ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ..

 

 

Καλησπέρα  Λιδορικιώτες  όλου  του  κόσμου ...

Καλησπέρα  φίλοι του  χωριού μας  και  της εφημερίδας  μας 

ΤΕΤΑΡΤΗ   ΣΗΜΕΡΑ   14   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ  2015

Ανατολή Ήλιου: 07:38
Δύση Ήλιου: 17:29
Σελήνη 23 ημερών

Γιορτάζει:  Νίνα.

ΣΑΝ   ΣΗΜΕΡΑ 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

. Χ.

1822

Ο Δημήτριος Υψηλάντης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης κυριεύουν τον Ακροκόρινθο, κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.

1915

Ο επιτελάρχης και μετέπειτα δικτάτωρ Ιωάννης Μεταξάς σε υπόμνημά του προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο με τίτλο «Μικρά Ασία: δυνατότητες διανομής» προβάλλει ισχυρές επιφυλάξεις σχετικά με ενδεχόμενη εκστρατεία στο μικρασιατικό έδαφος.

1943

Συναντώνται μυστικά στην Καζαμπλάνκα ο βρετανός πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ και ο αμερικανός πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ, μαζί με στρατιωτικούς ειδήμονες, για το θέμα της ανάπτυξης ενός δεύτερου μετώπου στην Ευρώπη. (Β' Παγκόσμιος Πόλεμος).

1966

Ο Ντέιβιντ Τζόουνς ηχογραφεί το πρώτο τραγούδι του με τον τίτλο «Can't help thinking about me». Την ίδια μέρα αλλάζει το όνομά του σε Ντέιβιντ Μπάουι για να μην συγχέεται με τον Ντέιβιντ Τζόουνς του συγκροτήματος «The Monkees».

1975

Προφυλακίζονται οι πραξικοπηματίες Ιωαννίδης, Παττακός, Μακαρέζος, Παπαδόπουλος, Λαδάς και Ρουφογάλης, μετά τις απολογίες τους στον εφέτη-ανακριτή Βολτή, που διενεργεί την τακτική ανάκριση για τον καταλογισμό ευθυνών για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου.

2001

Σε διαζύγιο οδηγείται τελικά ο περιπετειώδης «γάμος» της Εθνικής Τράπεζας με την Alpha Bank, έπειτα από ένα θρίλερ διαβουλεύσεων που κράτησε δυόμισι μήνες. Η χρυσή συγχώνευση δεν πραγματοποιείται, καθώς στελέχη των δυο πλευρών διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια συνεργασίας.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ 

1896

Τζον Ντος Πάσος, αμερικανός συγγραφέας. (Μανχάταν Τράνσφερ, 42ος Παράλληλος) (Θαν. 28/9/1970)

1918

Δημήτρης Τσαφέντας, ελληνικής καταγωγής νοτιοαφρικανός, που το 1966 δολοφόνησε τον πρωθυπουργό του απαρτχάιντ Χέντρικ Φέρβερντ, επειδή οι αρχές του απαγόρευσαν να παντρευτεί μία μαύρη. (Θαν. 7/10/1999)

1925

Γιούκιο Μισίμα, ιάπωνας συγγραφέας. Αυτοκτόνησε, κάνοντας χαρακίρι. (Θαν. 25/11/1970)

ΘΑΝΑΤΟΙ

 

μ. Χ.

1742

Έντμουντ Χάλεϊ, βρετανός αστρονόμος και μαθηματικός, που υπολόγισε τη τροχιά ενός κομήτη και του έδωσε το όνομά του (Kομήτης του Χάλεϊ).(Γεν. 8/11/1656)

1957

Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, αμερικανός ηθοποιός.(Καζαμπλάνκα, Το γεράκι της Μάλτας) (Γεν. 25/12/1899)

2001

Κώστας Ρηγόπουλος, κωμικός ηθοποιός. (Γεν. 22/11/1930)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1401#ixzz3OogwtrcG

Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου (ΕΠΕΚ)

6

Πολιτικός σχηματισμός της κεντροαριστεράς, που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας αμέσως μετά τη λήξη του Εμφυλίου Πολέμου.

Η «Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου» (ΕΠΕΚ) ιδρύθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1950, ενόψει των εκλογών της 5ης Μαρτίου, που είχαν προκηρυχθεί μία εβδομάδα νωρίτερα. Την αποτελούσαν δύο κόμματα με βενιζελικές αναφορές:

• Οι  «Προοδευτικοί Φιλελεύθεροι» του Νικολάου Πλαστήρα (είχε ιδρυθεί στις 15 Δεκεμβρίου 1949), στο οποίο συμμετείχαν πολλά στελέχη του ΕΑΜ και επαγγέλλονταν την εθνική συμφιλίωση, την πάταξη της διαφθοράς και της αυθαιρεσία, και
• το «Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα» του Εμμανουήλ Τσουδερού (είχε ιδρυθεί στις 22 Οκτωβρίου 1946), που είχε διατελέσει πρωθυπουργός της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Στις πρώτες μετεμφυλιακές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, που έγιναν με το σύστημα της απλής αναλογικής, η ΕΠΕΚ αναδείχτηκε τρίτο κόμμα, συγκεντρώνοντας το 16,44% των ψήφων και εκλέγοντας 45 βουλευτές. Μετά την πτώση της βραχύβιας κυβέρνησης του Σοφοκλή Βενιζέλου, ο ηγέτης της ΕΠΕΚ Νικόλαος Πλαστήρας σχημάτισε κυβέρνηση συνεργασίας (15 Απριλίου) με δύο άλλους κεντρώους πολιτικούς αρχηγούς, τον Σοφοκλή Βενιζέλο (Κόμμα Φιλελευθέρων με 56 έδρες) και τον Γεώργιο Παπανδρέου, το προσωποπαγές κόμμα του οποίου διέθετε 35 έδρες στη Βουλή. Ο Πλαστήρας αντιμετώπισε εξαρχής τη δυσπιστία των Αμερικανών, του Παλατιού και την υπονόμευση από τους συνεταίρους του στην κυβέρνηση, που δεν έβλεπαν με καλό μάτι την προωθούμενη πολιτική αμνηστίας προς τους ηττημένους του εμφυλίου πολέμου. Έτσι, στις 21 Αυγούστου 1950 ο Σοφοκλής Βενιζέλος θα αποσύρει τους υπουργούς του από την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα την πτώση της. Στις 13 Ιουλίου του 1951 επισυμβαίνει η πρώτη διάσπαση στην ΕΠΕΚ, με την αποχώρηση του Τσουδερού και 16 βουλευτών και την ένταξή τους τους στο Κόμμα των Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951, που γίνονται με σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής, η ΕΠΕΚ επιτυγχάνει την κορυφαία επίδοση της εκλογικής της ιστορίας. Αναδεικνύεται αξιωματική αντιπολίτευση, συγκεντρώνοντας το 23,49% των ψήφων και εκλέγοντας 74 βουλευτές. Νικητής των εκλογών είναι ο δεξιός «Ελληνικός Συναγερμός» του Αλέξανδρου Παπάγου, που δεν συγκεντρώνει αυτοδύναμη πλειοψηφία. Στις 29 Σεπτεμβρίου ο βασιλιάς Παύλος αναθέτει με κρύα καρδιά την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον «παλαιό εχθρό της βασιλικής οικογένειας» Νικόλαο Πλαστήρα, που εξασφαλίζει τη σύμπραξη των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου. Το νέο κυβερνητικό σχήμα ΕΠΕΚ-Φιλελευθέρων διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή, με 131 επί συνόλου 258 εδρών. Η κυβέρνηση θα αντέξει έως τις 10 Οκτωβρίου 1952, οπότε ο Νικόλαος Πλαστήρας θα υποβάλει την παραίτησή του, λόγω των σοβαρών διαφωνιών στους κόλπους της για τα «μέτρα ειρήνευσης», αλλά και την υπονόμευσή της από το δεξιό παρακράτος της εποχής. Κατά τη διάρκεια της θητείας της κυβέρνησης  εκτελέστηκαν ο Νίκος Μπελογιάννης και οι σύντροφοί του, παρά τις αντιρρήσεις του ασθενούντος Πλαστήρα.

Ακολούθησαν οι εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952, οι οποίες γίνονται με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα και στις οποίες θριαμβεύει ο «Ελληνικός Συναγερμός» του Αλέξανδρου Παπάγου. Η ΕΠΕΚ κατεβαίνει σε συνεργασία με το «Κόμμα των Φιλελευθέρων» και «Σοσιαλιστικό Κόμμα - Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΣΚΕΛΔ) του Αλέξανδρου Σβώλου και αποσπά τις 26 από τις 51 έδρες που κερδίζει ο κεντρώος συνασπισμός.

Στις 3 Μαΐου 1953, 12 ηγετικοί παράγοντες της ΕΠΕΚ διαφωνούν με την τοποθέτηση του Σάββα Παπαπολίτη ως κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος και αποχωρούν. Την ίδια ώρα, βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο οι συζητήσεις για τη συγχώνευση ΕΠΕΚ και Φιλελευθέρων, απόντος του Νικολάου Πλαστήρα, που ασθενεί βαρέως. Μετά τον θάνατο του «Μαύρου Καβαλάρη» (26 Ιουλίου 1953), τον τίτλο του κόμματος κράτησε η ομάδα του Πειραιώτη βουλευτή Σάββα Παπαπολίτη (1911-1973). Η ΕΠΕΚ πήρε μέρος στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956 ως συνιστώσα της «Δημοκρατικής  Ενώσεως», ενός ετερόκλητου συνασπισμού ομάδων και κομμάτων της Δεξιάς, του Κέντρου και της Αριστεράς, που αν και συγκέντρωσε περισσότερες ψήφους από την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή, λόγω του «τριφασικού» εκλογικού συστήματος έλαβε λιγότερες έδρες και βρέθηκε στην αντιπολίτευση. Η ΕΠΕΚ κέρδισε 16 από τις 132 έδρες  του συνασπισμού.

Οι εκλογές της 11ης Μαΐου 1958 αποτέλεσαν το κύκνειο άσμα της  ΕΠΕΚ. Συνεργάστηκε με τον συνασπισμό «Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωση» (ΠΑΔΕ) και εξέλεξε μόλις ένα βουλευτή, τον Νίκο Ζορμπά στη Χίο. Τον Σεπτέμβριο του 1961 η υπό τον Σάββα Παπαπολίτη ΕΠΕΚ συγχωνεύτηκε στην Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, οπότε έπαψε η αυτοτελής πολιτική δραστηριότητά της.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/592#ixzz3OohEqVzJ

Κώστας Ρηγόπουλος
1930 – 2001

Στιγμιότυπο από την ταινία «Αγάπη μου Ουά-Ουά»

24

Δημοφιλής έλληνας ηθοποιός, με σημαντική προσφορά στο θέατρο.

Ο Κώστας Ρηγόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 22 Νοεμβρίου 1930 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1951, παίζοντας δύο μικρούς ρόλους στην τραγωδία του Σέξπιρ «Καίσαρ και Κλεοπάτρα», που ανέβηκε στο Εθνικό Θέατρο. Το 1954 έκανε το ντεμπούτο του στο ελεύθερο θέατρο με το θίασο Καλλέργη - Σκούρα, στο έργο «Πεγκ καρδούλα μου» του Τζον Μάνερς, ενώ την ίδια χρονιά συνεργάστηκε και με το θίασο Λαμπέτη- Παππά - Χορν στο έργο «Φτωχό σαν Σπουργιτάκι» του Λαντίσλας Φόντορ. Τα επόμενα οκτώ χρόνια συνεργάστηκε με κορυφαία ονόματα του θεάτρου, όπως η Κατερίνα, ο Μάνος Κατράκης, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Λυκούργος Καλλέργης και ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και συμμετείχε στις ομάδες μεγάλων θιάσων όπως του Μποστ και της Μιράντας.

Το 1955 γνωρίστηκε με τη 18χρονη τότε Κάκια Αναλυτή στις πρόβες του έργου του Όσκαρ Γουάιλντ «Μια γυναίκα χωρίς σημασία», που θα ανέβαινε στο Θέατρο Κυβέλη. Παντρεύτηκαν τον ίδιο χρόνο και αποτέλεσαν το μακροβιότερο ζευγάρι του ελληνικού θεάτρου. Μαζί απέκτησαν μία κόρη, τη Ζωή Ρηγοπούλου (1956), η οποία ακολούθησε τα επαγγελματικά βήματα των γονιών της.

Το 1962 ο Κώστας Ρηγόπουλος συγκρότησε τον δικό του θίασο, με τη συνεργασία του Γιάννη Αργύρη, στο Θέατρο Διάνα, με το έργο «Μια πόρτα δραχμές... 500» των Σκουφά - Ανδρεόπουλου. Ένα χρόνο αργότερα, μαζί με τη σύντροφο της ζωής του δημιούργησαν το δικό τους θεατρικό σχήμα, στη δική τους σκηνή, το Θέατρο Αναλυτή. Το έργο που σημάδεψε την καριέρα του ήταν το «Αγάπη μου Ουά-Ουά» του Φρανσουά Καμπό, το οποίο έπαιξε με την Κάκια Αναλυτή για έξι συνεχόμενα χρόνια (1967-1972), γεγονός που το ανέδειξε σε μία από τις εμπορικότερες επιτυχίες του ελληνικού θεάτρου.

Μαζί με τη σύζυγό του ή μόνος -κυρίως τα τελευταία χρόνια που εντάχθηκε ξανά στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου- ο Κώστας Ρηγόπουλος εμφανίστηκε μεταξύ πολλών άλλων στα έργα: «Σούκι Γιάκι» των Στόουν - Κούνεϋ (επίσης μεγάλη επιτυχία του ζευγαριού), «Ο επιθεωρητής έρχεται» του Τζον Πρίστλεϊ, «Απόψε αυτοσχεδιάζουμε» του Πιραντέλο κ.ά., καθώς και σε αρκετά έργα ελλήνων θεατρικών συγγραφέων: «Η Βίλα των Οργίων» του Γερ. Σταύρου, «Παραμύθι χωρίς Όνομα» του Kαμπανέλλη, «Δάφνες και Πικροδάφνες» των Κεχαΐδη - Χαβιαρά, «Ωραία Φάση» του Χρηστίδη, «Σε φιλώ στη μούρη» του Διαλεγμένου και «Βασιλικός» του Αντωνίου Μάτεσι.

Έντονο παρών είχε και στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας σε περισσότερες από 30 ταινίες: «Ανθισμένη Αμυγδαλιά» (1959), «Το ραντεβού της Κυριακής» (1960), «Σταχτοπούτα» (1960), «Χωρίς Ταυτότητα» (1962) κ.ά. Το 1972 κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για την ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Το προξενιό της Άννας». Παράλληλα, συμμετείχε και σε πολυάριθμες τηλεοπτικές σειρές και εκπομπές: «Αξιωματικός Υπηρεσίας», «Βίβα Κατερίνα», «Χαμογελάστε παρακαλώ», ενώ το 1988 παρουσίαζε και το τηλεπαιχνίδι «Εσείς τι λέτε».

Ο Κώστας Ρηγόπουλος πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 2001, μετά από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο.

Φιλμογραφία

• Ανθισμένη αμυγδαλιά (1959)
• Ματωμένο ηλιοβασίλεμα (1959)
• Μια του κλέφτη (1960)
• Σταχτοπούτα (1960)
• Το κορίτσι του δρόμου (1960)
• Το ραντεβού της Κυριακής (1960)
• Τα νιάτα θέλουν έρωτα (1961)
• Τα σαράντα παλληκάρια (1961)
• Αγάπη γραμμένη με αίμα (1962)
• Η Ελληνίδα και ο έρωτας (1962)
• Πεζοδρόμιο (1962)
• Λίγο πριν ξημερώσει (1963)
• Ο κος πτέραρχος (1963)
• Χωρίς ταυτότητα (1963)
• Έκλεψα τη γυναίκα μου (1964)
• Διαζύγιο αλά ελληνικά (1964)    
• Οι κολασμένοι (1964)
• αημοί στη φτωχογειτονιά (1965)
• Και οι 14 ήταν υπέροχοι (1965)
• Πράκτορες 005 εναντίον χρυσοπόδαρου (1965)
• Ζητώντας την τύχη στα ξένα (1967)
• Ο κόσμος τρελλάθηκε…(1967)
• Για μια τρύπια δραχμή (1968)
• Εικοσιτέσσερις ώρες ζωντοχήρα (1969)
• Εχθρός ενός λαού (1972)
• Ο μάγκας με το τρίκυκλο (1972)
• Το προξενιό της Άννας (1972)
• Ο φαντασμένος (1973)
• Αγάπη μου Ουά-Ουά (1974)
• Πονηρό θηλυκό κατεργάρα γυναίκα (1980)
• Ρένα να η ευκαιρία (1980)
• Ο άνθρωπος που το 'παιζε πολύ (1983)
• Γυναίκες δηλητήριο (1993)

Βιντεοταινίες

• Ζωή και κότα (1986)
• Ο εραστής της γυναίκας μου (1986)
• Ο τσιφούτης (1986)
• Ο αναρχικός (1987)
• Ο Κέρβερος και το δόλωμα (1987)

Τηλεοπτικές σειρές

• Αξιωματικός υπηρεσίας (1972, ΕΙΡΤ)
• Βίβα Κατερίνα (1973, ΥΕΝΕΔ)
• Ο κόσμος και ο Κοσμάς (1981, ΥΕΝΕΔ)
• Χαμογελάστε παρακαλώ (1983, ΕΡΤ)
• Βραδυά επιθεώρησης (1984, ΕΡΤ)
• Μέσα από το πλήθος (1984, ΕΡΤ2)
• Μικρές αγγελίες (1985, ΕΡΤ2)
• Οικογένεια Βλαμμένου (1986, ΕΡΤ)
• Οι άγγελοι κι εγώ (1989, ΕΤ2)
• Και εύθυμη και χήρα (1991, ΑΝΤ1)
• Μίνι μάρκετ ονείρων (1991, ΕΤ2)
• Ο ιός του πατέρα (1996, Mega)

Παραστάσεις στο  Εθνικό Θέατρο

• Καίσαρ και Κλεοπάτρα (1951) | [Αυλικός Πτολεμαίου] | [Β' Βαστάζος]
• Η σιωπηλή γυναίκα (1995) | Άρχοντας Μορόζος
• Η απαγωγή της Σμαράγδως (1995) | Χατζηφώτης
• Παραμύθι χωρίς όνομα (1995) | Βασιλιάς
• Η ωραία φάση (1996) | Γιάννης
• Ο βασιλικός (1999) | Δάρειος Ρονκάλας

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/53#ixzz3OohYIBKI

 

Δημήτρης Τσαφέντας
1918 – 1999

29

Νοτιοαφρικάνος ναυτικός και δημόσιος υπάλληλος, ελληνομοζαμβικιανής καταγωγής, που έμεινε στην ιστορία, επειδή δολοφόνησε τον πρωθυπουργό της Νότιας Αφρικής, Χέντρικ Φέρβουρντ, τον επονομαζόμενο «αρχιτέκτονα του Απαρτχάιντ».

Ο Δημήτρης Τσαφέντας (Dimitri Tsafendas) γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1919 στο Λορέντζο Μαρκές (σημερινό Μαπούτο) της Μοζαμβίκης, τότε αποικία της Πορτογαλίας. Ήταν ο καρπός μιας τυχαίας συνεύρεσης του χανιώτη ναυτικού Μιχάλη Τσαφέντα ή Τσαφεντάκη και της μοζαμβικανής μιγάδος Αμέλια Γουίλιαμς. Μεγάλωσε με τη γιαγιά του και στη συνέχεια με τους θετούς γονείς του. Σπούδασε σε καθολικό σχολείο, όπου ήρθε αντιμέτωπος με τα ρατσιστικά σχόλια των συμμαθητών του, εξαιτίας του σκουρόχρωμου χρώματος του δέρματός του.

Την ίδια αντιμετώπιση είχε και στη Νότιο Αφρική, αν και οι αρχές τον κατέταξαν στη λευκή κατηγορία του πληθυσμού, βάσει των φυλετικών διακρίσεων που ίσχυαν τότε στη χώρα. Στα μέσα της δεκαετίας του '30 ήταν ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Νοτίου Αφρικής. Την ίδια εποχή μπάρκαρε στα καράβια και γύρισε όλο τον κόσμο. Μάλιστα, τη διετία 1947-1949 έζησε στην Ελλάδα. Ήταν ιδιαίτερα έξυπνος και κατόρθωσε να μάθει οκτώ γλώσσες. Τότε διαγνώστηκαν τα πρώτα συμπτώματα σχιζοφρένειας και ήταν αναγκασμένος να μπαινοβγαίνει σε διάφορες ψυχιατρικές κλινικές για νοσηλεία.

Το 1966 επέστρεψε στη Νότιο Αφρική και αφού έκανε διάφορες περιστασιακές δουλειές, την 1η Αυγούστου προσελήφθη ως κλητήρας στο κοινοβούλιο της χώρας, που έδρευε στο Κέιπ Τάουν. Ένα μήνα αργότερα απασχόλησε τα πρωτοσέλιδα όλου του κόσμου, όταν δολοφόνησε τον πρωθυπουργό της Νοτίου Αφρικής μέσα στο κοινοβούλιο. Το μεσημέρι της 6ης Σεπτεμβρίου, ο 65χρονος  Χέντρικ Φέρβουρντ εισήλθε στην αίθουσα συνεδριάσεων του κοινοβουλίου και κατευθύνθηκε προς το πρωθυπουργικό έδρανο. Τότε, ο Τσαφέντας όρμησε κατά πάνω του και τον μαχαίρωσε τέσσερις φορές στο στήθος, αφήνοντάς τον άπνου.

Συνελήφθη αμέσως από προστρέξαντες βουλευτές και παραδόθηκε στην αστυνομία. Στους αστυνομικούς που τον ανέκριναν είπε ότι σκότωσε τον Φέρβουρντ, επειδή «ήταν αηδιασμένος με τις ρατσιστικές πολιτικές του». Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ο Τσαφέντας ήταν εξοργισμένος με τις αρχές, επειδή λίγες ημέρες πριν από το φονικό είχαν απορρίψει αίτηση μετάταξής του στην κατηγορία των «εγχρώμων», προκειμένου να συζήσει με τη φίλη του, που ανήκε στην ίδια φυλετική κατηγορία. Στη δίκη που ακολούθησε, η πράξη του κρίθηκε από το δικαστήριο μη καταλογιστή λόγω της σχιζοφρένειας από την οποία έπασχε, και του επιβλήθηκε ο περιορισμός αόριστης διάρκειας σε ψυχιατρείο.

Οι αρχές εκμεταλλευόμενες ένα «παράθυρο» του νόμου, πέτυχαν τον εγκλεισμό του σε φυλακή μελλοθανάτων κι έτσι για τα επόμενα χρόνια βρισκόταν καθημερινά με τη δαμόκλειο σπάθη της εκτέλεσης. Μετά την κατάρρευση του καθεστώτος των φυλετικών διακρίσεων το 1994, ο Τσαφέντας μετήχθη σε ψυχιατρική κλινική του Γιοχάνεσμπουργκ, όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 7 Οκτωβρίου του 1999, σε ηλικία 81 ετών. Κηδεύτηκε με το τυπικό της Ορθόδοξης Εκκλησίας και ενταφιάστηκε σε άγνωστη τοποθεσία.

Σχετικά

Δύο θεατρικά έργα έχουν ως πηγή έμπνευσης την προσωπικότητα και τον βίο του Δημήτρη Τσαφέντα:

• «Tsafendas» του νοτιοαφρικανού Άντον Κρίγκερ (2002)
• «I.D.» του άγγλου Άντονι Σερ (2003)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/702#ixzz3OoiHz5bR

Mambo Italiano

0

Μεγάλη επιτυχία της δεκαετίας του ‘50, που πρωτοτραγούδησε στα τέλη του 1954 η Ρόζμαρι Κλούνεϊ (1928 - 2002), θεία του ηθοποιού Τζορτζ Κλούνεϊ.

Ήταν μία έμπνευση της στιγμής για τον τραγουδοποιό Μπομπ Μέριλ (1921-1998), που έτρεχε να προλάβει κάποιες προθεσμίες της δισκογραφικής του εταιρείας. Μέσα σ’ ένα ιταλικό εστιατόριο στη Νέα Υόρκη έγραψε τους στίχους   σε μια χαρτοπετσέτα και τους υπαγόρευσε μαζί με τη μελωδία από το τηλέφωνο του μαγαζιού στον μαέστρο Μιτς Μίλερ, που βρισκόταν στο στούντιο. Τόσο πιεστικές ήταν οι προθεσμίες που του είχαν επιβληθεί!

Το τραγούδι κυκλοφόρησε στα τέλη του 1954 με ερμηνεύτρια τη Ρόζμαρι Κλούνεϊ, που μεσουρανούσε εκείνη την περίοδο στο καλλιτεχνικό στερέωμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Έφθασε ως το Νο10 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών και ως στο Νο1 του αντίστοιχου βρετανικού στις 14 Ιανουαρίου 1955, όπου παρέμεινε στην κορυφή συνολικά τρεις εβδομάδες.

Το «Mambo Italiano» αναφέρεται σε μια ιταλο-αμερικανιδούλα που επιστρέφει στη πατρώα γη (Νάπολι) και αιφνιδιάζεται όταν βλέπει τους ντόπιους να διασκεδάζουν με το κουβανέζικο μάμπο και το αμερικάνικο ροκ εντ ρολ (Shake...) αντί για τους δικούς τους ρυθμούς (ταραντέλα κλπ). Το τραγούδι είναι  γεμάτο από ιταλικές λέξεις, που δίνουν μία αίσθηση αυθεντικότητας και χρησιμοποιούνται χάριν της ομοιοκαταληξίας.

Τις δικές τους ερμηνείες στο τραγούδι έχουν δώσει καλλιτέχνες, όπως ο Ντιν Μάρτιν, η Μπέτι Μίντλερ και Ρενάτο Καροζόνε. Το 2011, η Λέιντι Γκάγκα συμπεριέλαβε την εναρκτήρια μελωδία του κομματιού στο τραγούδι της «Americano».

Mambo Italiano
Μουσική - Στίχοι: Μπομπ Μέριλ

A girl went back to Napoli
Because she missed the scenery
The native dances and the charming songs
But wait a minute, something's wrong
Hey, mambo! Mambo italiano!
Hey, mambo! Mambo italiano
Go, go, go you mixed up sicialiano
All you calabraise-a do the mambo like a crazy
Hey mambo, don't wanna tarantella
Hey mambo, no more a mozzarella
Hey mambo! Mambo italiano!
Try an enchilada with a fish baccala and then a
Hey grumpa, I love a how you dance rhumba
But take a some advice paisano
Learn how to mambo
If you gonna be a square
You ain't a gonna go nowhere
Hey mambo! mambo italiano!
Hey mambo! mambo italiano!
Go, go, Joe, shake like a Giovanno
E lo che se dice you get happy in the feets
When you mambo italiano
Shake-a Baby shake-a cause i love a when you take a me
Mama say "stop-a or I'm gonna go to papa"
And a hey chadrool you don't a have to go to school
Just make-a with a big bambino
It's a like a vino
Kid you good a lookin' but you don't a-know what's cookin' till you
Hey mambo, Mambo italiano
Hey mambo, Mambo italiano
Ho, ho, ho, you mixed up Siciliano
it's a so delish a ev'rybody come capisce
How to mambo italianoooooo!
'Ats nice!
UNH!

 

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/878#ixzz3OoieicoI

Τόσκα

Φωτογραφία προ του 1914, από παραγωγή της Μητροπολιτικής Όπερας της Νέας Υόρκης

29

Τρίπρακτη όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι, από τα δημοφιλέστερα έργα του λυρικού ρεπερτορίου. Θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του ιταλικού βερισμού (ρεαλισμού).

Η Τόσκα, μία τραγική ερωτική ιστορία με πολιτικό φόντο, εκτυλίσσεται στη Ρώμη του 1800, όταν την Αιώνια Πόλη κυβερνούσαν αυταρχικά οι Βουρβώνοι. Η Φλόρια Τόσκα (ερμηνεύεται από σοπράνο), μια δημοφιλής τραγουδίστρια της εποχής, είναι ερωτευμένη με τον ζωγράφο Μάριο Καβαραντόσι (ερμηνεύεται από τενόρο). Ο βαρώνος Σκάρπια (ερμηνεύεται από βαρύτονο), αρχηγός της αστυνομίας του καθεστώτος, συλλαμβάνει τον Καβαραντόσι για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις. Όταν η Τόσκα του ζητά να απελευθερώσει τον αγαπημένο της, αυτός δέχεται, αλλά υπό έναν όρο: να υποκύψει στις ορέξεις του…

Η δημιουργία της όπερας πέρασε από χίλια κύματα. Ο συνθέτης είδε το ομώνυμο θεατρικό έργο του Βικτοριέν Σαρντού το 1887 στο Παρίσι, με τη Σάρα Μπερνάρ στο ρόλο της Τόσκα. Ενθουσιάστηκε και διαμήνυσε στον ατζέντη του να του κλείσει τα δικαιώματα του έργου για να το μεταφέρει στην όπερα. Το ίδιο έπραξαν και ο διάσημος συνάδελφός τουΤζουζέπε Βέρντι και ο Αλμπέρτο Φρανκέτι. Τελικά, ο Βέρντι αποσύρθηκε, επειδή διαφωνούσε με το φινάλε του Σαρντού. Ο Φρανκέτι κέρδισε τα δικαιώματα, αλλά γρήγορα αποσύρθηκε, επειδή η έμπνευση τον είχε εγκαταλείψει και δεν μπόρεσε να συνθέσει μια μουσική αντάξια του έργου.

Έτσι, ο δρόμος έμεινε ανοιχτός για τον Πουτσίνι, ο οποίος δεν φάνηκε ζεστός, επειδή δεν είχε προτιμηθεί στην αρχή. Τελικά πείστηκε να συνθέσει την όπερα σε λιμπρέτο των Λουίτζι Ιλικα και Τζουζέπε Τζακόζα. Το Οκτώβριο του 1899 η όπερα ήταν έτοιμη, δώδεκα χρόνια μετά το αρχικό ενδιαφέρον του Πουτσίνι.

Η πρεμιέρα του έργου δόθηκε στις 14 Ιανουαρίου 1900 στο θέατρο Κοντσάντσι της Ρώμης, παρουσία όλης της καλής κοινωνίας. Παρέστη σύσσωμη η πολιτειακή και η πολιτική ηγεσία της Ιταλίας και πολλοί άνθρωποι της μουσικής, όπως οι συνθέτες Πιέτρο Μασκάνι, Φραντσέσκο Τσιλέα και ο Αλμπέρτο Φρανκέτι. Τον επώνυμο ρόλο ερμήνευσε η ρουμάνα σοπράνο Χαρίκλεα Νταρκλέ, η οποία ήταν ελληνικής καταγωγής και απόγονος της μεγάλης οικογένειας των Μαυροκορδάτων (Χαρίκλεια Χαρτουλάρη το πατρικό της όνομα). Οι συντελεστές της παράστασης και ο ίδιος ο Πουτσίνι γνώρισαν την αποθέωση και το παρατεταμένο χειροκρότημα των παρισταμένων.

Από την πρώτη στιγμή, το έργο άγγιξε το κοινό της όπερας κι έγινε ένα από τα αγαπημένα του. Στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής μπήκε στις 27 Αυγούστου 1942, μεσούσης της γερμανικής κατοχής. Παρουσιάσθηκε στο θέατρο Παρκ της Πλατείας Κλαυθμώνος, με τη 19χρονη Μαρία Καλογεροπούλου (αργότερα Κάλλας) στον κεντρικό ρόλο, υπό τη μουσική διεύθυνση του Σώτου Βασιλειάδη. Τον ρόλο της Τόσκα, εκτός της πρώτης διδάξασας Νταρκλέ και της Κάλας, έχουν δοξάσει οι υψίφωνοι Ζίνκα Μιλάνωφ, Μονσεράτ Καμπαγιέ, Μιρέλα Φρένι, Ράινα Καμπαϊβάνσκα, Ρενάτα Σκότο και Άντζελα Γκεοργκίου.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/384#ixzz3OojGExdI

 

Κλαρινέτο

14

Το κλαρινέτο ανήκει στην κατηγορία των ξύλινων πνευστών οργάνων. Είναι το πιο ευέλικτο πνευστό, με έκταση τρεισήμισι οκτάβες και χρησιμοποιείται σε όλα τα είδη της μουσικής.

Η λέξη κλαρινέτο σημαίνει στα ιταλικά μικρό κλαρίνο (από το επίθετο clarus = φωτεινός, καθαρός). Κλαρίνο ήταν ένα είδος τρομπέτας, o ήχος της οποίας έμοιαζε με τον ήχο των πρώτων κλαρινέτων. Στη χώρα μας είναι πασίγνωστο ως κλαρίνο από τη δημοτική μουσική, ενώ η λόγια ονομασία του οργάνου είναι ευθύαυλος. Ίσως από τη λέξη αυτή να προέρχεται η έκφραση «στέκεται κλαρίνο», το οποίο λέγεται με σκωπτική διάθεση γι’ αυτόν που στέκεται ευθυτενής σε στάση προσοχής ή χαιρετισμού. Ο ερμηνευτής του οργάνου για μεν την κλασσική μουσική αποκαλείται κλαρινετίστας, για δε τη δημοτική μουσική κλαρινίστας ή κλαριντζής.

Το κλαρινέτο είναι κυλινδρικό όργανο με μονό γλωσσίδι (καλάμι), σε αντίθεση με το όμποε που έχει διπλό, και καταλήγει σε καμπάνα. Κατασκευάζεται συνήθως από ξύλο Δαλβεργίας, τριανταφυλλιά Ονδούρας ή έβενο. Στη σύγχρονη εποχή και από πλαστικό. Ο ερμηνευτής, μόνο με τα δάκτυλά του, αλλά και με ένα σύστημα κλειδιών,  ανοιγοκλείνει τις οπές του οργάνου για να επιτύχει τον ήχο που θέλει. Ο ήχος του κλαρινέτου, μπορεί να είναι γλυκός, διαυγής με πλούσιο ηχόχρωμα, σκοτεινός και βαρύς, θλιμμένος, σκληρός και τσιριχτός. Οι δύο σχολές ερμηνείας του οργάνου που κυριάρχησαν είναι η Γερμανοβιεννέζικη και η Γαλλική.

Η ιστορία του κλαρινέτου χάνεται στα βάθη των αιώνων. Το συναντάμε εν είδει αυλού στην Αρχαία Αίγυπτο και στις γύρω περιοχές. Το σύγχρονο κλαρινέτο έλκει την καταγωγή του από το γαλλικό πνευστό σαλιμό (chalumeau, από την ελληνική λέξη κάλαμος), ένα μεσαιωνικό ευρωπαϊκό όργανο, και  οφείλει την εξέλιξή του στον γερμανό οργανοποιό Γιόχαν Ντένερ (1655-1707) και στις βελτιώσεις που επέφεραν οι Τέομπαλντ Μπεμ, Λουί-Ογκίστ Μπιλτέ, Ιασίντ Κλοζέ, Ιβάν Μίλερ και Άντολφ Σαξ.

Η οικογένεια του κλαρινέτου περιλαμβάνει τα εξής μέλη: κλαρινέτο σε λα ύφεση, μι ύφεση (πίκολο), σε Ντο (το παραδοσιακό κλαρίνο της Ελλάδας), σε Σι ύφεση (το πλέον διαδεδομένο), Λα, Μι ύφεση (άλτο), μπάσο κλαρινέτο σε Μι ύφεση και κοντραμπάσο κλαρινέτο σε Σι ύφεση.

Ο Μότσαρτ υπήρξε από τους πρώτους συνθέτες που έδωσαν στο κλαρινέτο μια θέση στην ορχήστρα, αλλά και το ανέδειξε ως σολιστικό όργανο. Τον 20ο αιώνα πλήθυναν οι συνθέτες που έγραψαν έργα για κλαρινέτο. Ανάμεσά τους, οι Ντεμπισί, Στραβίνσκι, Κόπλαντ, Άρνολντ, Μπρίτεν, Φίνζι, Χίντεμιτ, Νίλσεν, Πουλένκ και Πεντερέτσκι. Το περίφημο γκλισάντο του κλαρινέτου στην αρχή της Γαλάζιας Ραψωδίας του Τζορτζ Γκέρσουιν, έμεινε στην ιστορία της μουσικής.

Σημαντικά έργα για κλαρινέτο έγραψαν οι:

• Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ: Κοντσέρτο για κλαρινέτο σε λα μείζονα, K. 622.
• Καρλ Μαρία φον Βέμπερ: Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ.1
• Φραντς Σούμπερτ: Ο βοσκός πάνω στο βράχο (Der Hirt auf dem Felsen, Op. 129, D. 965) για φωνή, πιάνο και κλαρινέτο.
• Λούις Σπορ: Κοντσέρτο για κλαρινέτο και ορχήστρα αρ. 1
• Γιοχάνες Μπραμς: Σονάτα για κλαρινέτο και πιάνο, έργο 120, αρ. 1 και 2
• Καρλ Στάμιτς: Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 7
• Κλοντ Ντεμπισί: Πρώτη Ραψωδία για κλαρινέτο και ορχήστρα
• Iγκόρ Στραβίνσκι: Ebony Concerto για κλαρινέτο και τζαζ ορχήστρα
• Ααρών Κόπλαντ: Κοντσέρτο για κλαρινέτο
• Θεόδωρος Καρυωτάκης: Τρίο για κλαρινέτο, βιόλα και πιάνο

Στην τζαζ, το κλαρινέτο αποτέλεσε το κύριο πνευστό όργανο, προτού εκτοπιστεί από το σαξόφωνο. Γνώρισε μεγάλες δόξες από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1940. Στους κορυφαίους του οργάνου περιλαμβάνονται οι Σίντνεϊ Μπεσέτ, Γούντι Χέρμαν, Άρτι Σο, Μπένι Γκούντμαν, Έρικ Ντόλφι, Τζίμι Τζιούφρι και Ντον Μπάιρον. Λάτρης του κλαρινέτου είναι και ο γνωστός σκηνοθέτης Γούντι Άλεν, ο οποίος εμφανίζεται συχνά σε κλαμπ της Νέας Υόρκης με το κουαρτέτο, παίζοντας τζαζ της Νέας Ορλεάνης.

Το κλαρινέτο (κλαρίνο στα καθ’ ημάς) έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημοτική μουσική της χώρας μας, ιδίως στις περιοχές Πελοποννήσου, Στερεάς Ελλάδας, Ηπείρου και Θεσσαλίας. Στην Ελλάδα έκανε την εμφάνισή του στις αρχές του 19ου αιώνα, είτε μέσω των Οθωμανικών στρατιωτικών μουσικών συγκροτημάτων, είτε μέσω κάποιων μουσικών, που ήλθαν με τους Βαυαρούς του Όθωνα και σίγουρα μέσω των λεγόμενων τουρκόγυφτων (μουσουλμάνων γύφτων), που περιόδευαν ως πλανόδιοι μουσικοί.

Το κλαρίνο άρεσε στους λαϊκούς οργανοπαίχτες για τις ευκολίες που παρείχε και από τα μέσα του 19ου αιώνα εκτόπισε σταδιακά τις φλογέρες και τους ζουρνάδες. Το παραδοσιακό κλαρίνο στην Ελλάδα είναι σε κλίμακα Ντο, αλλά ευρέως χρησιμοποιείται και το σε Σι ύφεση. Η ηπειρώτικη οικογένεια των Χαλκιάδων έβγαλε σπουδαίους κλαριντζήδες (Τάσος, Πετρολούκας κ.ά), ενώ από τους σύγχρονους ξεχωρίζουν ο Βασίλης Σαλέας και ο ιδιόρρυθμος Γιώργος Μάγγας. Το κλαρίνο στη δημοτική μας μουσική έγινε το όργανο που εξέφρασε τον καημό της ξενιτιάς στα ηπειρώτικα τραγούδια, αλλά και το πανηγυριώτικο ξεφάντωμα στα τραγούδια της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/505#ixzz3OojoQKEw

Ο  ΑΥΡΙΑΝΟΣ  ΚΑΙΡΟΣ  ΣΤΟ  ΛΙΔΟΡΙΚΙ

Πέμπτη
15/1

02:00

3°C
-1°C

31%

3 Μπφ ΒΔ
16 Km/h

ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ

08:00

3°C
0°C

39%

3 Μπφ ΒΔ
16 Km/h

ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ

14:00

12°C

40%

2 Μπφ ΝΔ
9 Km/h

ΚΑΘΑΡΟΣ

20:00

5°C

66%

1 Μπφ B
3 Km/h

ΚΑΘΑΡΟΣ

    Μπήκαμε στο  τελευταίο  δεκαήμερο της  προεκλογικής  περιόδου , φίλοι  μου , και  ακόμα  δεν  έχουμε  καταλάβει  που..πάμε , ή μάλλον “ που  μας  πάνε “…Ο καθένας το.΄..βιολί  του  ,  όλοι  δηλώνουν  πως  αυτοί  θα  μας …” σώσουν “ κι’ αλλοίμονο   σε  μας …

   Ακούσατε  εσείς  φίλοι  μου  κάτι  σοβαρό στις  καθημερινές ομιλίες των υποψηφίων ; όχι  βέβαια , όλα  αυτά  τα  έχουμε ξανα..ματα..ακούσει α’ τους  λεβέντες  τους  σωτήρες  μας  και  καταντήσαμε  εδώ που  είμαστε , ο  καυγάς γίνεται  για  την  ..κουτάλα , την εξουσία , κι’ ας  τον  έρμο  το λαό  να…” τσουρουφλίζεται “ , ποιος  νοιάζεται  γι’ αυτόν ; ΑΠΟΛΥΤΩΣ   ΚΑΝΕΝΑΣ ..

   Ο λαός θέλει  λέει  να  γίνουν  DEBATE , με τους  υποψηφίους , για ποιό   όμως  λόγω δεν  μας  λένε , μήπως  πρόκειται  να  ειπωθεί  κάτι  σοβαρό ; ή  ό,τι  μας  πουν  θα  το  τηρήσουν , όλα  όσα  λέγονται  είναι  ΛΟΓΙΑ  ΤΟΥ  ΑΕΡΑ , έχουμε  και  το  DEBATE των  αυτοδιοικητικών  υποψηφίων ,  ε..και , μήπως  έγινε  τίποτα  ή μάλλον μήπως  είπαν  κάτι  το  σοβαρό  και  το  ουσιαστικό ; όχι  βέβαια μόνο  αοριστολογίες  και θα…θα…θα ,΄” όλο  λάδι..λάδι και τηγανίτα  τίποτα ..”   δέχεστε  να  μας  “ δουλεύουν “ όλοι  αυτοί οι  Πολιτικο..αυτοδιοικητικοί  , οι  οποίοι το  μόνο  που  έχουν στο  νου τους όταν  εκλεγούν είναι  ΜΟΝΟ   ΤΟ  ΠΩΣ  ΘΑ  ΞΑΝΑΕΚΛΕΓΟΥΝ και  τίοτα  άλλο ..

   Ψηφίστε ανθρώπους  που  εκτιμάτε και θεωρείτε  ικανούς  και  αξιόπιστους και  μην  ακούτε  τις ..μπαρούφες  και  τα  παραμύθια  τους  …ΚΑΛΟ  ΒΟΛΙ ..

    Καλό  σας  βράδυ , να  είστε  όλοι  καλά

Απ’ το  “ Λιδωρίκι “ με  αγάπη ….Κ.Κ.-