Ο γιατρός Κ . Σφέτσος , έφιππος , σε μια φωτογραφία του , με φόντο τον Ψαλά .
Ο Αθανάσιος Λαλαγιάννης , με το ...Γιαγκούλα του , μπροστά σε κάποια εκκλησία .
Ο γιατρός Δημ. Κυριαζής , στο μπαλκόνι του σπιτιού του , δυστυχώς δεν τον έχουμε..έφιππο...
“ Ψάχνοντας προχθές στα συρτάρια του γραφείου μου , βρήκα ανάμεσα σε κάποιες παλιές φωτογραφίες , και μία του μακαρίτη του θείου μου γιατρού Αθανασίου Λαλαγιάννη , από το 1925 , στην οποία πόζαρε έφιππος πάνω στην ιστορική γέφυρα του " Στενού ". Πίσω της είχε την εξής λεζάντα : " ο λεβέντης ιατρός Αθαν. Λαλαγιάννης επι ατιθάσου κέλητος , εν έτει 1925 , εις την γέφυραν Στενό ".
Έκλεισα για λίγο τα μάτια , κι' η σκέψη μου γύρισε σ' εκείνα τα χρόνια , τα χρόνια τα παλιά , τότε που μας έδερνε όλους η φτώχεια και η αρρώστια κι' ο " Ρουμελιώτης " του Λαχανοκάρδη είχε μόνιμη προμετωπίδα στην πρώτη του σελίδα τη φράση : " Καλαμπόκι στους τσολιάδες !!!".
Τότε , που η ελονοσία - προθάλαμος κάθε άλλης αρρώστιας - θέριζε κυριολεκτικά την επαρχία μας κι οι μαθητές κάθε μέρα , μόλις έμπαιναν στο σχολείο , αντιμετώπιζαν το δάσκαλο , που , κρατώντας ένα κουτί " κρατικής υδροχλωρικής κινίνης " , τους υποχρέωνε να πιούν μπροστά του ( ο καθένας από ένα κουφέτο - σκέτο φαρμάκι - που , ανάθεμά το , δεν πήγαινε με τίποτα κάτω ).
Τότε , που , κάθε τόσο και λιγάκι , ιδιαίτερα δε το καλοκαίρι , τη μεσημεριανή ησυχία την τάραζαν ξαφνικά " ρεκάσματα " κι ουρλιαχτά κι' απεγνωσμένες φωνές μανάδων , που έσκουζαν γιατί τα παιδιά τους " τα πιαναν ασπασμοί " , δηλαδή σπασμοί από υψηλό πυρετό , 41 και , εξαιτίας της ελονοσίας . Κι έτρεχαν οι γειτόνισσες - τότε δα υπήρχαν κι' απ' αυτές - και πέταγαν το άρρωστο παιδί σε μια σκάφη με κρύο νερό να συνέλθει .
Τότε , που οι γιατροί , όταν εξέταζαν άρρωστο , το πρώτο που κοίταζαν ήταν να ψηλαφίσουν τη σπλήνα του , να δουν αν ήταν διογκωμένη κι όχι να τον ακροαστούν , καθώς κάνουν σήμερα .
Τότε , που μόνον το Λιδορίκι είχε 5 κι έξι γιατρούς , χώρια η Γρανίτσα , το Κροκύλειο , η Ερατεινή , η Αρτοτίνα και το Ευπάλιο , που είχαν κι αυτά τους γιατρούς τους . Και δεν είχαν οι γιατροί εκείνοι πενθήμερα και ώρες.. επισκέψεων , ούτε τα μέσα , που έχουν οι σημερινοί συνάδελφοί τους . Που ήξεραν τότε τις μικροβιολογικές εξετάσεις , τις ακτινογραφίες και τα τέτοια ! Με τ' αυτί μονάχα , και χωρίς ακουστικό , ο γερο Λαλαγιάννης , βάζοντάς μου να λέω συνέχεια " τριαντατρία - τριαντατρία - τρακόσια τριαντατρία ", μου βρήκε την πλευρίτιδα , που εδώ , οι γιατροί της υπηρεσίας μου , δυσκολεύονταν να τη βρουν . Ένα απλό στροφέα για την ανάλυση ούρων είχε ο Ψιμάρας κι έκανε την ίδια εντύπωση που θα 'κανε σήμερα ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής η ακτίνες λέιζερ ! Κι ' είναι άξιοι θαυμασμού οι γιατροί εκείνοι , γιατί ποτέ δεν έπεφταν στις διαγνώσεις τους έξω .
Μα πιο πολύ είναι άξιοι θαυμασμού για την ευσυνειδησία τους , την ανθρωπιά τους , τον χριστιανικό αλτρουισμό τους και την υψηλή τους αντίληψη ως προς το ιερό τους λειτούργημα και το επιστημονικό τους καθήκον .
Ούτε ο Σφέτσος , ούτε ο Κυριαζής , ούτε ο Κάππος , ούτε ο Λαλαγιάννης , ούτε ο Παπαιωάννου , ούτε ο Ψιμάρας κι ο Παπαδόπουλος , πιο τελευταία , πλούτισαν από την ιατρική τους . Το μόνο που είχαν περισσότερο από τους άλλους ήταν ένα ευπρεπέστερο σπίτι , που κι' αυτό ήταν ξενοδοχείο και κέντρο διερχομένων των φτωχών πελατών τους η των κομματικών τους φίλων . Από ποιόν άλλωστε να πάρουν χρήματα ; Κακογεννούσε μια στον Άβορο η γκρεμοτσακιζόταν κάποιος στο Τριβίδι ; Έπρεπε ο γιατρός να σελώσει τ' άλογο , να βάλει στο δισάκι λίγα φάρμακα και μερικά εργαλεία και να τρέξει στον ασθενή . Και τι να του πάρει , όταν όλο το χωριό να το έστυβες στο υδραυλικό ..πιεστήριο , δεν θα βγαζες ούτε ένα κατοστάρικο ;
Όλοι οι γιατροί είχαν άλογα καλοταϊσμένα και γερά . Τους έδιναν ονόματα καθένας τους ( Μάρω, Γιαγκούλας , και τέτοια ) κι οι υπηρεσίες τους τα ξύστριζαν ταχτικά και τα πρόσεχαν σαν τα μάτια τους . Κι' όταν ερχόταν ειδοποίηση από κάποιο χωριό , σε πέντε λεπτά , τ' άλογο ήταν έτοιμο . Κι ο γιατρός έφευγε , όποια ώρα κι εποχή κι' αν ήταν . Ας ήταν χειμώνας , νύχτα , χιονόνερο , κατεβασμένα ρέματα , σκυλιά , λύκοι , ληστοφυγόδικοι , ληστές , γκρεμοί , σάρες . Πέρναγαν σαν τα στοιχειά της νύχτας τραγουδώντας για να εμψυχώνουν τ' άλογά τους και απευθύνοντάς του γλυκόλογα να μην παραπατήσει η σκιαχτεί από κάνα ζουλάπι η τσοπανόσκυλο και τους πετάξει κάτω , πράγμα που είχε γίνει αμέτρητες φορές κι ήταν θαύμα το πως γλύτωσαν με λίγα σπασμένα πλευρά μόνο .
Κι απορούσαν πολλές φορές οι τσοπάνηδες , καθώς τους άκουγαν να περνάνε σε ώρα , που μήτε στοιχειά δεν περνούσαν κι' έκαναν το σταυρό τους για την αποκοτιά τους . Και πετάχτηκαν τα μάτια του Γούρα όταν είδε κάποτε το Λαλαγιάννη να το΄ν έχει πάρει η κατεβασιά του Κόκκινου , μαζί με τ' άλογό του το Γιαγκούλα , πηγαίνοντας στο Λούτσοβο . Τον πέταξε 100 μέτρα πιο κάτω , έγινε μούσκεμα , γλύτωσε από θαύμα , αλλά γύρισε . Πήγε πιό πάνω και πέρασε - τότε δεν υπήρχε γιοφύρι - και πήγε στο Λούτσοβο . Πόσο , άραγε , θα 'πρεπε να πληρωθεί γι αυτό ;
Πόσες φορές τ' άλογά τους δεν τους πέταξαν κάτω, γιατί κάτι τα ξάφνιασε ; Ποιός απ' τους γιατρούς εκείνους είχε σωστά τα πλευρά του ; Όλοι τους είχαν κατάγματα , όλοι τους είχαν γκρεμοτσακιστεί και δυο και τρεις φορές . Ήρωες γιατροί , άνθρωποι γιατροί , που συμπόναγαν στη φτώχεια και στη δυστυχία , που ήξεραν τα προβλήματα και τους καημούς όλων των πελατών τους και συμβούλευαν και γεφύρωναν τα μίση και ημέρευαν τα πνεύματα και καλμάριζαν τις αντιθέσεις , που γεννιούνταν , εξαιτίας της μαύρης φτώχειας .
