Στην αγκαλιά της Γκιώνας ριζωμένο,χωριό μου αγαπημένο ,
μοιάζεις , με σπάνια ζωγραφιά.
Της πρώτης νιότης μου ταξίδι ονειρεμένο,πετράδι φυλαγμένο,
βαθειά , μες στην καρδιά.
* *
Χώμα λειψό,μ’ιδρώτα κι αίμα ζυμωμένο,προζύμι ευλογημένο
στου μόχθου τη σοδειά,
ανθίζει η πέτρα εδώ,και τ’αντρικό το χέρι,το τραχύ,το ροζιασμένο,
λιμάνι γίνεται,τη νύχτα κι αγκαλιά.
* *
Στα βράχια,λες,η ελπίδα φυτεμένη,απ΄τη βαθειά την πίστη ευλογημένη,
καρπίζει,βγάζει ανθούς,
κι αν το ψωμί ναι λιγοστό,έγνοια δε μπαίνει,η φαμίλια,πάντα αγαπημένη,
ξορκίζει,με τραγούδι,τους καυμούς.
* *
Στενά σοκάκια,γκαλντερίμια,λατρεμένα ,στην ευωδιά πνιγμένα
δυόσμου,βασιλικού,
και κάπου εκεί στη ρεματιά, αηδόνια‘ρωτευμένα ,το λεν..ξετρελαμένα,πλανεύοντας το νου.
* *
Μοσχοβολάει τ΄αγιόκλημα,ανθισμένο,στις μάντρες κλαρωμένο
σε πάει στον ουρανό,
και το γεράνι παραδίπλα,μεθυσμένο, σεμνό …κοκκινισμένο,
στέκει άλαλο,βουβό.
* *
Στην ισκιωμένη ρεματιά,που ήλιος δεν περνάει,ο νους συχνογυρνάει,
σε χρόνους μακρινούς,
δίπλα , η παλιά βρυσούλα ,τραγουδάει, βάλσαμο ..δροσερό κερνάει,
γιατρεύει τους καημούς.
* *
Πλάνος ο νους,ταξειδευτής ,σε πάει στα περασμένα
,πουν΄καταχωνιασμένα στα βάθη της καρδιάς,
φίλοι χαμένοι, έρωτες , ονείρατα σβησμένα,στου χρόνου το ντουλάπι ξεχασμένα,
θυμάσαι...θυμάσαι και πονάς…….Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment