ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΑΣ. ΚΑΓΚΑΛΟΣ
Την Κυριακή 27 Μαίου,έφυγε από τήν ζωή ο Γιώργος Κάγκαλος,πρώτος γιός του Βασίλη και της Τασίας Καγκάλου.Αιτία ξαφνική εγκεφαλική αιμορραγία,χωρίς καμιά προειδοποίηση και πιθανότητα πρόληψης. Έτσι ξαφνικά χάθηκε στα 65 του ο Γιώργος,το καλό παιδί τού Βαρουσιού,το καμάρι της οικογένειας και της γειτονιάς,ο χρυσοχέρης στη δουλειά,ο αγωνιστής της ζωής,ο άνθρωπος της αλληλεγγύης και της προσφοράς, που δεν μπορούσε να πει όχι σε όποιον χρειαζόταν βοήθεια,πού είχε την έγνοια από μικρός , για τούς παππούδες,γονείς,αδέλφια,δική του οικογένεια,ευρύτερη οικογένεια,φίλους και άλλα μέλη της κοινωνίας,συνοπτικά ο άνθρωπος με όλες τις χάρες.
Θυμάμαι την μέρα που τον γέννησε η μάννα του μες στον εμφύλιο πόλεμο, αργότερα πού τον άφησε μωρό με την γιαγιά του γριά Καγκαλίνα, όταν εξορίστηκε στο Τρίκερι με νεογέννητο τον Θύμιο και ο πατέρας του στην Ικαρία.Θυμάμαι την επιστροφή των γονιών του που δεν γνώριζε,μετά τον εμφύλιο,στα χαλάσματα τού σπιτιού τους που ‘ χαν κάψει οι γερμανοί στην κατοχή,τον αγώνα επιβίωσης της οικογένειας πού μεγάλωσε άλλα δυο παιδιά και τις ευθύνες πού ανέλαβε ο Γιώργος ως μεγαλύτερος , να προσέχει τα αδέλφια του όταν έλειπαν οι γονείς του στα χωράφια και στις δουλειές.
Τα σπίτια μας δίπλα δίπλα,ανοιχτά,οι γονείς μας βοηθιόντουσαν στις δουλειές και στη ζωή,οι γιαγιάδες μάς μάζευαν ώσπου πέθαναν και τις ευθύνες ανέλαβαν τα μεγαλύτερα αδέλφια και οι γειτόνοι.Ήμασταν σαν μια οικογένεια σε χαρές και λύπες μέχρι πού η οικογένεια του Γιώργου μετακόμισε στην Αθήνα,όπου αγωνίστηκαν όλοι για μια καλύτερη ζωή.Ο Γιώργος δούλεψε από μικρός,παράλληλα τέλειωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο,αγωνίστηκε,πρόκοψε,παντρεύτηκε έκανε τρία καλά και όμορφα παιδιά για τα οποία ήταν περήφανος.
Τεχνίτης καλός και περιζήτητος, κοινωνικός και άνθρωπος της προσφοράς δραστηριοποιήθηκε στον συνδικαλισμό και πολιτικά από το ξεκίνημα τού ΠΑΣΟΚ.Εκλέχτηκε Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Παλλήνης όπου κατοικούσε, θέλοντας να προσφέρει στην τοπική κοινωνία,όπου έχαιρε εκτίμησης για την ακεραιότητα,εντιμότητα,μετριοπάθεια και ευθυκρισία που τον χαρακτήριζαν.
