«Είναι οι εποχές που κάνουν τα μεγάλα πράγματα και όχι οι δημιουργοί»
Ο φτωχός και μόνος καουμπόυ της Πατησίων μας συνάντησε στον προσωπικό του
χώρο στο Μεταξουργείο που βρίσκεται κάτω από το σπίτι του. Ένα χώρος
ανθρώπινος σαν τον ίδιο. Το προσωπικό του αρχείο θα λέγαμε. Σχεδόν όλα όσα
έκανε και έζησε. Με το που μπαίνεις μέσα νιώθεις έντονα την αίσθηση της
δημιουργίας και μιας μεγάλης ιστορίας να ξετυλίγεται μπροστά σου. Ακόμα
και το πιο μικρό μπιμπελό έχει την ιστορία του και πιστέψτε με είναι πολλά…
Ένας φίλος μου είπε πως στον Λουκιανό δεν πρέπει να κάνεις ερωτήσεις,
αλλά να τον αφήσεις να μιλάει από μόνος του, με τόσα που έχει να πει.
Κάπως έπρεπε να ξεκινήσει όμως..
Μια γειτονιά στην Αθήνα η Κυψέλη. Έχεις μια ιδιαίτερη σχέση μαζί της.
Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτή την γειτονιά, στην Νέα Κυψέλη για την
ακρίβεια. Η Κυψέλη έχει μια ζωντάνια που δεν την είχε καμιά άλλη περιοχή.
Μυστήριο. Παραμένει ακόμα αυτή η ζωντάνια κατά κάποιο τρόπο, παρόλο
τις δύσκολες εποχές.
Ήταν κέντρο πολιτισμού.
Ήταν πάντα ένας ξεχωριστός δρόμος. Ενώ η Πανεπιστημίου και η Σταδίου είναι
δρόμοι του κέντρου παρόλο αυτά είναι απρόσωποι, δεν έχουν δική τους ζωή, δεν
ανήκουν κάπου. Η Πατησίων ανήκει στους Κυψελιώτες. Αυτό την ξεχώριζε από τα
άλλα που ήταν απρόσωπα. Η Πατησίων ήταν ακόμα και των Εξαρχείων, μέχρι και
τέρμα Πατήσια.
Για πες μας λοιπόν για τη γειτονιά σου.
Τα πρώτα χρόνια της εφηβείας κατηφορίζαμε από Φωκίωνος Νέγρη μέχρι που
φτάσαμε κάποια στιγμή στην Πατησίων. Ενδιάμεσα υπήρχαν πολλά στέκια,
σφαιριστήρια και καφενεία που συχνάζαμε. Μετά βγήκαμε στην Πατησίων και
αρχίσαμε το πάνω κάτω. Την ανακαλύπταμε σιγά-σιγά. Τότε η Πατησίων είχε
πολλούς καλοκαιρινούς και χειμερινούς κινηματογράφους που πηγαίναμε .
Πέρασα από το 2ο γυμνάσιο που ήταν στην Χέυδεν , το 5ο στην Τοσίτσα και
Τσαμαδού, τελείωσα μετά βασάνων και κόπων στον Τοιχόπουλο στην Κύπρου,
στην πλατεία Αμερικής. Πολλά κορίτσια, μεγάλες παρέες. Σύχναζα πολύ
σ’ ένα μπαράκι στη Σκαραμαγκά, ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης σαν αυτά
τα αμερικάνικα που βλέπουμε στις ταινίες. Τραπέζια με πορτατίφ, μεγάλη πίστα
που χορεύουν τα ζευγάρια κ.τ.λ. Κλαμπ τότε λέγαμε,μιλάω για τη δεκαετία του
50-60 μέρη στα οποία πήγαινε η νεολαία έπαιρνε ένα ποτό, καθαρό και βάζαν
ε δισκάκια 45 στροφών με μπλουζ και ροκ εν ρολ και χορεύαμε. Αυτό ήταν όλο!
Στο green park επίσης είχε ένα υπόγειο από κάτω, που ρημάζει τώρα όπως και
πολλοί άλλοι χώροι στην Πατησίων. Το χειμώνα το υπόγειο αυτό γινόταν κλαμπάκι,
μιλάμε για χώρο των 80-100 ατόμων και περνούσαμε καλά. Μέσα λοιπόν στο πάρκο
υπήρχαν και 2 αναψυκτήρια, το ένα εκ των οποίων το άλσος του Οικονομίδη λεγόταν,
τα οποία λειτουργούσαν τα καλοκαίρια. Στην πορεία ανακαλύψαμε το au revoir όπου
συχνάζαμε πολύ. Στην Θάσου υπήρχε ένα ακόμα που λεγόταν Μπαρίνο. Και εκεί
έβγαινα. Έπειτα ένα καλοκαιρινό σινεμά που έγινε μετά το μπαρ Κάμελοτ με
εσωτερική αυλή. Τι να λέμε τώρα την Πατησίων άμα την πάρουμε στενό με στενό
έχει ιστορία και δική μου κυρίως. Μετά στο πολυτεχνείο στο 4ο έτος (γιατί πρώτα
ήμουν στην Θεσσαλονίκη) στο Μετσόβιο. Τις κενές ώρες που δεν είχα μάθημα
πηγαίναμε στον κήπο του Μουσείου για καφέ. Μέχρι αρχές του ‘60 έμεινα στην
Κυψέλη, αλλά παρόλο αυτά συνέχισα να έχω επαφή με την περιοχή.
http://www.patisionzei.com
Πίσω στα παλιά
No comments:
Post a Comment