Πολλοί άνθρωποι αγαπημένοι μου φίλοι , περνάνε απ’ τη ζωή μας , αφήνοντας ο καθένας και το δικό του στίγμα , άλλος πιο έντονο και άλλος όχι , κάποιες φιλίες όμως , αφτιασίδοτες , αγνές , χωρίς υπολογισμούς και συμφέροντα , είναι πολύτιμα πετράδια στην ψυχή μας και είναι τυχεροί όσοι απόχτησαν στη ζωή πραγματικούς φίλους ..
Προσωπικά ήμουνα τυχερός γιατί στη ζωή μου απόχτησα πραγματικούς φίλους , και ένας από αυτούς ήταν ο αείμνηστος Γιάννης Λιάπης απ’ το Διακόπι , που έφυγε απ' τη ζωή πριν από λίγες μέρες . Τον γνώρισα στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 , νέος υπάλληλος τότε της ΑΤΕ εγώ και από τότε η φιλία μας άντεξε στο χρόνο κι’ είναι ακόμα γερή , πεντάγερη παρότι πέρασε μισός περίπου αιώνας .
Τι να πρωτοθυμηθώ , απ’ τον αγαπημένο φίλο μου , που το σπίτι του ήταν “ κονάκι “ για μένα αλλά και τους συναδέλφους που πήγαιναν για υπηρεσία στη Γρανίτσα , η πόρτα πάντα ανοιχτή και το χαμόγελο..απέραντο , και μη νομίσετε πως ήταν..πλούσιος ο Γιάννης , όχι βέβαια , ένας απλός μεροκαματιάρης , ένας φτωχός άρχοντας όμως .
΄Το θλιβερό νέο το έμαθα σήμερα και δεν σας κρύβω πως απ’ τη στιγμή που το ‘μαθα , το μυαλό μου τριγυρίζει συνεχώς στα χρόνια εκείνα τα όμορφα , που θυμάμαι με νοσταλγία , δυστυχώς δεν μπόρεσα να αποχαιρετήσω τον αγαπημένο μου φίλο , αλλά τον σκέφτομαι πολύ όμως κι’ αυτό νομίζω φτάνει ..
Στην οικογένειά του στέλνω τα θερμά μου συλλυπητήρια και εύχομαι κουράγιο και υπομονή .
Καλοτάξιδος αγαπημένε μου φίλε , καλοτάξιδος και αναπαυμένος , να ΄σαι βέβαιος πως θα ζεις στις αναμνήσεις μας και θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη ..
No comments:
Post a Comment