EN AΘΗΝΑΙΣ …ΤΑ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΑΓΑΖΙΑ

 

Να ανοίγουν λέει τα μαγαζιά και τις Κυριακές και γίνεται ένας χαμός...
Όχι λένε άλλοι...ναι οι υπόλοιποι και δηλώσεις και αηδίες.
Αλήθεια υπήρχε ωράριο στα μαγαζιά χρόνια πίσω;
Από πρώτο χέρι σίγουρα υπήρχε μόνο στα χαρτιά.
Όταν έπιανες δουλειά στην λιανική στο Κέντρο της Αθήνας είχαν φροντίσει να σε ενημερώσουν οι γνωρίζοντες να μην ρωτήσεις πότε θα πηγαίνεις και πότε θα φεύγεις.
Από το πρωϊ λοιπόν μέχρι το βράδυ και την μεσημεριανή παύση μισοέκλεινε η πόρτα για να περνάει ο πελάτης.
Στα μικρότερα μαγαζιά έβαζαν κουρτίνα μπροστά για να μη φαίνεται ότι δουλεύει το μαγαζί ενώ θα πρέπει να ήταν κλειστό αυτό το τρίωρο.
Ποιός νοιαζότανε θα μου πείς...μόνο μετά από καταγγελία ανταγωνιστή
θα ερχότανε ο αστυφύλακας για μήνυση που συνήθως ήταν σύσταση.
Κάθε δεύτερη Κυριακή το μαγαζί άλλαζε βιτρίνα...δεν σε ρωτούσε
ο εργοδότης....απλά σου έλεγε την ώρα που θα έπρεπε να είσαι
απίκο.
Στις γειτονιές εκεί τα πράγματα ήταν περισσότερο ελεύθερα.
Ο μπακάλης και Κυριακή μετά την εκκλησία μισοάνοιγε το μαγαζί
τάχαμου για να καθαρίσει.
Οι νοικοκυρές το γνώριζαν και πήγαιναν να αγοράσουν ότι τους έλειπε.
Αυτός ο τσιφούτης ο φούρναρης θυμάμαι έπρεπε να είναι ανοιχτός
μόνο για ψήσιμο φαγητών αλλά πουλούσε και μπαγιάτικο ψωμί που του είχε μείνει ξαναζεσταμένο και σου έλεγε να το κρύψεις μην βρεί μπελά.
Καλά για το ωράριο του ψιλικατζή δεν συζητώ...
Ένας μπερντές χώριζε το σπίτι του και πήγαινες να ψωνίσεις όποια ώρα γούσταρες.
Απλά χτυπούσες το κουδούνι και πεταγότανε με τις μπιτζάμες
καρφόχρηστο τον λέγαμε.
Και τον καρβουνιάρη μην ξεχάσω που πουλούσε κρασί...διανυκτέρευε
και αυτός και έβγαινε με τις μπιτζάμες να σου βάλει ρετσίνα.
Αυτό που θυμάμαι στα πολλά χρόνια που δούλεψα στον ιδιωτικό τομέα
είναι ότι δεν υπήρχε ωράριο εργασίας.
Και πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα παλιά;
Θα παρατηρήσει κάποιος...
Δεν έχω απάντηση βλέποντας την ανεργία να βαράει κόκκινο
από την μια αλλά και από την άλλη την εκμετάλλευση του εργοδότη
που πάντοτε ήταν το μεγαλύτερο "προσόν" του.

πίσω στα παλιά