Δεν ξέχασε ποτέ το χωριό.Όταν οι γονείς του επέστρεψαν συνταξιούχοι ερχόταν όσο πιο συχνά μπορούσε,επισκεύαζε το σπίτι και έκανε ότι μπορούσε να τούς βελτιώσει τη ζωή γιατί τούς είχε αδυναμία όπως και αυτοί τον αγαπούσαν και ήταν περήφανοι για αυτόν..Επισκεύασε την ερειπωμένη Καγκαλαίικη εκκλησία τ’ Αη Νικόλα στα Καλτεζιά γεγονός που ‘δωσε μεγάλη χαρά στην οικογένεια και κυρίως στην μάνα του.Επισκεφτόταν συχνά τον θείο του Γιάννη στο Κάλλιο ,διατηρούσε σχέσεις με συγγενείς και φίλους και ήξερε καλά τα οικογενειακά τού Καγκαλαίικου, απ τα παλιά σόγια του Λιδωρικιού και του Παναίϊκου ,σογιού της μάνας του.Τα τελευταία χρόνια συνταξιούχος πια,μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στο Λιδωρίκι,στην Ερατεινή όπου έφτιαξε εξοχικό με την συμβία του Ελένη και στην Αθήνα όπου είχε τα παιδιά του και διάφορες δουλειές .
Στο χωριό πού αγαπούσε και απολάμβανε, η παρουσία του ήταν χαρά για τούς γειτόνους,συγγενείς και φίλους,η βοήθειά του με διάφορες δουλειές πολύτιμη,η παρέα του ευχάριστη γιατί ήταν βαθειά καλλιεργημένος άνθρωπος , με γνώσεις ,ενδιαφέροντα,φιλομάθεια,ευαισθησία,χιούμορ,,καλοσύνη , αίσθηση της ιστορίας και των κοινωνικών ρευμάτων. Για μένα, ήταν αγαπημένος και αδελφικός φίλος.Αν και 4 χρόνια νεότερός μου,παρά το ότι έφυγε νωρίς στην Αθήνα και εγώ στο εξωτερικό,δεν άλλαξε τίποτα στη σχέση μας.Όταν ανταμώναμε ήταν μεγάλη η χαρά και η συγκίνηση,πάντα ευχάριστη η παρέα και η συζήτηση για τα παλιά και τα καινούργια,λίγο κρασί,καλό φαί,οι εκδρομές στα βουνά πού αγαπούσε για ξύλα,για τσάι ή μόνο για απόλαυση της φύσης ...ένα καφέ με θέα τον παλιόραγκο που δεν χόρταινε ν αγναντεύει.Ακόμα ένα τηλεφώνημα πού και πού να μάθουμε ο ένας αν είναι καλά ο άλλος ήταν χαρά μεγάλη.
Την τελευταία εβδομάδα του ο Γιώργος έφτιαξε στο σπίτι μου σκεπή σε ένα μικρό μπαλκόνι,με βοηθούς τον αδελφό μου Χρίστο και μένα και ήταν όπως πάντα ευχάριστη η δουλειά και η παρέα του.Φάγαμε μαζί,ήπιαμε κρασί και μια μέρα πριν φύγει ήρθε για καφέ.Κουβεντιάσαμε,αγναντεύοντας τα βουνά,για την ζωή,για τον θάνατο,για αυτούς πού έφυγαν,το χωριό μας πού αδειάζει,τούς νέους,τα παιδιά μας και το μέλλον τους,για την πολιτική και οικονομική κρίση,για την δική μας τη ζωή πού πάει προς το τέλος κυρίως εμένα πού μαι μεγαλύτερος.......και την άλλη μέρα έφυγε αυτός ο μικρότερος.Απρόσμενο...απίστευτο,οδυνηρό και όμως αληθινό.
Η κηδεία του έγινε στην Παλλήνη με μεγάλη συμμετοχή κόσμου και βαρύ πένθος.Τον αποχαιρέτισα χωρίς να πω δυο λόγια.Για αυτό και το σημείωμα αυτό αφιερωμένο στη μνήμη τού Γιώργου,με τα θερμά συλλυπητήρια σε όλους τούς δικούς του,ευχές να ζήσουν χρόνια πολλά να τον θυμούνται,να ‘ναι περήφανοι για αυτόν,ο χρόνος να απαλύνει τον πόνο τους και να τούς φέρει καλά και ευχάριστα στη ζωή.
Γιώργος Φωτόπουλος
No comments:
Post a Comment