Με τις κυλότες τους , τις μπότες και τα σπιρούνια τους , πέρναγαν καβάλα στ' άλογά τους κι' ο κόσμος τους έβλεπε μ' αγάπη , λατρεία και θαυμασμό , σα να βλεπε ένα μικρό θεό . Ούτε ο παπάς , ούτε ο δάσκαλος απολάμβαναν τέτοιο θαυμασμό όσο οι γιατροί . Και προς τιμήν τους , ήταν όλοι , μα όλοι ανεξαιρέτως , αψεγάδιαστοι , αληθινοί επιστήμονες , αληθινοί άνθρωποι , με υψηλότατη αίσθηση του καθήκοντος , γι'΄αυτό εμείς οι νεώτεροι , που τους γνωρίσαμε και τους ζήσαμε από κοντά , ας τους θυμόμαστε κι' ας διατηρούμε πάντα τη μνήμη τους με σεβασμό .
Τέτοιοι γιατροί - δυστυχώς - λίγοι υπάρχουν σήμερα.....”
Έτσι , φίλοι μου θυμόταν , ο αξέχαστος Λιδορικιώτης και αγαπημένος φίλος Αλέκος Κωστάκης , τους Λιδορικιώτες γιατρούς της παλιάς όμορφης εποχής του χωριού μας , το κομμάτι αυτό γράφτηκε το 1982 και δημοσιεύτηκε στο "ΛΙΔΩΡΙΚΙ " αρ.φυλ. 5 , του Απριλίου 1982 . O αλησμόνητος Αλέκος , άφησε πραγματικό θησαυρό , γύρω απ' τη Λιδορικιώτικη , και όχι μόνο , ζωή....
Θα ‘θελα όμως να αναφερθώ σε ένα περιστατικό που μου συνέβη και απ’ το οποίο μπορεί κανείς να βγάλει άριστα συμπεράσματα για τους γιατρούς μας και στη συγκεκριμένη περίπτωση για τον αείμνηστο γιατρό – ευεργέτη , του Λιδορικιού αλλά και της Δωρίδας ολόκληρης , Γιάννη Παπαδόπουλο .
Ο αξέχαστος Γιάννης Παπαδόπουλος , “ γιάτρευε “ τους Δωριείς για περισσότερα από 50 χρόνια και είχε το ιατρικό..χάρισμα , γι’ αυτό και χωρίς μέσα έκανε διαγνώσεις απίθανες για αγροτικό γιατρό , βέβαια ο Παπαδόπουλος ήταν κάτι πολύ πιο..ψηλά απ’ τον αγροτικό γιατρό .
Το ιατρείο , παλιότερα ήταν δίπλα στην ΑΤΕ , στο Σφετσαίϊκο , απέναντι απ’ το Δημαρχείο και είχε μαμή την Κούλα Τσόλκα - Γκούσκου και νοσοκόμα την Κούλα Γκιούλου – Καψάλη .
Το καλοκαίρι λοιπόν του 1972 , είχαμε κατέβει η Λιδορικιώτικη ποδοσφαιροπαρέα και παίξαμε μπάλα στην Ερατεινή . Πάνω στο παιχνίδι , έφαγα μια πολύ δυνατή κλωτσία στη γάμπα του αριστερού μου ποδιού , κάτι βέβαια συνηθισμένο , γι’ αυτό και δεν έδωσα σημασία ..
Ανεβήκαμε στο χωριό , αλλά ένοιωθα ένα περίεργο πόνο , που δεν σταματούσε ούτε …καλμάριζε . Σκέφτηκα πως ήταν φρέσκο ακόμα και θα μου πέρναγε , χωρίς βέβαια να βάλω κάτι επάνω ή να πιω κάποιο φάρμακο . Έλα όμως που ο πόνος ήταν έντονος και διαρκής , πάνω στη γάμπα , στην πίσω μεριά , πήγα στο γραφείο την άλλη μέρα , τα ίδια , οπότε κάποια στιγμή που δεν είχαμε δουλειά στην Τράπεζα , πετάχτηκα δίπλα στο ιατρείο να με δει ο γιατρός .
Αφού είπαμε τα σχετικά , με ρώτησε και για το ιστορικό , και του εξήγησα πως ο πόνος ξεκίνησε μετά από χτύπημα στο παιχνίδι , και δεν λέει να σταματήσει , με έβαλε και ξάπλωσα , και για ώρα ψαχούλευε και τα δυο μου πόδια , πιάνοντάς τα στη γάμπα ταυτόχρονα , και πάλι και πάλι , οπότε σε μια στιγμή λέει στη Νοσοκόμα , Κούλα έχεις στο σπίτι μεζούρα ; Έχω του απάντησε αυτή , γιατί με ρωτάτε ; Πήγαινε σε παρακαλώ να την φέρεις ..
Εγώ ακούγοντας τη συζήτηση το γύρισα στο καλαμπούρι και τον ρώτησα αν πρόκειται να μου πάρει…μέτρα , χαμογέλασε λέγοντάς μου πως ο πόνος στο πόδι μου δεν πρέπει να είναι απλός πόνος απ’ το χτύπημα , κάτι άλλο συμβαίνει , και θέλει να το ξεκαθαρίσει .
Πράγματι ήρθε η Κούλα με τη μεζούρα και άρχισε να μου μετράει την περίμετρο των ποδιών μου στο ύψος της γάμπας , και τον είδα λίγο…σκεφτικό , μέτρησε δυο – τρεις φορές και μου είπε πως ο πόνος προέρχεται από θρόμβωση , μετατραυματική , που μου δημιουργήθηκε στο πόδι το αριστερό και πως χρειάζεται μεγάλη προσοχή , για να μη μετακινηθεί ο θρόμβος και έχουμε…εμβολή ..
Όλα αυτά βέβαια δεν τα πολυκαταλάβαινα , αλλάμου είπε πως πρέπει να φύγω για την Αθήνα και να πάω σε Νοσοκομείο ή κλινική , προσέχοντας το πόδι μου να είναι οριζοντιωμένο και μόλις φτάσω στο Νοσοκομείο να τους πω , πως υπάρχει θρόμβωση και να μου δώσουν αντιπηκτικά και να μου κάνουν κομπρέσες με..αλουμινόνερο , κοντολογίς με..τρομοκράτησε ,,
Πράγματι έφυγα για Αθήνα , τηρώντας όλα όσα μου είχε πει ο γιατρός και πήγα σε μια κλιμική όπου χειρουργός ήταν ένα κοντοπατριώτης μας , που με γνώριζε και τον γνώριζα , του είπα όσα μου είπε ο Παπαδόπουλος , να το προσέξουν και να μου κάνουν αντιπηκτική κι’ εκείνος χαμογέλασε λέγοντάς μου , ώστε αυτά σου είπε ο Γιάννης ; Και πως το κατάλαβε πως είναι θρόμβωση ; Είχε..όργανα ειδικά , εγώ του εξήγησα πως τα μόνα όργανα που χρησιμοποίησε ήταν τα δυο του χέρια και μια…μεζούρα , ξαναγέλασε και μου είπε να μην ανησυχώ και απ’ την άλλη μέρα θα κάνουμε εξετάσεις , όταν δε επέμεινα σ’ αυτά που μου είπε ο Παπδόπουλος , για αντιπηκτική και αλουμινόνερα , μάλλον φάνηκε ενοχλημένος …οπότε δεν μπορούσα να κάνω κάτι περισσότερο ..
Πέρασαν μια δυο μέρες χωρίς να μου κάνουν κάτι , ενώ ο πόνος δεν έλεγε να σταματήσει , οπότε βρήκα το γιατρό και μου είπε πως έχει δοθεί εντολή για εξετάσεις , που έγιναν μεν αλλά το απόγευμα δεν υπήρχε κανένας και έτσι , την άλλη μέρα το μεσημέρι ήρθε και με βρήκε ο γιατρός με μια νοσοκόμα , μου έκαναν αντιπηκτική και μου βάλανε και κομπρέσες αλουμινόνερου , ό, τι δηλαδή είχε πει ο Παπαδόπουλος , και τότε μου είπε , μπράβο Γιάννη , απορώ , πως το κατάλαβε πως είναι θρόμβωση …παραδέχτηκε δηλαδή την γνωμάτευση του Παπαδόπουλου , του…αγροτικού , όπως απαξιωτικά τον είχε πει …
Αυτός ήταν ο γιατρός ο Παπαδόπουλος , που όπως είπαμε , είχε το…” χάρισμα “ , αλλά και..μπόλικη “ ανθρωπιά “….
Καλό σας βράδυ , να είστε όλοι καλά …Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment