον φωνάζανε ο Γάλλος και μας οι Γαλλοπούλες. Ο μισθός ήταν αρκετός και απολαμβάναμε όλα όσα είχαμε στερηθεί. Οι Λιδωρικιώτες μας δέχθηκαν με αγάπη και στις απόκριες και άλλες γιορτές, μας έφερναν πιατέλες με διάφορες πίτες και μπουκάλια με κρασιά.
Η Ευθαλία, σαν μεγαλύτερη, δεν έμεινε πολύ ευχαριστήμενη, ήθελε να φύγει για να τελειοποιηθεί στην μοδιστρική που της άρεσε πολύ. Όλα μας τα φορέματα μας τα έραβε εκείνη από δικά της παλιά. Μετά ένα χρόνο παραμονής στο Λιδωρίκι, έφυγε για την Αθήνα για να μάθει τέλεια την μοδιστρική. Έμεινε σε διάφορες θείες μας που την αγαπούσαν. Εμείς μείναμε τρία χρόνια ακόμα στο Λιδωρίκι. Ύστερα ο πατέρας πήρε μια μικρή αποζημίωση, ασήμαντη μπροστά σε ότι είχε στην πατρίδα του. Αγόρασε το σπίτι της Ν. Ιωνίας και φύγαμε από το Λιδωρίκι αφήνοντας μόνο τον πατέρα. Η Μαριάνθη είχε τελειώσει το Ελληνικό που ισοδυναμούσε με τρεις τάξεις Γυμνασίου και την Αʼ Τάξη τετραταξίου Γυμνασίου. Η επιθυμία της ήταν να γίνει δασκάλα, αλλά ο πατέρας δεν την άφησε, σʼ αυτό κατά την γνώμη μου την αδίκησε πολύ. Εγώ είχα τελειώσει το ημιγυμνάσιο της Ν. Ιωνίας και έπρεπε να κατεβαίνω στην Αθήνα για εξατάξιο Γυμνάσιο. Και εδώ αντέδρασε ο πατέρας και μόνον κατόπιν της επιμονής μου να τελειώσω το γυμνάσιο και της πιέσεις από την μητέρα, δέχτηκε να το τελειώσω τπό τον όρον να πάω μαζί του στο Γυμνάσιο Λιδωρικίου. Εδέχτηκα και έτσι τελείωσα το Γυμνάσιο. Η Ευθαλία είχε τελειώσει την μοδιστρική και έραβε καμμιά φορά ξένα φορέματα, γιατί ήταν πολύ καλή, αλλά φοβόταν ότι δεν θα τα κατάφερνε . “

   Καλέ μου φίλε Νίκο , δεν ξέρω πως θα νοιώσεις , βλέποντας τη φωτογραφία , αν δεν την έχετε , πάντως σε διαβεβαιώνω , πως η δική μας καρδιά χτυπάει τρελά από..συγκίνηση ,  και ελπίζω ανεβαίνοντας στο χωριό να σας έχω , πολλά – πολλά άλλα νέα του παλιού εκείνου όμορφου καιρού , να είσαι καλά και δώσε τους χαιρετισμούς και την αγάπη μας στην κυρία  Ήρα  ,  που έζησε στο χωριό μας και απ’ ό,τι φαίνεται το..αγάπησε …

 

   Υπάρχει , αγαπημένοι μου φίλοι κι’άλλο ένα ..πολύτιμο σημερινό δώρο , σαν εκείνα τα κεντήματα των ..μανάδων μας , που μοσχοβόλαγαν λεβάντα και ..βασιλικό , και τα προσέχουμε , χρόνια και ..χρόνια , μη..φθαρούνε  , κάτι τέτοιο λοιπόν είναι και το δώρο – μήνυμα , το αποψινό , που με ‘κανε να νοιώσω περισσότερο..άνθρωπος ..

  Αποπνέει..αρώματα της γειτονιάς μας , ολόφρεσκα , δυόσμο και μοσχομολόχα , που ανακατεμένα με την ευωδιά του ασβεστωμένου τοίχου της αυλής μας , μας..πάει..ψηλά..πολύ ψηλά..γραμμένο από άνθρωπο που πρόσφερε πολλά στο χωριό μας , και σε πολύ λίγο χρόνο μάλιστα , και την ευχαριστούμε πολύ , γι ‘ αυτό..

  Κρίμα , που δεν μπορώ , δεν έχω το δικαίωμα , να το δημοσιεύσω , σεμνότητος ..ένεκεν , της..αποστολέως , αλλά και..δικής μου άλλωστε  , το θυμάστε αδέρφια ένα παλιό Χολυγουντιανό κινημστογραφικό  έργο ; Το..” Όσο υπάρχουν..άνθρωποι ; “ , σε κάτι τέτοιες στιγμές θέλω δεν ..θέλω , το θυμάμαι και εγώ , και ..παίρνω βαθειά..ανάσα , ναι ..ανασαίνω..και παίρνω θάρρος και ..κουράγιο  και συνεχίζω να…ελπίζω..ναι , υπάρχει ακόμα ελπίδα..χάρη σε κάποιους ανθρώπους που δεν έσβυσαν , ακόμα , απ’ το..λεξικό τους το ρήμα..προσφέρω…

     Καλό σας ξημέρωμα αγαπημένοι μου φίλοι………….Κ.-

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ….

 

   Καλησπέρα αδέρφια Λιδορικιώτες …

 

    Καλησπέρα , Λιδορίκι , καλησπέρα  Greece , United States , Switzerland , Turkey , United Kingdom , Canada , Germany .

    Καλησπέρα ξενητεμένοι Ελληνολιδορικιώτες και φίλοι του χωριού μας , καλησπέρα και σε όλους τους χθεσινούς ..επισκέπτες της Λιδορικιώτικης σελίδας , και είστε  και…μπόλικοι..μπόλικοι , να είστε ΟΛΟΙ  ΣΑΣ  ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ , ΣΑΣ   ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ  γιά την αγάπη σας…

   Χθες έδωσαν το βροντερό …ΠΑΡΩΝ.. Athens , Thessaloniki , Patrai , Chicago Ridge , Nea Smirni , Sparti , Larisa , Ostermundigen , Norman , Argostolion Kallithea , Mont-Royal , Rethimnon , Istanbul , London , Iraklion , Amfissa , Munich , Nea Ionia

 

ΠΕΜΠΤΗ  ΣΗΜΕΡΑ  ΑΔΕΡΦΙΑ  25 Ιουνίου  2009 , 176η  μέρα του χρόνου , βδομάδα 26η , ανατολή ηλίου 6:03 , δύση 20:51.

Φεβρωνίας οσιομάρτυρος  , Ορεντίου , Προκοπίου νεομάρτυρος .

 

   Τελειώνει , αδέρφια κι’ ο Ιούνιος , μπαίνουμε στις μεγάλες ζέστες , στην καλοκαιρινή ..λαύρα , και να ‘ταν μοναχά αυτό , πάει στο καλό..μας έχει πνίξει εκείνη η άλλη..λαύρα , της τρομοκρατίας , της…α-πολιτικής και των..σκανδάλων , λες και τόχουν τάμα οι άνθρωποι , να μην αφήνουν τον κοσμάκη , έτσι..ήρεμο , να μπορεί να πάει , αν ..έχει..ευρώπουλα βέβαια , να κάνει κανένα μπάνιο , όλο και καινούριες ..φουρτούνες του ..φέρνουν , αλλά ..” πίσω έχει η αχλάδα την ουρά …”, έχει , κι’ αυτός , ..ράμματα για τη…γούνα τους , μπόλικα , και  όπου νά ‘ναι θ’ αρχίσει το …ξήλωμα , μετά..χαστουκίων ..ηχηρών , ήταν να μην αρχίσει να ..πέφτει το …χαστούκι , τώρα που άρχισαν…γαϊδούρια να ..φορτώσουμε …

   Όπως βλέπετε ολοκάθαρα , στην παρακάτω φωτογραφία η..στρούγκα ..ξέφτισε , τα..πράΪτα ..ξαμολυθήκαν ..λάκισαν , ξύπνησαν οι…αμνοί , κι’έγιναν ..λύκοι , κι’ αλλοίμονο στους ψευτο…τσοπάνηδες  , αλλοίμονό τους…

 …Δείτε , οι..πελάτες …λάκισαν , άντε τώρα να τους…μαζέψεις , η φωτογραφία είναι βγαλμένη ανήμερα των..Ευρωεκλογών , και τα..ζωντανά , όπως κάποιοι αποκάλεσαν ΟΛΟΥΣ  ΜΑΣ ΤΟΥΣ  ..ΑΠΕΧΟΝΤΕΣ , προτίμησαν να πάνε γιά ..πικ – νικ στον καρουτιανό κάμπο..παρά ν’ ασχοληθούν με τους..εγκέφαλους…

   Σε λίγο καιρό αδέρφια , θα έχουμε στα χέρια μας , ένα μοναδικό ντοκουμέντο , ΑΥΘΕΝΤΚΟΤΑΤΟ , το ημερολόγιο ενός αξέχαστου Λιδορικιώτη , απ’ την ..θητεία του , στην άγρια καταιγίδα του Αλβανικού Πολέμου , αγαπημένη μας φίλη , που μένει στις Η.Π.Α , θα μας το στείλει , και πιστεύουμε πως θα πρέπει να είναι..συνταρακτικό ..

   Και η αξία του , γίνεται πολύ μεγαλύτερη , αν λάβουμε υπόψη μας , πως ο αείμνηστος χωριανός μας , δεν ήταν άνθρωπος των…γραμμάτων , απ’ αυτούς που λιβανο..γράφουν , με σκοπό πάντα , όοοχι , ήταν άνθρωπος του..βουνού και του..λόγγου , του αλετριού και της..τσοπανούρας , και δεν έγραφε γιά να ..ανεβάσει το..πρεστίζ..του , όοοχι , απλά έγραφε από ανάγκη ..ψυχής , όσο γιά..μελάνη ; …το αίμα της ..καρδιάς του ..

  Το περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία , και να είστε βέβαιοι , πως θα δημοσιευτεί ..ΑΦΚΙΑΣΙΔΩΤΟ ..ό,τι κι’ αν ..λέει , όπως και να τα..λέει ..

    Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την αγαπημένη μας παλιά φίλη γι’ αυτή της τη ..χειρονομία , αλλά και γιά κάτι ακόμα , μας έστειλε ένα κομμάτι απ’ την …ψυχή της , σε μιά κόλλα χαρτιού , μάλιστα , ένα ..χείμαρρο από παλιές Λιδορικιώτικες ..ευωδιές , δυόσμο..βασιλικό..μοσχομολόχα..ματζουράνα ..βασιλικά κι’ ένα σωρό άλλα μυρωδικά , που κουβάλαγε , χρόνια τώρα , στην ψυχή της εκεί στην ξενητειά , μας έστειλε ένα ..κομμάτι της παλιάς όμορφης Λιδορικιώτικης ζωής , γραμμένο  , κάπου-κάπου και λίγο..ανορθόγραφα , όπως και η ίδια ..αυτοσαρκαζόμενη μας γράφει , με βαθύ συναίσθημα και με κείνο το..χάρισμα , που τό ‘χουν λίγοι άνθρωποι , να μεταδίδουν μα τα..τραγούδια τους , γιατί τραγούδια είναι τα ..αυθεντικά λαϊκά ποιήματα , δροσιά , φρεσκάδα και πάνω απ’ όλα ΑΓΑΠΗ…ΑΓΑΠΗ κι’ ΑΝΘΡΩΠΙΆ ..και τα ‘χε , αλλά εξακολουθεί ως φαίνεται , να τα ‘χει η φίλη η αγαπημένη , δεν θα πούμε το όνομά της , επιθυμία της βλέπετε και τα..σκυλιά ..δεμένα , αλλά σύντομα , πολύ σύντομα θα δημοσιεύσουμε αυτό το..ακατέργαστο διαμάντι , και τότε το λόγο θα ‘χετε εσείς….

   Πάντως το μόνο που μπορούμε να σας πούμε..ανεπιφύλακτα , είναι πως θα σας πάρει…η παλιά..αξέχαστη Λιδορικιλωτικη…μοσχοβολιά , όχι..Μαντάμ..Ροσσά και..Πάκο&Γκαμπάνα , αλλά αρώματα..γνήσια από Βαρούσι , από..Βαθειά , Γυφτομαχαλά , Αντώνη , Λάκκες , Ψαλά , Αλωνάκι , α…ξέχασα το κυριότερο , κι’ από…ΣΚΑΤΟΡΕΜΑ…

    Φιλενάδα , σ’ευχαριστώ θερμά , και είναι σίγουρο , πως όταν το διαβάσουν οι πολλοί – πολλοι  φίλοι της Λιδορικιώτικης σελίδας , θα σου στείλουν , έστω..νοερά , την αγάπη τους και τα φιλιά τους , και μιά παρατηρησούλα , έτσι ..γιά τους κουλτουριοάρηδες , δεν ξέρουμε αν το υπέροχο αυτό ποίημα της φίλης μας και χωριανής μας , θα προταθεί γιά το..Νόμπελ..λογοτεχνίας , όοοχι δεν μπορούμε να το ξέρουμε αυτό , αυτό που ξέρουμε όμως είναι πως έχει πάρει , ήδη , και με το…σπαθί του , το μέγα ..βραβείο , ευαισθησίας και…ανθρωπιάς , και γιά μας , είναι πολυτιμοτερότερα του…ΝΟΜΠΕΛ…

                       Γειά  σου φιλενάδα παλληκαρού…

       Απ’ το Λιδορίκι με αγάπη και πολλή-πολλή…συγκίνηση..

                       Να  περνάτε όλοι καλά……….Κ.-

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ…ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ …

 

   Κοιτάζοντας αδέρφια αυτή την απέραντη ομορφιά , της λίμνης και του τόπου μας , γενικά , και μη..χορταίνοντάς την , άθελά μου ο..έρμος ο νους , έκανε ένα..στιγμιαίο..γύρισμα στο..παρελθόν , και τι δεν θυμήθηκα αδέρφια , απ’ τη δεκαετία του 80 και..δώθε , και τι..αναπτύξεις δεν τις ..κάνανε της έρμης , τέτοιες που ούτε στο…χειρότερο..εχθρό σου !! , π’ λένι…

  Ερχόταν ο..πάσα ένας , και μας ..πούλαγε φύκια γιά μεταξωτές κορδέλλες , και μεις , όοοχι όλοι βέβαια , αλλά οι…παθιασμένοι , τρέχαμε από κοντά χειροκροτώντας , μάλιστα..κάλους είχαν κάνει τα χέρια μας..κάλους ..

   Τι..ιχθυοκαλλιέργειες , τι  τουριστικές..αναπτύξεις , μέχρι και..θαλάσσια σπορ , αφού κάποτε ο Δήμος μας , ζήτησε απ’ την ΕΥΔΑΠ  την άδεια να αναπτύξει στον..” υδροφόρο ορίζοντα “ , όπως το..διαβάζετε , και μείς στην επίσημη Δημοτική ιστοσελίδα το είχαμε διαβάσει , θαλάσσια ..αθλήματα , τώρα το πως ;…αυτό είναι προς..διερεύνησιν…του …Κουστώ και άλλων..αρμοδιοτέρων .

   Βέβαια , παράλληλα φρόντιζαν , πάντα οι..ίδιοι , πολιτικοί κλπ , και γιά την ταχτοποίηση των κατοίκων της περιοχής , για΄θυμηθείτε εκείνες τις περίφημες Εργατικές Κατοικίες του πατριώτη μας Υπουργού ; Θυμηθείτε τους καυγάδες που έγιναν , την εποχή εκείνη , γιά το ποιός θα ..πρωτοπάρει σπίτι ; Βέβαια οι ..ερίφηδες , αγνοούσαν εκείνο το περίφημο ..ανέκδοτο , που έλεγε :…Γράψτον γιά…σπίτι…

  Αφού λοιπόν , οι τότε..αρμοδιοϋπεύθυνοι , ταχτοποίησαν όλα τα ..προβλήματα , καλύπτοντας τις ..ντόπιες ανάγκες , μη νομίζετε πως …σταμάτησαν , όοοχι , προχώρησαν και παραπέρα…βόλεψαν και τα…Βαλκάνια , βέβαια…

   Διαβάστε , με…ηρεμία , γιατί το πολύ γέλιο..βλάπτει ..σοβαρά στην ..υγεία …

  ΛΙΔΩΡΙΚΙ  αριθ.φυλ  15 , Φεβρουάριος 1983  !!!

  ΒΑΛΚΑΝΙΚΟ  ΚΕΝΤΡΟ  ΚΩΠΗΛΆΣΙΑΣ ΣΤΗ..ΛΙΜΝΗ !!!

   Βαλκανικό κέντρο κωπηλασία μπορεί να γίνει στη λίμνη Λιδωρικίου ( Μόρνου ) η οποία έχει όλα τα απαραίτητα γιά τούτο προσόντα . Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ειδικών , η γεωλογική της μορφή , η μεγάλη της έκταση , η απουσία ρευμάτων και , ακόμα , τονότι βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο  ( 500 μ σχεδόν ) συνθέτουν ένα ιδανικό χώρο γιά την ανάπτυξη αθλημάτων υγρού στίβου .

   Και συνεχίζει το σχόλιο , γιά το τι πρέπει να ΄γίνει γιά να ..ξεκινήσει το…Βαλκανικό Κέντρο ..κωπηλασίας κλπ…κλπ .

   Το μόνο που δεν μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε είναι το κέντρο ήταν προγραμματισμένο γιά πριν η..μετά τις εργατικές κατοικίες στον..Τραγ’δάκη ; τελικά το ερώτημά μας έμεινε..αναπάντητο..

   Βέβαια , όσα δεν έγιναν τότε που έπρεπε . θα ..γίνουν τώρα , απ’ την Αναπτυξιακή της..λεκάνης , μάθαμε μάλιστα , ότι έχουν κατά νου , και ένα πρόγραμμα δημιουργίας μονάδων εκτροφής κοτόπουλων ..ελευθέρας βοσκής , ξέρετε τα λεγόμενα…αλανιάρικα , αντιγράφοντας , λέει , ένα ..παρόμοιο πρόγραμμα-μοντέλο , που έγινε στον …Καναδά , α..διαβάστε καλά..καλά , μοντέλο λέμε , μην πάει ο νους σας σε..ομόηχες άλλες…λέξεις , όχι , μοντέλο …Καναδέζικο , πως λέμε κι’ η μυλωνού τον άνδρα της με τους πρματευτάδες  !!!

  Πρότασή μας : Αδέρφια μη ..βιαστούμε να μας…αναπτύξουν , όοοχι , όσο πλησιάζουν και οι..εκλογές , Εθνικές , ουσουνούπου , και Δημτικές αργοτερούλια έχουμε ν’ ακούσουμεεεε …βέβαια και αυτοί , μετά τις εκλογές έχουνε να …δούνε….

    Οι..ευρωεκλογές , ήταν…τίποτα , μπροστά σ’ αυτό που ‘ρχεται…

                       

                 Ε…κάπως έτσι …και..χειρότερα…

Εδώ τώρα τι ..τραγ’δάνε ; Κατακαϋμένη..Αράχωβα ; η..μήπως το άλλο το ..ωραίο : Τ’ αηκούς …μαυριδερούλα μου ;

…Ο,τι και να..πείτε , μέσα ..είστε…

                               Καλό σας   βράδυ …..Κ.-

ΑΧ ! ..ΑΥΤΗ Η “ ΔΩΡΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ “..

              ΜΑΤΙΕΣ  ΣΤΟ…ΠΑΡΕΛΘΟΝ …

   ΠΛΟΥΣΙΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ  ΔΩΡΙΔΑΣ ΜΟΙΡΑΣΕ Η “ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ “.

  Τον πρώτο και το δεύτερο μαθητή όλων των τάξεων των Γυμνασλιων και Λυκείων της Επαρχίας μας , βράβευσε η “ Δωρική Αδελφοτητα “.

   Η βράβευση έγινε από κλιμάκια της Δ.Α στις έδρες των Γυμνασίων και Λυκείων Ερατεινής , Ευπαλίου και Λιδορικίου .

   Στους βραβευθέντες δόθηκε τιμητικό καλλιτεχνικό δίπλωμα και βιβλιάριο της ΑΤΕ με κατάθεση –στο όνομα του βραβευόμενου – ποσού δρχ. 10.000 , γιά κάθε πρώτο και 7.000 γιά κάθε δεύτερο .

   Με την ευκαιρία της τελετής , μοιράστηκαν σε όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες από ένα αντίτυπο του βιβλίου : “ Περί του τόπου γεννήσεως του Αθαν .Διάκου “ , που έχει εκδόσει η Δωρική αδελφότητα .

   Μοιράστηκαν συνολικά 34 βραβεία , ως εξής :

Ερατεινή , βραβεία 9  , 6 Γυμνάσιο και 3 Λύκειο που δεν έχει όλες τις τάξεις .

Ευπάλιο , βραβεία  12 , 6 Γυμνάσιο , 6 Λύκειο

Λιδορίκι , βραβεία  13 , 7 Γυμνάσιο , 6  Λύκειο .

   Η Δ.Α , που μας έδωσε τα παραπάνω στοιχεία – ξέχασε να γράψει στην ανακοίνωση τα…ονόματα των..βραβευθέντων ( ούτε που..ενδιέφερε ), αλλά δεν παρέλειψε να σημειώσει ποιά απ’ τα μέλη της – με τους..πλήρεις τίτλους τους – μοίρασαν τα βραβεία …τα οποία γιά..” τιμωρία “, “  το ΛΙΔΩΡΙΚΙ “ ΔΕΝ ΤΑ ..ΓΡΆΦΕΙ ΠΑΡΌΛΟ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΌΛΟΙ ΦΊΛΟΙ ΜΑΣ…

    Αυτά έγραφε ο αξέχαστος Γιώργος Καψάλης στην εφημερίδα “ ΛΙΔΩΡΙΚΙ “ , αριθ.φυλ 40 , Μάρτιος 1985 …το τραγουδάκι ..” κρατάει   χρόνια , αυτή η κολώνια …” το ξέρετε ;..έτσι απλά..ρωτάμε……Κ.-

ΤΟ ΠΑΛΙΟ…ΑΚΚΟΡΝΤΕΟΝ…

 

   Μιά και αναφερθήκαμε απόψε αδέρφια στην ιστοριούλα αυτή και γιά να μη…ψάχνετε , κανουμε νιά αναδημοσίευση , έτσι γιά καλύτερη ενημέρωση και εξυπηρέτησή σας , καλό σας βράδυ …..Κ.-

 

ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ...

Όλα τα σβύνει ο..καιρός
κι' ο χρόνος τα..γιατρεύει ,
μα η αγάπη η αλύτρωτη ΄
όσο γερνάει..θεριεύει .......Κ.-

Δύσκολη , πολύ δύσκολη , η προχθεσινή βραδιά φίλοι μου , δύσκολη , πικρή κι' αξημέρωτη , από κάποιο γειτονικό διαμέρισμα , που γιόρταζαν , προφανώς , έφτανε η γλυκειά αλλά και..φαρμακερή , γιά μένα , μελωδία ..από ένα ακκορντεόν , μάλιστα , ακκορντεόν , που ενώ με ..συγκινεί , μ' αρέσει , το ..χαίρομαι πραγματικά , παράλληλα με..πληγώνει αβάσταχτα ..
Πάνε..πενήντα τέσσερα ..χρόνια , 17-7-1955 , που η μοίρα μούδειξε το πιό σκληρό της πρόσωπο , κι' ήμουν παιδί ακόμα , δωδεκάχρονο , όταν σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικο δυστύχημα ο πατέρας μου , ανήμερα της Αγίας Μαρίνας , κι' αυτό τ' αγκάθι που καρφώθηκε στην παιδική ψυχή μου , ακόμα με πονάει , ματώνει και δεν τα κατάφερα μέχρι σήμερα να το βγάλω....
Ξέρετε , αυτά τ' αγκαθάκια που πληγώνουν την ψυχή μας , κι' αν δεν καταφέρουμε να τα κάνουμε ...τριαντάφυλλα , μας φαρμακώνουν τη ζωή , μα είναι άραγε εύκολο να τα ξεριζώσουμε ; δεν ξέρω , εγώ πάντως χρόνια τώρα , το προσπαθώ μα , δυστυχώς , τίποτα δεν έχω καταφέρει.....
Δεν είναι , βέβαια , το μοναδικό αγκάθι στην ψυχή μου , υπήρχαν κι' υπάρχουν κι' άλλα , μερικά κατάφερα , με πόνο , να τα...ξεκαρφώσω , σε άλλα...μαλάκωσα τον πόνο , αυτό όμως με πληγώνει και με πονάει σαν νάταν χθες.....Σε μιά στιγμή , σε μιά μέρα έχασα τον πατέρα μου και έσβησε το πιό όμορφο το πιό γλυκό όνειρό μου , μαζί με το χαμό του.....Χθες βράδυ , στις δύσκολές μου ώρες σας είχα όλους γύρω μου , κοντά μου , χθες γιά πρώτη , ίσως , φορά μάντεψα το πρόσωπό σας , τον χρώμα των ματιών σας , σας είχα όλη νύχτα συντροφιά μου , έτσι βουβά , σας γνώρισα ένα- ένα όλους τους άγνωστους , μακρινούς φίλους που τους είχα ανάγκη και μου...συμπαραστάθηκαν....έστω και...νοερά....και διαρκώς στο νου μου ερχόταν μιά μακρινή μελαγχολική μελωδία από ένα ακκορντεόν....
Ναι , ένα παλιό μικρό ακκορντεόν , αγαπημένοι μου φίλοι , ήταν και είναι κι' αυτό ένα αγκάθι στην καρδιά μου , αυτό το υπέροχο όργανο που όσο με ...ταξειδεύει με τη γλυκειά , νοσταλγική του φωνή...τόσο με..πληγώνει και με πονάει...αξίζει , νομίζω , να σας διηγηθώ την μυστική μου...πληγή , το μυστικό μου το παλιό , το παιδικό , που ακόμα μου φαρμακώνει , φορές-φορές τη χαρά ....
Γεννήθηκα φαίνεται με...κουσούρι , ένα πανέμορφο κουσούρι που ευτυχώς γεμίζει τη ζωή μου , ειδικά στις δύσκολές ώρες , ποιό είναι ; η μουσική , ναι φίλοι μου η μουσική , είναι η μεγαλύτερη ανάγκη μου στη ζωή , κι' από μικρός , μεγαλώνοντας στο Λιδορίκι που δεν υπήρχαν δυνατότητες να μάθω μουσική , πάλευα μόνος με μιά φυσαρμόνικα να ...πλησιάσω την μεγάλη μου αγάπη , και τα κατάφερα , αβοήθητος , χωρίς την παραμικρή γνώση μουσικής , με μόνο εφόδιο το ένστικτό μου , κατάφερα να μάθω να παίζω αυτό το μικρούλι μα τόσο παθιάρικο και γλυκό οργανάκι , τη φυσαρμόνικα....
Αλλά το πάθος μου , να μάθω μουσική ήταν ...ασίγαστο , αλλά και...το όνειρό μου...έμενε...ανεκπλήρωτο , γιατί στο χωριό μας , δυστυχώς , ούτε μουσική παράδοση υπήρχε αλλά ούτε και μουσική παιδεία , και φυσικά ο δάσκαλος μουσικής ήταν τότε κάτι ...αγνωστο γιά την περιοχή μας , ύστερα ήταν τόσο δύσκολα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια , που αν ανέφερες κάτι σχετικό θα σε παίρναν...γιά...τρελλό.....και με το δίκιο τους , ίσως....
Εγώ φυσικά το βιολί μου , η μάλλον την φυσαρμόνικά μου , στο μαγαζί του πατέρα μου που ...δούλευα , δεκάχρονο παιδάκι , έκανα τα μουσικά μου...διαλείμματα , όταν δεν είχαμε δουλειά , κλαθένας με την ...τρέλλα του , που λένε , ο πατέρας μου τόβλεπε με καλό μάτι το...κουσούρι μου αυτό , αλλά δεν μπορούσε να κάνει και κάτι γιά να μεβοηθήσει , αφού σχολή μουσικής δεν υπήρχε....με ενθάρρυνε όμως να ασχολούμαι έστω με το φυσαρμονικάκι μου .....
Προχωρημένη άνοιξη του 1955 , δωδεκάχρονο παιδί τότε εγώ , άρχισε να έρχεται σαν ελεγκτής του ΚΤΕΛ , ένας νεαρός Σαλωνίτης ο Κώστας Πρέκας , έτσι τον ήξερα τότε , γιατί φέτος μετά από 54 χρόνια , έμαθα ότι το Πρέκας ήταν παρατσούκλι , και το επίθετό του είναι Κοντογιώργος , ο Κώστας λοιπόν , ήταν ...επίλεκτο στέλεχος της φιλαρμονικής της Άμφισσας , νομίζω τρομπετίστας , παθιασμένος κι' αυτός με τη μουσική , εγώ βέβαια δεν το γνώριζα , μιά μέρα όμως που έκανα το...μουσικό μου διάλειμμα , στο εργαστήριο του μαγαζιού μας ( ζαχαροπλαστείο στο Αλωνάκι ) άκουσε το...ρεσιτάλ μου και ρώτησε τον πατέρα μου , ποιός παίζει φυσαρμόνικα μπάρμπα Θύμιο ; και ο πατέρας μου του εξήγησε ότι ..ο μικρός είναι τρελλός και παλαβός με τη μουσική αλλά δυστυχώς δεν μπορούμε να τον βοηθήσουμε , και ως από...μηχανής Θεός ο Κώστας προσφέρθηκε να μου κάνει κάθε μεσημέρι , που ερχόταν στο Λιδορίκι , μιά ώρα μάθημα , αφιλοκερδώς φυσικά , κι' έτσι άρχισα να μαθαίνω τα πρώτα στοιχεία της μουσικής...
Μούφερε και ένα βιβλίο μουσικής του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΠΟΤΕΤΖΑΓΙΑ , δάσκαλου-αρχιμουσικού της μπάντας , και έπεσα με τα μούτρα στη μελέτη , ενώ ο ...δάσκαλός μου , ήταν κατενθουσιασμένος με την πρόοδο του...μαθητή του....κι' όταν ο πατέρας μου ρωτούσε γιά την...πρόοδό μου του μίλαγε με τα καλύτερα λόγια , γιατί έβλεπε το πάθος μου και την προσπάθειά μου ...Κάπου εκεί ..τον Μάιο του 1955 , αφού ο΄...δάσκαλος έπλεκε το εγκώμιό μου , ο πατέρας μου μου ανακοίνωσε με μεγάλη του χαρά πως μετά από σύμφωνη ..γνώμη και του...δασκάλου μου , αποφάσισε να μου κάνει δώρο ένα...ακκορντεόν....που θα μου τόφερνε ένας αγαπημένος ξάδερφος του πατέρα μου , Κώστας Καψάλης κι' αυτός , που έμενε στην Αθήνα κι' ερχόταν κάθε καλοκαίρι στο χωριό την πρώτη Αυγούστου...
Καταλαβαίνετε βέβαια τη χαρά μου , αλλά και την ανυπομονησία μου , δεν περνούσε ο καιρός , ζούσα με το όνειρο της πρώτης Αυγούστου , δεν υπηρχε τίποτα άλλο γιά μένα , έκανα δε χίλια όνειρα γιά το ακκορντεόν , φανταζόμουνα το χρώμα του , το σχήμα του , μέρα-νύχτα το μυαλό μου ήταν σ' αυτό , ζούσα μόνο και μόνο γιά τη μεγάλη μέρα....μέτραγα τις ώρες , τις μέρες και μόλις μπήκε κι' ο Ιούνιος , δεν μπορούσα πιά να σκεφτώ τίποτ' άλλο , παρά μόνο το ...ακκορντεονάκι μου , έλα όμως που μεταξύ...Ιουνίου και...Αυγούστου υπάρχει και ο ...θλιβερός...Ιούλιος....
Στις 17 Ιουλίου , ανήμερα της Αγίας Μαρίνας , σκοτώθηκε ο πατέρας μου , κι' όλα ξαφνικά ...έσβυσαν....η οικογένειά μου βυθίστηκε στο πένθος , εγώ , παιδι ακόμα , έχασα τον καλύτερό μου...φίλο , ναι ο πατέρας μου ήταν ο καλύτερος φίλος μου , κι' είχα και μιά άλλη βαθειά πληγή στην παιδική μου ψυχή , το όνειρο της μουσικής , του ακκορντεόν......
Τέτοιες ώρες...τέτοια λόγια , εδώ ήρθαν τα πάνω κάτω , ποιός μπορούσε να σκεφτεί το δικό μου...καημό...ύστερα η ηθική της...επαρχίας δεν ..επέτρεπε τέτοιες...παρεκκλήσεις....κι' έτσι το όνειρο έμεινε...όνειρο , και μετά το αγκάθι του θανάτου του πατέρα μου , κι' άλλο ένα αγκαθάκι καρφώθηκε στην παιδική μου ψυχή κι' έμεινε εκεί..καρφωμένο για...πάντα....
Ο πρώτος καιρός περνούσε πολύ δύσκολα , ευτυχώς είχαμε το μαγαζί και απασχολιόμουνα εκεί , μούλειπε όμως πολύ οπατέρας μου αλλά κι' η φυσαρμόνικά μου , η μεγάλη παιδική μου αγάπη , βέβαια το να επιχειρήσω να...παίξω ήταν απ' τ'άγραφα....και κάποτε που το αποτόλμησα , κρυφά , η μάνα μου μούσουρε , και με το δίκιο της , ουκ..ολίγα.....Το ακκορντεόν βέβαια δεν έφυγε ποτέ απ' το μυαλό μου , μόνο που η σχέση μου μαζί του είχε...μεταλλαχθεί...κι' ενώ , κυριολεκτικά , το..λάτρευα , κάτι με ..απωθούσε , προσπαθούσα να μη το σκέπτομαι καν , όταν όμως άκουγα ακκορντεόν έννοιωθα ένα δυνατό σφίξιμο στην ψυχή μου , πονούσα....
Περνούσαν τα χρόνια , ασχολιόμουνα με τη φυσαρμόνικά μου , την είχα κρυφή μου συντροφιά στις λύπες και τις χαρές μου , αλλά το ακκορντεόν έμεινε ..όνειρο , και μιά βαθειά πληγή ταυτόχρονα που πότε-πότε αιμορραγούσε και μέ 'κανε να πονάω , να υποφέρω , πολλές φορές ..αβάσταχτα ....Καλοκαίρι του 2005 , πενήντα ακριβώς χρόνια απ' τον...τραυματισμό μου , βρέθηκα μιά μέρα στο Περιστέρι , κοντά στο σπίτι του μπάρμπα Κώστα , που θα μούφερνε το ακκορντεόν , και...έφυγε ένα χρόνο μετά τον πατέρα μου , και σκέφτηκα να περάσω να δω τον γιό του , ξάδερφό μου , χτύπησα το κουδούνι , δεν απάντησε κανείς , βγηκε όμως απ' τον πάνω όροφο ένα νεαρό ζευγάρι και με ρώτησαν ποιόν ζητάω , τους εξήγησα ότι είμαι ξάδερφος του Μάκη του Καψάλη και τότε ο νεαρός μου είπε πως αυτός είναι γιός του Γιάννη , του αδερφού του Μάκη , και φυσικά ξαδέρφου μου , με κάλεσαν επάνω , ανήψια μου..βλέπεις , γνωριστήκαμε και πιάσαμε την κουβέντα .
Κάποια στιγμή έπεσε το μάτι μου σε μιά φωτογραφία , ενός νεαρού που έπαιζε ακκορντεόν , η καρδιά μου...σφίχτηκε , το παλιό πάθος...αναβίωσε , ρώτησα τον Αλέξανδρο ποιός είναι στη φωτογραφία και μου είπε πως ήταν αυτός .Τον ρώτησα αν παίζει ακκορντεόν και μου απάντησε πως το ακκορντεόν αυτό έχει μιά παλιά...περίεργη...ιστορία...του ζήτησα να μου την πει και πράγματι μου εξήγησε πως , πριν χρόνια , ψάχνοντας σε κάποια ντουλάπα , βρήκε καταχωνιασμένο ένα άθικτο , μικρό ακκορντεόν , που δεν ανήκε σε κανένα απ' την οικογένειά του , γιατί κανένας δεν ήξερε να παίζει , ρώτησε τον πατέρα του σχετικά κι' αυτός του απάντησε με μισόλογα...δεν ...ξέρω ..είναι μιά παλιά..περίεργη...ιστορία...ρώτα τον παππού να σου πει....
Ρώτησε και τον παππού αλλά ούτε αυτός του είπε κάτι..ξεκάθαρο , κι' αυτός ..μισόλογα , ξέρεις...είναι ξένο...και κάτι ..τέτοια.....άστο΄...καλύτερα ..άλλη φορά , αλλά αν το θέλεις να μάθεις ...πάρτο...Ο ανηψιός μου χωρίς να ξέρει βέβαια την ιστορία , μου είπε , δεν μπορώ να καταλάβω βρε θείε , πολύ...μυστήριο μ' αυτό το ακκορνεόν , τι κρύβετε πίσω ; αναγκάστηκα να του αφηγηθώ την ιστορία του...μοιραίου αυτού...ακκορντεόν , τάχασε , δεν το πίστευε , και θα μπορούσα να πω ...συγκινήθηκε , ( εγώ ...να δείτε...) , τον ρώτησα αν υπάρχει ακόμα και μου τόφερε , ένα μικρό Ιταλικό , παλιό ακκορντεονάκι , που πενήντα χρόνια κράταγε...μέσα του κλεισμένο το όνειρο της...ζωής μου που...έμεινε γιά πάντα...όνειρο.....
Δύσκολη μέρα φίλοι μου αγαπημένοι η 17η ..Ιουλίου.....και φοβάμαι πως η μέρα αυτή θάναι...δύσκολη γιά όλη μου τη ..ζωή.....όσο για το...αγκαθάκι...δεν τα κατάφερα νατο βγάλω απ' την ψυχή μου...ίσως όμως και να μη...τόθελα κατά...βάθος........... Κ.-

ANAMNHΣΕΙΣ..ΘΑΝΑΤΟΥ..

 

  Αναμνηστική φωτογραφία , απ’ την κηδεία της συζύγου του Κων . Παπαδάκη – Μπαζέ , στον Άι Γιώργη στο Βαρούσι το 1930 . όπως είναι γνωστό το κοιμητήριο του χωριού μας , ήταν τότε στο χώρο που είναι ακριβώς πίσω απ’ την εκκλησία , η φωτογραφία , μάλλον , είναι βγαλμένη μπροστά στην εξώπορτα της εκκλησίας .

   Προπολεμική φωτογραφία Λιδορικιώτικης κηδείας , χωρίς να είναι γνωστά τα στοιχεία του νεκρού .΄Εδώ βλέπουμε πως η αναμνηστική φωτογραφία , με όλους τους συγγενείς , είναι βγαλμένη , στο σπίτι προφανώς του θανόντος η της θανούσης .

   Απ’ την κηδεία της Τασούλας Πλατανιά , το 1934 , προφανώς στον Άι Γιώργη , εδώ έχουμε διαφορετική αντίληψη , αποθανατίζεται η νεκρή την τελευταία στιγμή πριν τον ενταφιασμό της στην τελευταία κατοικία της , με την παρουσία , πάντα , των αγαπημένων της προσώπων .

   Μεταπολεμικό Λιδορίκι , έτος 1948 , φωτογραφία απ’ την κηδεία του Παύλου Κωσταντέλου , βγαλμένη , όπως έχουμε αναφέρει και στο σχόλιό μας , στο Αλωνάκι , μπροστά στο Παπαδοπουλέϊκο καφενείο , στο άκρο αριστερά ο αείμνηστος παπα Κοράκης .

   Δεν είναι καθόλου εύκολο αδέρφια , να αναφερθεί κανείς σε τόσο θλιβερά γεγονότα , κι’ ακόμα πιό δύσκολο , να μπορέσει να ..διερμηνεύσει , τα συναισθήματα και να αιτιολογήσει τις αντιδράσεις των ανθρώπων που πλήγηκαν απ’ το θάνατο , υπάρχει όμως μιά σειρά γεγονότων και καταστάσεων , ένα..τελετουργικό , εθιμικά καθιερωμένο , ποιός ξέρει πως και από..πότε ..

   Γιά την όλη διαδικασία , έχουμε συγκεντρώσει τις υπάρχουσες , διάσπαρτες , ..αναμνήσεις των παλιότερων χωριανών μας , αλλά δεν έχουμε φτάσει στην τελική τους μορφή , γιατί θέλουμε να καλύψουμε κάθε πιθανή περίπτωση και λεπτομέρεια , απόψε όμως θα μπορούσαμε να κάνουμε μιά γενική αναφορά , βασισμένη σε προσωπικές αναμνήσεις , έστω κι’ αν είναι..επώδυνες και..θλιβερές …θα το ..αποτολμήσουμε όμως…

  ‘Οπως αναφέραμε και σε προηγούμενο σχόλιό μας , και από όσα μπορούμε να θυμόμαστε , τα ίδια σχεδόν , ήθη και..έθιμα , επικρατούσαν στο χωριό μας , μεταπολεμικά ,  μέχρι και τη δεκαετία του ‘80 .

    Και το λέμε αυτό γιατί ο θάνατος  , δυστυχώς , χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μας νωρίς..νωρίς ..με αποτέλεσμα να υπάρχουν αρκετές , σχετικές , εμπειρίες ..

   Στις 17 Ιουλίου 1955 , σκοτώθηκε ο πατέρας μου , σε αυτοκινητιστικό , όταν ήμουν 12 ετών και κείνος ακριβώς 50 , όλα λοιπόν όσα θυμάμαι , απ’ το θάνατο του πατέρα μου , έχουν πολλά κοινά στοιχεία , με τα όσα θυμάμαι απ’ το θάνατο της μάνας μου που έφυγε στις 21 Φεβρουαρίου 1982 , βέβαια διαφορές υπήρξαν , γιατί πρώτα-πρώτα , όταν πέθανε η μάνα μου ζούσαμε στην Αθήνα , και την μεταφέραμε στο χωριό , αλλά με βαθειά συγκίνηση θυμάμαι , πως ήταν τέτοια η στάση και η συμεριφορά των χωριανών μας , που έννοιωσα σαν να μέναμε ακόμα στο χωριό , κάτι που , δυστυχώς , δεν βλέπουμε τα τελευταία χρόνια , που πολλά – πάρα πολλά – πράγματα έχουν ριζικά..αλλάξει ..

  Θυμάμαι , όταν σκοτώθηκε ο πατέρας μου και έφτασε στο σπίτι μας το μαύρο  μαντάτο , εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας , πραγματικά , τραγωδίας , με μιάς το σπίτι πλημμύρισε από αγαπημένους συγγενείς και φίλους , που προσπαθούσαν , εύκολο ήταν ; να παρηγορήσουν τη μάνα μας και μας , τα δυό αδέρφια , ατέλειωτες ουρές μαυροφορεμένων γυναικών πηγαινοερχόντουσαν , προσφέροντας όποια υπηρεσία παρηγοριάς η όχι , μπορούσαν , ατμόσφαιρα..καταθλιπτική…που συνεχίστηκε φυσικά γιά καιρό..

   Κάθε μέρα , μεσημέρι βράδυ , όλοι οι συγγενείς , που ήταν συνεχώς κοντά μας , φρόντιζαν γιά το φαγητό της οικογένειάς μας , και τκαθόμαστε όλοι μαζί στο τραπέζι , ενώ τα φαγητά ήταν όλα νηστίσιμα , μακαρόνια , φασόλια , ψάρια , και πίτες , κρέας απαγορευόταν να μπει στο σπίτι που πενθούσε , πριν απ’ τα σαράντα .

   Είχαν έρθει και απ’ την Αθήνα πολλοί συγγενείς μας , κάποιοι μάλιστα , έμειναν γιά καιρό μαζί μας , συντροφεύοντάς μας τις δύσκολες αυτές ώρες , ο αγαπημένος πρωτοξάδερφος του πατέρα μου ο Κώστα Καψάλης , απ’ το Περιστέρι , ήρθε με τη θειά μου και έμεινε μαζί μας καιρό , ούτε αδερφός να ήταν , όπως επίσης και τα αδέρφια και κάποια πρωτοξάδερφα της μάνας μου , ενώ είχαμε καθημερινή συμπαράσταση και συντροφιά απ’ την αγαπημένη μου θειά την Ελένη Ζέκιου , αδερφή του πατέρα μου και τα παιδιά της , καθώς κι’ απ’ την οικογένεια του μπάρμπα μου του Σπύρου , που μέναμε δίπλα – δίπλα .

   Απ’ το ίδιο βράδυ της κηδείας , θυμάμαι , τα βράδια καθόμασταν γύρω απ’ το τραπέζι , όλοι , και πάνω υπήρχε ένα καντηλάκι αναμμένο , και προσέχαμε να δούμε αν θα ‘ρθει στο καντήλι , μιά μικρή πεταλουδίτσα , κάτι σαν μικρό έντομο , που υποτίθεται πως ήταν η..ψυχή του πατέρα , πολλά βράδια , ερχόταν κάποια μικρή πεταλουδίτσα , κι’ έβλεπες σε όλους γύρω μιά..ανακούφιση , μιά..αγαλλίαση , λες και είχαμε κάποια..υπερκόσμια..επικοινωνία…

   Αυτή ήταν η λεγόμενη..παρηγοριά , και είχε βέβαια το σκοπό της , πως είχε και μεγάλη συμμετοχή στην ..εκτόνωση της θλιβερής , της ..αβάσταχτα θλιβερής  ατμόσφαιρας , χωρίς βέβαια να παραβλέπουμε και το γεγονός , ότι , τα συνεχή κλάματα και μοιρολόγια , πολλές φορές , είχαν αντίθετο αποτέλεσμα , ανα..ξύνανε τις πληγές , συντηρώντας την ατμόσφαιρα πόνου και θλίψης , που όσο και να ‘θελες δεν σ’ άφηναν να ξεχάσεις ούτε λεπτό..θλίψη και..καταπίεση..

   Αυτό όμως που έχει μείνει ..καρφωμένο , ναι ..καρφωμένο στην ψυχή μου , είναι το ότι έπρεπε να τηρηθεί μιά ..επιβεβλημένη απ’ την ..επιθυμία του κόσμου , στάση και γραμμή , δεν έπρεπε να ..γελάμε , γιατί τι θα έλεγε ο ..κόσμος , τα παράθυρα όλα..κλειστά , διπλαμπαρωμένα , πάλι γιά τον ίδιο..λόγο , και γενικά όλα μας θα ‘πρεπε νά’ ναι ..μαύρα κι’ άραχνα , λες και η ζωή μας , μετά τη..συμφορά , ήταν..ρόδινη ..

   Ευτυχώς , που στο σπίτι μας έμεναν και οι συγγενείς μας , που ανέφερα παραπάνω , και έχοντας λιγάκι…ξεβγαλμένη αντίληψη των πραγμάτων , επειδή έμεναν στν Αθήνα , βοηθούσαν λίγο , κρατώντας κάποιες ισορροπίες , ξανοίγοντας λίγο τη…μαύρη ατμόσφαιρα..

   Βέβαια , αυτή η ..νοοτροπία , αυτή η αντίληψη , ήταν ..συμπυκνωμένη πείρα και..καταπίεση ..ετών , που έιχε γίνει πιά..δεύτερη φύση , και κανένας δεν θα μπορούσε , και εκ των υστέρων κρίνοντας , τα πράγματα , να παρεξηγήσει , αλλά σε γενικές γραμμές η ζωή μας , τον πρώτο κυρίως καιρό , ήταν ..μαρτυρική…

   Προσωπικά , έχω κάποια πράγματα ..φυλαγμένα , βαθειά –βαθειά , μέσα στην ψυχή μου , που ακόμα δεν μπορώ να τα ..διαγράψω , να τα..σβύσω , ούτε καν να τα..ξανακοιτάξω , και φυσικά να τα..αιτιολογήσω , αυτή η ..επωδός , σε κάθε βήμα , σε κάθε ..λέξη , σε κάθε..κίνησή μας : Τι θα πει ο…κόσμος ; Και  έπρεπε να δίνουμε..εξετάσεις και αναφορά στον..κόσμο , γιατί ...όμως ; Αυτό δεν μπόρεσα ακόμα , τόσα χρόνια μετά..να το καταλάβω..ίσως είναι συνέχεια αυτού που λέγεται…ηθική της..επαρχίας ..ίσως..τι άλλο να σκεφτώ..

   Προσωπικά , βέβαια , όπως έχω αναφέρει και σ’ εκείνη την εκ..βαθέων εξομολόγησή μου , στο  “ Παλιό ..ακκορντεόν “ , πέρα απ’ την απώλεια του αγαπημένου μου πατέρα , που ήταν και ο καλύτερός μου ..φίλος , έχασα και το ..όνειρο της ζωής μου , το..ακκορντεόν , και το μεγάλο , το αγιάτρευτο πάθος της..μουσικής , έμεινε γιά πάντα όνειρο , που το’κλωθε η ψυχή μου πολλές δεκαετίες , με κάποια..εκτόνωση , με τη δημιουργία της ..μπάντας , πρόσφατα …

  Θυμάμαι ένα χαρακτηριστικό , της όλης κατάστασης , περιστατικό , που γιά την παιδική μου , τότε , ψυχή , ήταν η…χαριστική βολή , η…ψυχο..θανατηφόρα…

  Κάποια μέρα , κάποια στιγμή , πνιγμένος , φαίνεται απ’ τον ..πόνο , κι’ απ’ όλη τη θλιβερή ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο σπίτι μας , πήρα τη..συντροφιά μου την ..αγαπημένη , τη φυσαρμόνικά μου , και κλείστηκα σε μιά στενή μικρή αποθήκη , που είχαμε δίπλα , κολλητά στο σπίτι , το “ καταφύγιο “ όπως το λέγαμε και στα σκοτεινά , μονάχος και με την πόρτα κλειδωμένη , έκατσα χάμω στο χώμα κι’ άρχισα να παίζω..

   Τι ..έπαιζα ; όχι φυσικά τραγούδια , όχι , απλά..έκλαιγα..παίζοντας , η..έπαιζα ..κλαίγοντας , πείτε το όπως..θέλετε..πάντως ήταν αυτοσχέδιο..κλαμα , λυγμός ..ξέσπασμα πόνου , αλλά με…μουσική ..

   Το τι επακολούθησε δεν …περιγράφεται , ίσα που δεν με…φάγανε , θειάδες , παραθειάδες και πρώτη – πρώτη η …μάνα μου , και φυσικά είχαν όλες τους…δίκιο , εδώ ο κόσμος ..χάθηκε , κι’ ο Κώστας ..τραγούδαγε με τη..φυσαρμόνικά του , ΤΡΑΓΟΥΔΑΓΕ…δεν ήξεραν , δεν μπόρεσαν να καταλάβουν , ίσως , πως ..καμιά φορά ..τραγουδάμε κι’ από..αβάσταχτο πόνο , που να το ξέρουν , πως πόνος και χαρά είναι ..κοντά..κοντά , μέσα στην ψυχή μας , και μπορεί να κλαίμε αλλά και να..γελάμε ..τραγουδώντας…μόνο που το τραγούδι αυτό , το δικό μου , δεν ήταν τραγούδι , ούτε ..καν κλάμα , αλλά ..λυγμός και μάλιστα.. σπαρακτικός…κανένας , δυστυχώς , δεν μπόρεσε αυτό να το καταλάβει , κανένας…κανένας…ποτέ..

  Λόγω ..υπερφόρτισης , αγαπημένοι φίλοι , θα συνεχίσουμε κάποια άλλη στιγμή …

                      Καλό  σας  βράδυ…….Κ.-

ΞΑΝΑ..ΜΑΤΑ..ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ !!!!

1.11.08

ΚΙ' ΟΜΩΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ...ΘΑΥΜΑΤΑ !!!

Προφητικό , αδέρφια το παρακάτω σχόλιό μας , γράφτηκε σε χρόνο..ανύποπτο , 21 μήνες πριν , και , διατί να το...κρύψωμεν άλλωστε , ..λοιδορήθηκε ..και χλευάστηκε ..αρκούντως από πολλούς και διάφορους ..εργολάβους της..λάσπης , κάποιους ..τιποτάκηδες , που έμαθαν να ζουν , όχι γιά το Λιδορίκι , αλλά ..απ' αυτό , δικαίωμά τους...

Δυστυχώς , η κατηγορία των ανθρώπων , που αρνείται στείρα , ό,τι δεν εκπορεύεται απ' τους ίδιους , έχει στερήσει και στερεί , το χωριό μας από πολλά που είναι απαραίτητα μεν , αλλά εκτός..δικών τους προτεραιοτήτων και..επιλογών , τιποτάκηδες..όντες !!!

Το σχόλιο αυτό , όπως βλέπετε , γράφτηκε στις 19-1-2007 και το ..όνειρο στο οποίο αναφέρεται , σιγά-σιγά , γινόταν ..εφιάλτης , μιά και δεν πραγματοποιούνταν , ώσπου το περασμένο καλοκαίρι , προς το τέλος Ιουλίου , το θαύμα..έγινε , ξενητεμένα μας αδέρφια , που ζουν στην Αμερική , και τους έχουμε αναφέρει πολλές φορές , αλλά οι ίδιοι , σεμνότητος..ένεκεν , δεν επιθυμούν ..δημοσιότητα , ονειρεύτηκαν , φαίνεται , το ίδιο όνειρο , παθιασμένα , και βοήθησαν στην ..πραγματοποίησή του .

Το σοβαρότερο κομμάτι του..ονείρου , ήδη πραγματοποιείται , η Λιδορικιώτικη μπάντα , είναι πλέον ..υπαρκτή , και κάθε Σαββατοκύριακο , το χωριό μας ...πνίγεται , ευχάριστα , στους ήχους των οργάνων της , που αγοράσθηκαν με χρήματα των χωριανών μας , που προαναφέραμε , και τα παιδιά μας μπήκαν στο δρόμο του..ονείρου , σ' ένα δρόμο που θα τους ανοίξει άλλους ..ορίζοντες , και θα τους ταξειδέψει σε κόσμους..πρωτόγνωρους ...

Ήδη , τριάντα παιδιά περίπου , μετέχουν και...εκπαιδεύονται , και εκπαιδεύονται..κυριολεκτικά , από ένα υπέροχο άνθρωπο , ένα..Μαέστρο , όχι μόνο της μουσικής αλλά και της..ανθρωπιάς , πολλά του χρωστάμε , στο..όνειρό μας όμως , που μοιάζει με..παραμύθι με καλούς όμως...δράκους , περιλαμβάνει και άλλα..κομμάτια , εκτός απ' την μπάντα , που έγινε και ..προχωράει , περιλαμβάνει..χορωδίες , παιδιών και μεγάλων , κάτι που είναι πολύ πιό...εύκολο να γίνει , αφού είναι αποκλειστικά στο ...χέρι μας , των Λιδορικιωτών δηλαδή , αλλά θα πρέπει να ξεπεραστούν κάποια..εμπόδια , ποιά είναι αυτά ; ...απλά..απλούστατα είναι , και πρώτα-πρώτα , η..φυσική μας διστακτικότητα , ο..φόβος του..καινούργιου , το ίδιο αντιμετωπίσαμε και με την..μπάντα , στην αρχή τουλάχιστον , γι' αυτό αδέρφια απευθυνόμαστε σε όλους , μικρούς και μεγάλους , όσοι μπορείτε , και όλοι μπορείτε , ελάτε στις χορωδίες και στην μπάντα , αφήστε τους..δισταγμούς και τα...ταμπού , και βοηθείστε έτσι στην πολιτιστική..ανάσταση του χωριού μας , χωρίς ΚΑΜΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΑΣ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ , Κ Α Μ Ι Α ....

Άπ' την άλλη βδομάδα , ξεκινάει η διαδικασία οργάνωσης της χορωδίας των μεγάλων , πρέπει ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΜΕΡΟΣ , υπάρχουν και πολλά-πολλά άλλα που μπορούν να γίνουν , και με τη βοήθεια ΟΛΩΝ θα γίνουν , π.χ . θεατρική ομάδα-εργαστήρι , εργαστήρι φωτογραφίας , ζωγραφικής , και γιατί όχι και ένας ..ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ , ναι όπως το διαβάσατε , ένας πειραματικός Ραδιοσταθμός , ψυχαγωγικός , εκπαιδευτικός και φυσικά , ενημερωτικός , με ..δημοσιογράφους τα Λιδορικιωτόπουλα ...

Πολύ...μακρύ το ..όνειρο αδέρφια , αλλά...ονειρεμένο !! δεν μένει παρά να..ανασκουμπωθούμε , ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ , και να το..πραγματοποιήσουμε....Μ Π Ο Ρ Ο Υ Μ Ε.......ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ..ΕΙΝΑΙ...Ν' ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΟ..ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ....

19.1.07

ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ .......

Ένα Λιδορίκι πεντακάθαρο,με ασβεστωμένα πεζοδρόμια κι'αυλές,με τα μπαλκόνια του γεμάτα γλάστρες,βασιλικά,μοσχομολόχες,τσετσέκια,μαντζουράνες και τα καλοκαιριάτικα απόβραδα να πνίγεται απ'την ευωδιά του αγιοκλήματος και των νυχτολούλουδων.
Ένα Λιδορίκι,χωρίς τα απομεινάρια απ'το πέρασμα των αδέσποτων γελαδιών που έχουν γίνει ο νυχτερινός εφιάλτης των χωριανών μας που ξενυχτάνε για να σώσουν τους κήπους και τα περιβόλια τους.
Ένα Λιδορίκι,που σέβεται την παράδοση και το παρελθόν του και πάνω απ'όλα σέβεται τα πολιτιστικά στοιχεία των κατοίκων του που δημιουργήθηκαν και καθιερώθηκαν με κόπο και αγώνες αποτελώντας την κληρονομιά για τις επόμενες γενιές.
Ένα Λιδορίκι που πρωτοπόρησε,πάντα,στη Δωρίδα , και διατήρησε ψηλά το πολιτιστικό επίπεδο της επαρχίας μας,όσο κι'αν αυτό δεν αρέσει σε πολλούς.
Ένα Λιδορίκι, με κοινωνική και πολιτιστική αυτάρκεια ΟΛΟ το χρόνο κι'οχι μόνο τα πολι-τιστικά...τζερτζελοπανήγυροτριήμερα του Δεκαπενταύγουστου .( τ' Αυγούστου τα τριήμερα κατα το του...........τα εννιάμερα.)
Ένα Λιδορίκι , με μια αίθουσα διαλέξεων,θεατρικών παραστάσεων,Δωρικών Συνεδρίων και γιατι όχι και συναυλιών των παιδιών και των εγγονιών μας που επι τέλους μπορούν και μαθαίνουν μουσική και που αύριο,αν βοηθηθούν, ίσως δημιουργήσουν μια μικρής σύνθεσης μπάντα , που θα διασκεδάζει τους Λιδορικιώτες,χορτάσαμε πια τις απίθανες κομπανίες που μας κουβαλάνε οι διάφοροι...ειδικοί,μπουχτήσαμεεεεε !!!!!!!!

Aυτά γράφαμε αδέρφια , πριν από δυόμισυ χρόνια και ξαναγράφαμε και ξαναματα..γράψαμε και συνεχίζουμε να γράφουμε , προσπαθώντας να ..αλλάξουμε το..ομιχλώδες πολιτιστικό Λιδορικιώτικο τοπίο .

Από τότε , 19-1-2007 , που έγινε η πρώτη μας δημόσια ..έκκληση , γιά καθολική συμμετοχή στο..Λιδορικιώτικο όνειρο δεκαετιών , πολλά έγιναν , πολλά γίνονται και πολλά θα..γίνουν , και θα γίνουν γιατί το θέλουν τα παιδιά μας που τα έχουμε ..χρόνια ..παραπεταμένα , και ό,τι γίνεται , τους ΤΟ ΧΡΩΣΤΟΥΣΑΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ , και τους χρωστάμε πολλά ακόμα ..

Αυτή τη στιγμή , 8 μήνες μετά το ..ξεκίνημα του Π.Ο.Λ , έχει επιτευχθεί το…ακατόρθωτο , το…θαύμα , έχουμε μιά μικρή μπάντα από δικά μας παιδιά , Λιδορικιωτόπουλα αλλά και από γύρω χωριά , που στέκονται…αξιοπρεπώς , και μάλιστα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα , μπράβο τους …

Δεν θα γυρίσουμε πίσω , όοοχι , ούτε τι ελέχθη τότε , ούτε από ποιούς και ..γιατί , θα σταθούμε απλά , ήρεμα και…χαλαρά , στο ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ , γιατί τελικά αυτό μετράει , και όλοι και πάντα κρινόμαστε από αυτό …

Πάνω λοιπόν από 25 παιδιά είναι τα ..μέλη της μουσικής μας μπάντας , που σημειωτέον , βρίσκονται σε θαυμαστό επίπεδο , και φυσικά και άλλα παιδιά έρχονται και θα έρχονται , γιατί τα παιδιά μας είναι νέοι , και οι νέοι μπορούν να …ονειρεύονται , μάλιστα , να ονειρεύονται ένα καλύτερο αύριο…

Μήπως όμως και οι..μεγαλύτεροι θα πρέπει να αρχίσουν να ..ονειρεύονται λιγάκι ; Ας …ξανοιχθούμε όλοι μας λιγάκι , ας πλησιάσουμε τα παιδιά , που είναι τα..παιδιά μας , του γείτονα , του χωριανού και του συγγενή μας , παιδιά ΔΙΚΑ ΜΑΣ , και ότι γίνεται γίνεται γιά το χωριό μας και γιά μας τους ίδιους ..

Πολλά , πάρα πολλά μπορουν και θα..γίνουν , κάλλιο αργά ..που λέει και η λαϊκή σοφία , αλλά πρέπει σε κάποια πράγματα να συμμετάσχουμε όσοι μπορούμε , αλλά θα πρέπει και να θέλουμε , βοηθήστε όλοι να στηθεί η χορωδία μας , πως ; Μα απλά –απλά , με τη συμμετοχή σας , οι Λιδορικιώτες έχουμε ..αυξημένο το μουσικό ..ένστικτο , και , ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ , δεν χρειάζεται να ξέρουμε μουσική , νότες , όπως λέμε , Ο Χ Ι , ας είναι καλά ο Μαέστρος μας , ο Πάνος Βασιλείου , που είναι ..Λιδορικιώτης ..

Αναθεωρείστε λοιπόν τα..όνειρά σας , βάλτε μέσα περισσότερο…πολιτισμό , θα νοιώσετε ..υπέροχα , αλλοιώτικα ..ονειρεμένα…

ΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΘΑ…ΔΕΙΤΕ …..

Με την ευκαιρία , σας ..θυμίζουμε και το λογαριασμό του Π.Ο.Λ , που έχει την ανάγκη ΟΛΩΝ ΜΑΣ..

Ε.Τ.Ε 406 / 296020 –67

..τώρα που θα απαγορευθεί το ..κάπνισμα στους δημόσιους χώρους , και θα το..περιορίσετε , όλο και θα περισσεύουν κάποια …ευρώπουλα , περιορίστε και τους..καφέδες , ξέρετε..βλάπτουν , και ΕΝΙΣΧΥΣΤΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥ Π.Ο.Λ , ό,τι γίνεται , είναι..γιά το καλό του χωριού μας , γιά το καλό ΟΛΩΝ ΜΑΣ…και δεν είναι μιάς..χρήσης , θα μείνει , ΘΑ ΤΟ ΒΡΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ…ΔΙΣΕΓΓΟΝΑ ΜΑΣ !!!!

Ο αγαπημένος μας Μαέστρος δείχνει στα παιδιά το δρόμο του…ονείρου….

Καλό σας μεσημέρι , να περνάτε καλά .

Απ’ το χωριό μας με αγάπη……Κ.-