Ο αείμνηστος παπα Ηλίας Λακαφώσης , με την οικογένειά του σε αναμνηστική φωτογραφία βγαλμένη στην Άμφισσα το 1949 .
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα , αγαπημένοι μου φίλοι , στο νου μου ασυναίσθητα , έρχεται η βιβλική μορφή του παπα Λια Λακαφώση , απ’ το Λευκαδίτι , όπως εγώ την είχα κρατήσει απ’ τα νεανικά μου χρόνια , του Άι Λια όπως τον έλεγα..
Δεν είχα τη χαρά να τον γνωρίσω ιδιαίτερα , η γνωριμία μου ήταν μόνο απ’ το μικρό χρονικό διάστημα που ιερουργούσε στο Λιδορίκι , λόγω ασθενείας του παπα Γιάννη Μποβιάτση .
Δεκέμβριος 1970 , αναμνηστική φωτογραφία Λευκαδιτιωτών μπροστά στο κοινοτικό γραφείο . Όρθιοι από αριστερά : ο παπα Ηλίας , Χαρ.Βελίας , Παν. Κυργιαννάκης , Βαγγ. Ν. Κρικέλας , Ιωαν. Λακαφώσης , Θεμ. Κυργιαννάκης , Γ.Κρικέλας και Θαν. Κρικέλας .
Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια . από τότε που πρωτογνώρισα τον παπα Λια , μιλάμε για τη δεκαετία του 1960 , κι’ όμως η εικόνα εκείνης της εποχής , εξακολουθεί να είναι ανεξίτηλα χαραγμένη στο νου μου και όπως είπα , τον θυμάμαι και τον σκέφτομαι , ιδίως στη γιορτή του , κάτι σαν σιωπηρό …μνημόσυνο .
Ας θυμηθούμε όμως το ιστορικό της γνωριμίας μου με τον αείμνηστο παπα Λια …
4.4.11
O Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός , ο Πατροκοσμάς , με το μοναδικό τριμμένο ..ράσο.......
Τελειώνουν και οι χαιρετισμοί , αδέρφια , μπήκαμε στην τελική ευθεία για το Πάσχα , κάτι λοιπόν η άνοιξη , κάτι η νοσταλγία για τα παλιότερα χρόνια μας , ο νους στριφογυρίζει..αδέσποτος , εκεί που θέλει αυτός , και πάντα διαλέγει , σ' αυτό τον...παραδέχομαι , όμορφες μέρες , που όσο κι αν μας πονάει η θύμησή τους , τόσο τις ζητάμε , τις θέλουμε...
Πάνε χρόνια , τέτοια εποχή , είχαν αρχίσει οι χαιρετισμοί , κι' η μάνα μου , όπως όλες οι μανάδες πιστεύω , με 'φαγε : δεν θα πας στους χαιρετισμούς ; φέτος θα λειτουργάει ο παπα Λιας απ’ το Λευκαδίτι και τα ίδια , και τα ίδια , λύσσαξε , τι να κάνω αποφάσισα να πάω για να γλυτώσω τη γκρίνια και τη μουρμούρα ...
Εκείνη την εποχή , ο παπα Γιάννης , ο παπάς μας , είχε αρρωστήσει και θα λειτουργούσε στο χωριό μας ο παπα Λιας ο Λακαφώσης απ' το Λευκαδίτι , τον γνώριζα φυσιογνωμικά , αλλά σαν ιερέα δεν τον ήξερα , γενικά όμως η όλη του παρουσία μου ενέπνεε σεβασμό και εμπιστοσύνη , χωρίς βέβαια συγκεκριμένο λόγο , πήγα λοιπόν στη Εκκλησία , και παρακολουθώντας τη λειτουργία των χαιρετισμών , ένοιωσα , αλλιώτικα , περίεργα όμορφα , ξεχωριστά , λες κι' είχε αλλάξει τελείως η ατμόσφαιρα της Εκκλησίας , ο παπά Λιας , μετρίου αναστήματος , λιπόσαρκος , σεβάσμιος , κοκκινωπός , με γαλήνια όψη , μια βιβλική , πραγματικά , μορφή , με κέρδισε απ' τα πρώτα λόγια , το τονίζω , γιατί για πρώτη μου φορά άκουσα καθαρά τα λόγια των ύμνων , των τροπαρίων και γενικά της λειτουργίας , που ομολογουμένως είναι υπέροχα , αλλά δυστυχώς , ο τρόπος που γινόταν η λειτουργία δεν άφηνε περιθώρια να ακούσεις και να καταλάβεις τα υπέροχα αυτά λόγια , που μέχρι τότε δεν τα γνώριζα .
Πέρασαν τα χρόνια , σκορπίσαμε , άλλαξαν κι' οι καιροί , κι' ο παπά Λιας φυσικά , πολλά άλλαξαν , μπήκαν τα..μικροφωνο..μεγάφωνα , μας λείπει κι' ο αξέχαστος γλυκοψάλτης μας , ο Παναγιώτης ο Πανάγος , άλλαξε γενικά η ατμόσφαιρα της λειτουργίας , χάθηκε , για μένα , εκείνη η γαλήνη , η κατάνυξη και η ηρεμία , στο πρόσωπο του παπά Λια , τ' Αι Λια απ' το Λευκαδίτι , όπως μού 'μεινε και τον μνημονεύω , έβλεπα , λες , τον Κοσμά τον Αιτωλό , τον κοσμοκαλόγερο , ταπεινό , συνεσταλμένο , όχι βασιλιά της εκκλησίας , αλλά διάκονο του εκκλησιάσματος , και βλέποντας , χρόνια τώρα , τη χλιδή και την υπεροψία να πλανιέται στον ιερό χώρο της εκκλησίας , τη σόου..ποίηση της θείας λειτουργίας με τα μεγάφωνα και τις φανφάρες , την αρρωστημένη προβολή του ασήμαντου εγώ μας , μου ρχονται στο μυαλό τα λόγια του ταπεινού ιερομόναχου , του Κοσμά του Αιτωλού : " Εγώ - έλεγε στο λαό - με τη χάρη του Θεού , μήτε σακούλα έχω , μήτε σπίτι , μήτε άλλο ράσο , και το σκαμνί που έχω είναι δικό σας και εικονίζει τον τάφο μου . Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσία να διδάξει , βασιλείς , πατριάρχες , αρχιερείς , ιερείς , άνδρες και γυναίκες , νέους και γέροντες και όλο τον κόσμο ".
Δυστυχώς φίλοι μου , λείπει τελείως το πνεύμα του κοσμοκαλόγερου απ' το μεγαλύτερο μέρος του κλήρου μας , λείπουν Κοσμάδες Αιτωλοί και παπά Λιάδες , τη σεμνότητα και την ταπεινότητα τις αντικατέστησαν η υπεροψία , η αυτοπροβολή και η μεγαλομανία , γι΄αυτό ο κόσμος κάθε μέρα και περισσότερο , απομακρύνεται , μάλιστα , απομακρύνεται απ' την εκκλησία , των μεγαφώνων της υποκρισίας , των φρου-φρου και των αρωμάτων....
Αχ καημένοι Πατροκοσμά και παπα Λια , με τα τριμμένα , μοναδικά σας ράσα , γιά ποιούς παλεύατε κι' αγωνιζόσασταν.......Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment