Λιδωρίκι: ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ …

10.2.15

ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ…ΕΔΩ..ΛΙΔΟΡΙΚΙ …

Καλημέρα Λιδορικιώτες…

ΤΡΙΤΗ ΣΗΜΕΡΑ 10 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015

Ανατολή Ήλιου: 07:19
Δύση Ήλιου: 17:59
Σελήνη 20 ημερών

Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο

Χαραλάμπους Ιερομάρτυρος

Γιορτάζουν: Χαραλάμπης, Χαραλαμπία, Χαρίλαος.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΣΕΣ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ Η ΕΧΟΥΝ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

ΤΙΣ ΠΟΙΟ ΘΕΡΜΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΓΙΟ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟ ( ΧΑΡΗ ) ΠΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

. Χ.

1355

Ανήμερα της εορτής της Αγίας Σχολαστικής ξεσπούνεπεισόδια στην Οξφόρδη μεταξύ φοιτητών και ντόπιων. Αιτία, η ποιότητα της μπύρας σε μία παμπ και τα προσβλητικά σχόλια κάποιων φοιτητών για τους ντόπιους. Οι ταραχές θα λήξουν την επόμενη μέρα με 63 νεκρούς φοιτητές και 30 πολίτες.

1634

Ο Γαλιλαίος (Γκαλιλέο Γκαλιλέι) απαρνείται μπροστά στους ιεροεξεταστές τη θεωρία του ως αιρετική και λαθεμένη και δέχεται ότι η Γη είναι επίπεδη και ακίνητη. Λέγεται ότι την ίδια στιγμή σιγομουρμούρισε: «Και όμως κινείται!»

1947

Τα Δωδεκάνησα περιέρχονται στην Ελλάδα με τη Συνθήκη των Παρισίων.

1956

Συνιστάται με νόμο το Ίδρυμα Ευγενίδου, με κεφάλαια της διαθήκης του εφοπλιστή Ευγένιου Ευγενίδη και σκοπό «να συμβάλλει εις την εκπαίδευσιν νέων Ελληνικής Ιθαγενείας εν τω επιστημονικώ και τεχνικώ πεδίω».

1992

Συγκαλείται το Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Καραμανλή, για το Μακεδονικό. Ο υπουργός Εξωτερικών, Αντώνης Σαμαράς, εισηγείται να μη γίνει αποδεκτή από την Ελλάδα καμία ονομασία που θα περιέχει τον όρο Μακεδονία ή τα παράγωγά της. Το Συμβούλιο επικυρώνει την εισήγηση Σαμαρά.

2008

Ο Αλέξης Τσίπρας εκλέγεται νέος Πρόεδρος του Συνασπισμού με το 70% των ψήφων του 5ου Συνεδρίου του κόμματος.

ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ

. Χ.

1772

Λυκούργος Λογοθέτης, αγωνιστής του '21 και πολιτικός. (Θαν. 25/5/1859)

1898

Μπέρτολτ Μπρεχτ, γερμανός δραματουργός. (Όπερα της Πεντάρας, Ο κύκλος με την κιμωλία, Μάνα Κουράγιο, Η ζωή του Γαλιλαίου) (Θαν. 14/8/1956)

Αποφθέγματα Ανθολόγιο

1910

Σοφία Βέμπο, τραγουδίστρια και ηθοποιός. (Θαν. 11/3/1978)

ΘΑΝΑΤΟΙ

. Χ.

1755

Σαρλ Ντε Μοντεσκιέ, γάλλος πολιτικός φιλόσοφος. Ανέπτυξε τη θεωρία του διαχωρισμού των εξουσιών (νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική), η οποία επικράτησε και περιλαμβάνεται στα Συντάγματα σχεδόν όλων των δημοκρατικών χωρών του κόσμου. (Γεν. 18/1/1689)

Αποφθέγματα

1912

Τζόζεφ Λίστερ, άγγλος χειρουργός, που έθεσε τις βάσεις για την αντισηπτική χειρουργική. (Γεν. 5/4/1827)

1913

Κώστας Τσικλητήρας, έλληνας αθλητής του στίβου, τέσσερις φορές Ολυμπιονίκης στα αγωνίσματα άνευ φοράς. (Γεν. 30/10/1888)

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/1002#ixzz3RJa06PN6

Νίκος Καββαδίας
1910 – 1975

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

216

Ο λογοτέχνης Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου του 1910 στο Χαρμπίν της Μαντζουρίας. Ο πατέρας του, Χαρίλαος, είχε τη ρωσική υπηκοότητα και διατηρούσε επιχείρηση εισαγωγών - εξαγωγών. Η μητέρα του, Δωροθέα, ήταν κεφαλλονίτικης καταγωγής. Σε ηλικία τεσσάρων ετών, η οικογένειά του επέστρεψε στην Κεφαλονιά και το 1921 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου τελείωσε το Δημοτικό και το εξατάξιο Γυμνάσιο.

Το 1928 δίνει εξετάσεις στην Ιατρική Σχολή, αλλά την ίδια χρονιά αρρωσταίνει βαριά ο πατέρας του και αναγκάζεται να δουλέψει. Για μερικούς μήνες εργάζεται σε ναυτικό γραφείο, κρατώντας τα λογιστικά βιβλία, και τον επόμενο χρόνο, αμέσως μετά το θάνατο του πατέρα του, μπαρκάρει ναύτης σε φορτηγό.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, αποτυπώνει στο χαρτί τις εικόνες από τα μέρη που επισκέπτεται, τη ναυτική ζωή, τους ναυτικούς και τις σχέσεις τους με την πατρίδα τους, τη θάλασσα και τις γυναίκες. Τον Ιούνιο του 1933 κυκλοφορεί την πρώτη του ποιητική συλλογή, με τίτλο Μαραμπού και εισαγωγικό σημείωμα του Καίσαρα Εμμανουήλ. Το βιβλίο τυπώνεται σε 245 αντίτυπα, στο τυπογραφείο του περιοδικού Ο Κύκλος, με έξοδα του ίδιου.

Το 1939 παίρνει το δίπλωμα ασυρματιστή, αν και αρχικά ήθελε να γίνει καπετάνιος. Ακολουθεί ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, πηγαίνει στρατιώτης στην Αλβανία και στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής μένει ξέμπαρκος στην Αθήνα. Ξαναμπαρκάρει το 1944 και ταξιδεύει αδιάκοπα ως ασυρματιστής σ’ όλο τον κόσμο.

Τον Ιανουάριο του 1947 εκδίδεται η δεύτερη ποιητική συλλογή του Πούσι κι επανεκδίδεται, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια, το εξαντλημένο Μαραμπού από τον Θανάση Καραβία, ο οποίος το Μάρτιο του 1954 θα κυκλοφορήσει και τη Βάρδια, το μοναδικό πεζό του Νίκου Καββαδία.

Από το τελευταίο ταξίδι του επέστρεψε το Δεκέμβριο του 1974 και αμέσως ξεκίνησε τις προετοιμασίες για την έκδοση της τρίτης ποιητικής συλλογής του, την οποία όμως δεν πρόλαβε να δει τυπωμένη. Πέθανε ξαφνικά στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην ατζέντα του βρέθηκαν τρεις στίχοι που ήθελε να τους προτάξει στοΤραβέρσο, κάτι που δεν έγινε...

Μα ο ήλιος αβασίλεψε κι ο αητός απεκοιμήθη
και το βοριά το δροσερό τον πήραν τα καράβια.
Κι έτσι του δόθηκε καιρός του Χάρου και σε πήρε.

Τρία χρόνια μετά το θάνατό του, κάποια από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν από τον Θάνο Μικρούτσικο, στο δίσκο Σταυρός του Νότου. Μέσω αυτών των τραγουδιών, και άλλων που ακολούθησαν, ο Νίκος Καββαδίας έγινε γνωστός στο ευρύτερο κοινό.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/44#ixzz3RJaBziYR

Σοφία Βέμπο
1910 – 1978

Σοφία Βέμπο

108

Η Έφη Μπέμπο, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στην Τσαριτσάνη του νομού Λάρισας και κατόπιν στο Βόλο, όπου οι γονείς της εργάστηκαν ως καπνεργάτες.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία τυχαία το 1930, τραγουδώντας σ' ένα ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης για να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι της. Τρία χρόνια αργότερα κατέβηκε στην Αθήνα, όπου προσελήφθη από τον θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο «Κεντρικόν», προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση «Παπαγάλος 1933». Την ίδια περίοδο υπέγραψε και το πρώτο της συμβόλαιο στη δισκογραφική εταιρία Columbia, ερμηνεύοντας ερωτικά τραγούδια της εποχής και λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της η καταξίωση δεν άργησε να έρθει.

Με την κήρυξη του πολέμου το 1940 ανέλαβε την εμψύχωση των ελλήνων στρατιωτών στο μέτωπο με πατριωτικά και σατυρικά τραγούδια, ενώ πρωταγωνίστησε σε επιθεωρήσεις που προσάρμοζαν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα. Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αθήνα φυγαδεύτηκε στη Μέση Ανατολή, όπου συνέχιζε να τραγουδά για τα εκεί ελληνικά και συμμαχικά στρατεύματα. Έγινε σύμβολο του έθνους, ταύτισε το όνομά της με το αλβανικό έπος και χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης».

Το 1949 απέκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο. Σε μια εποχή που θέατρα έκλειναν και μετατρέπονταν σε κινηματογράφους, η Βέμπο επανέφερε την επιθεώρηση, ανεβάζοντας έργα που διατήρησαν ζωντανή την παράδοση της λαϊκής σάτιρας και καθιέρωσαν τους μεγάλους κωμικούς μας. Ταυτόχρονα, έβαλε τα θεμέλια μιας καινούριας εποχής για το ελληνικό τραγούδι, λανσάροντας το «αρχοντορεμπέτικο».

Όλα αυτά τα χρόνια, η Σοφία Βέμπο διατηρούσε δεσμό με τον συγγραφέα και στιχουργό Μίμη Τραϊφόρο, με τον οποίο παντρεύτηκε τελικά το 1957.

Το 1959 πρωταγωνιστεί στην κινηματογραφική ταινία «Στουρνάρα 288», όπου υποδύεται μια διάσημη τραγουδίστρια που ξεχάστηκε από τους θαυμαστές της κι εργαζόταν ως καθηγήτρια πιάνου. Είχε προηγηθεί η συμμετοχή της το 1955 στην κλασσική «Στέλλα» και το 1938 στην «Προσφυγοπούλα», όπου είχε κάνει και το ντεμπούτο της στη μεγάλη οθόνη.

Στα μέσα της δεκαετίας του '60 άρχισε να αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της και στις αρχές της επόμενης δεκαετίας αποσύρθηκε οριστικά. Την περίοδο 1967-1974 συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα. Τη βραδιά του «Πολυτεχνείου» άνοιξε το σπίτι της κι έκρυψε φοιτητές, τους οποίους αρνήθηκε να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτύπησε την πόρτα της.

Πέθανε στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σ' ένα πάνδημο συλλαλητήριο.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/155#ixzz3RJbUEQH4

Εκατόμβη νεκρών στην Οξφόρδη για ένα ποτό

Μία από τις πιο αξιομνημόνευτες ταραχές στην ιστορία της Αγγλίας συνέβη στην Οξφόρδη την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 1355, ανήμερα της εορτής της Αγίας Σχολαστικής (Saint Scholastica Day Riot). Εντάσσεται στο πλαίσιο των επεισοδίων μεταξύ ντόπιων και φοιτητών (Town and Gown), που είναι συχνό φαινόμενο στην Αγγλία και εν γένει στη Μεγάλη Βρετανία, από τότε που ιδρύθηκαν τα πρώτα πανεπιστήμια τον Μεσαίωνα.

Όλα ξεκίνησαν από ένα καυγά που είχαν δύο φοιτητές, ο Γουόλτερ Σπρεντζάιους και ο Ρότζερ ντε Τσέστερφιλντ, με τον Τζον Κρόιντον, ιδιοκτήτη της παμπ Σουίντλστοκ Τάβερν. Εκμεταλλευόμενοι την αργία, οι δύο φοιτητές βρέθηκαν στην παμπ του κυρίου Κρόιντον για να πιουν και να διασκεδάσουν. Κάποια στιγμή του παραπονέθηκαν για την ποιότητα των ποτών (οι ιστορικές πηγές διίστανται αν πρόκειται για μπύρα ή κρασί) και ο καυγάς δεν άργησε να ξεσπάσει. Κουβέντα στην κουβέντα, οι δύο φοιτητές προπηλάκισαν τον κύριο Κρόιντον, πετώντας του τα ποτήρια τους κατά πρόσωπο.

Ο δήμαρχος της Οξφόρδης Τζον ντε Μπέρεφορντ, όταν πληροφορήθηκε το περιστατικό, ζήτησε από τον πρύτανη του πανεπιστημίου Τζον Τσάρλτον να συλλάβει τους δύο δράστες. Ο ίδιος δεν είχε δικαιοδοσία να τους συλλάβει, αφού το Πανεπιστήμιο είχε ασυλία (ένα είδος πρώιμου πανεπιστημιακού ασύλου). Οι Σπρεντζάιους και Τσέστερφιλντ δεν έβαλαν μυαλό, αλλά προπηλάκισαν και τον δήμαρχο, ενώ 200 φοιτητές που προσέτρεξαν για βοήθεια τους κινήθηκαν απειλητικά εναντίον των κατοίκων.

Την επομένη ημέρα, Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου, ο δήμαρχος της Οξφόρδης ζήτησε ακρόαση από τον βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδο Γ’, που κατά τύχη βρισκόταν σε γειτονική πόλη. Την ίδια ώρα, ο πρύτανης Τσάρλτον ζητούσε από τους φοιτητές του να ηρεμήσουν και να επιστρέψουν στα μαθήματά τους. Μία ομάδα από αυτούς δεν τον άκουσε και επιδόθηκε σε λεηλασίες στην πόλη της Οξφόρδης.

Η αντίδραση των κατοίκων ήταν άμεση. Επιτέθηκαν με τόξα εναντίον φοιτητών και έκαψαν σπίτια μοναχών που δίδασκαν στο πανεπιστήμιο. Η κατάσταση εκτραχύνθηκε ακόμα περισσότερα τις απογευματινές ώρες, όταν ο δήμαρχος Μπέρεφορντ ηγήθηκε πορείας δύο χιλιάδων αγροτών στους δρόμους της Οξφόρδης, οι οποίοι κραυγάζοντας «Slay, slay, havok, havok, smite fast, give good knocks!» («Σκοτώστε, σκοτώστε, ερημώστε, ερημώστε, χτυπήστε γρήγορα, δώστε γερά χτυπήματα!»), λεηλάτησαν οικήματα του πανεπιστημίου μέσα στην πόλη. Την ημέρα αυτή αναφέρθηκαν και οι πρώτοι νεκροί.

Την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου ήταν η σειρά του πρύτανη να γίνει δεκτός από τον βασιλιά Εδουάρδο. Την ημέρα αυτή σημειώθηκαν και οι μεγαλύτερες σε έκταση ταραχές. Οι ντόπιοι -αγρότες και αστοί- επιτέθηκαν και λεηλάτησαν τους χώρους πανεπιστημίου, ενώ από τις συμπλοκές που ακολούθησαν σκοτώθηκαν πολλά άτομα. Ο τελικός απολογισμός των τριήμερων ταραχών στην Οξφόρδη ήταν 93 νεκροί (63 φοιτητές και 30 ντόπιοι) και πληθώρα τραυματιών.

Μόλις ηρέμησαν τα πνεύματα, ο βασιλιάς Εδουάρδος όρισε εξεταστική επιτροπή για τη διερεύνηση του αιματηρού συμβάντος, η οποία δικαίωσε το Πανεπιστήμιο, προς μεγάλη απογοήτευση των κατοίκων της Οξφόρδης. Εν είδει μετανοίας, ο βασιλιάς απαίτησε από τον δήμαρχο και το δημοτικό συμβούλιο της Οξφόρδης να παρελάσουν ασκεπείς στην κεντρική οδό της πόλης, να παρακολουθήσουν τη Θεία Λειτουργία για την ανάπαυση των ψυχών των νεκρών φοιτητών, να καταβάλουν από το δημοτικό ταμείο μία πέννα για κάθε νεκρό φοιτητή προς ενίσχυση του ταμείου υποτροφιών του Πανεπιστημίου και τέλος να δηλώσουν ότι σέβονται τα προνόμια και το άσυλο του πανεπιστημιακού ιδρύματος.

Η ιδιότυπη αυτή ποινή δεν επεβλήθη άπαξ, αλλά συνεχίστηκε για τα επόμενα 470 χρόνια μέχρι το 1825, όταν ο τότε δήμαρχος Γουίλιαμ Σλάτερ αρνήθηκε να την εκτελέσει και οι αρχές του Πανεπιστημίου συναίνεσαν σιωπηρά. Το τσεκούρι του πολέμου μεταξύ ντόπιων και φοιτητών θάφτηκε οριστικά στις 10 Φεβρουαρίου 1955 (600 χρόνια μετά το αιματηρό συμβάν), όταν σε ειδική τελετή ο Δήμαρχος της Οξφόρδης Γουίλιαμ Γκόουερς (δικηγόρος το επάγγελμα) αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας Νομικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και ο Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Άλαν Σμιθ, ανακηρύχθηκε επίτιμος Δημότης της Οξφόρδης.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/489#ixzz3RJcSNigE

Άγιος Χαραλάμπης

Ιερομάρτυρας της Χριστιανοσύνης. Στις πηγές αναφέρεται και ως Χαράλαμπος, όπως έχει επικρατήσει να αναφέρεται και ως Χαραλάμπιος. Η μνήμη του εορτάζεται σε Ανατολή και Δύση στις 10 Φεβρουαρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν όσοι και όσες φέρουν τα ονόματα Χαραλάμπης, Χαραλαμπία και Χαρίλαος.

Σύμφωνα με τους συναξαριστές, ο Χαραλάμπης γεννήθηκε και έζησε στη Μαγνησία της Μικράς Ασίας, επί αυτοκράτορος Σεπτιμίου Σεβήρου (192-211). Όταν ο ρωμαίος αυτοκράτορας εξαπέλυσε απηνείς διωγμούς κατά των Χριστιανών, ο Χαραλάμπης, που ήταν τότε ιερέας, συνελήφθη με διαταγή του επάρχου Λουκιανού.

Ο ίδιος ο Λουκιανός τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια για να αρνηθεί την πίστη του. Όταν ο Χαραλάμπης διακήρυξε με παρρησία την πίστη του, ο Λουκιανός προσπάθησε με το ξίφος του να πληγώσει το σώμα του. Όμως, ως εκ θαύματος, το χέρι με το οποίο κρατούσε το ξίφος αποκόπηκε κι έμεινε κρεμασμένο στο σώμα του Χαραλάμπη. Τότε, ο Άγιος προσευχήθηκε και το χέρι του Λουκιανού συγκολλήθηκε στο σώμα του.

Βλέποντας αυτό το θαύμα, πολλοί από τους παρισταμένους πίστεψαν στον αληθινό Θεό, ανάμεσά τους οι δήμιοι Βάπτος και Πορφύριος, οι οποίοι συνεορτάζονται με τον Άγιο Χαράλαμπο στις 10 Φεβρουαρίου. Ταπεινωμένος, ο Λουκιανός διέταξε τον αποκεφαλισμό του Χαραλάμπη, αφού πρώτα τον διαπόμπευσε δια μέσου της πόλης.

Τμήματα των λειψάνων του Αγίου Χαραλάμπη φυλάσσονται στη μονή του Αγίου Στεφάνου στα Μετέωρα και στον ομώνυμο ναό των Θεσπιών Βοιωτίας. Στον Άγιο αποδίδονται δύο θαύματα: Η διάσωση της Ζακύνθου από την πανούκλα το 1728 και η αποτροπή πυρπόλησης των Φιλιατρών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στις 19 Ιουλίου του 1944, όταν ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ύπνο του διοικητή τους και του άλλαξε γνώμη. Ο Άγιος Χαράλαμπος είναι πολιούχος της Πρέβεζας, του Πύργου Ηλείας, των Φιλιατρών και της Κέας, καθώς και προστάτης των πασχόντων από λοιμώδεις νόσους και των μαρμαράδων.

Απολυτίκιο

Ως στύλος ακλόνητος, της Εκκλησίας Χριστού, και λύχνος αείφωτος της οικουμένης σοφέ, εδείχθης Χαράλαμπες· έλαμψας εν τω κόσμω, δια του μαρτυρίου, έλυσας των ειδώλων, την σκοτόμαιναν μάκαρ. Διό εν παρρησία Χριστώ, πρέσβευε σωθήναι ημάς.

Σχετικό

Σε κάποιο Χαραλάμπη, που θέλουν να τον παντρέψουν με το ζόρι, είναι αφιερωμένο το γνωστό δημοτικό άσμα «Έλα βρε Χαραλάμπη».

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/788#ixzz3RJcxacUW

Κωνσταντίνος Τσικλητήρας
1888 – 1913

Κωνσταντίνος Τσικλητήρας

Θρυλική μορφή του ελληνικού αθλητισμού, τέσσερις φορές Ολυμπιονίκης στα αγωνίσματα άνευ φοράς.

Γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1888 στην Πύλο της Μεσσηνίας από εύπορη οικογένεια της περιοχής. Ο πατέρας του τον έστειλε στην Αθήνα για να σπουδάσει Οικονομικά, αλλά ο νεαρός Κωστής έδειξε μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τον αθλητισμό. Γράφτηκε στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και το 1906 είχε την πρώτη επιτυχία, καθώς κατέκτησε την τρίτη θέση στο μήκος άνευ φοράς στους Πανελληνίους Αγώνες με επίδοση 2.83 μ. Αμέσως, όμως, έρχεται και η πρώτη απογοήτευση, όταν στους Μεσολυμπιακούς της Αθήνας, τον ίδιο χρόνο, κατετάγη 6ος στο ύψος άνευ φοράς με 1.30 μ, ενώ στο μήκος άνευ φοράς αποκλείστηκε στον προκριματικό.

Σφίγγει τα δόντια, δουλεύει σκληρά και το 1907 κατακτά τρία χρυσά μετάλλια στους Πανιώνιους Αγώνες της Σμύρνης: στο άλμα εις ύψος με 1.65 μ., στο ύψος άνευ φοράς με 1.40 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.14 μ. Την επόμενη χρονιά έρχεται η μεγάλη διάκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, όταν κερδίζει δύο αργυρά μετάλλια: στο ύψος άνευ φοράς με 1.55 μ. και στο μήκος άνευ φοράς με 3.25 μ.

Ο Τσικλητήρας ήταν ψηλός (1.92 μ.) με θαυμάσια αλτικότητα, που οφειλόταν στα δυνατά του πόδια και στο εκπληκτικό «σπάσιμο» της μέσης του. Ιδού, πως τον περιγράφει ο ανταποκριτής της εφημερίδας Χρόνος στο Λονδίνο και γνωστός λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου:

...Είνε σώμα υψηλόν, λεπτόν, καλογραμμένον. Εις το σχέδιον του μελαχροινού προσώπου του, των μήλων, των ματιών, των χειλέων, του πώγωνος νομίζεις ότι επέρασεν, ελαφρώς, ολίγον κοντύλι Γκύζη. Από πάνω ως κάτω ο νέος αυτός έχει ευγενεστάτην γραμμήν. Μελαχροινός, πολύ υψηλός σχετικώς με τη νεότητά του, πόδια μεγάλα και λαστιχένια, ως σκύλου πόιντερ, σύμμετρον και χαριτωμένον σύνολον. Το μόνον μειονέκτημά του είνε ότι δεν έχει, ακόμη, την αθλητικήν ανάπτυξιν που του χρειάζεται. Πολύ ολίγον έχει γυμνασθή και είνε μάλλον αδύνατος. Αλλά η νίκη του εις το αγγλικόν στάδιον του έδειξε τον δρόμον και είνε αρκετά έξυπνος ώστε να μη τον χάση. Από τώρα και εις το εξής πρέπει να ζη διαρκώς μέσα εις τα γυμναστήρια.

Ο Τσικλητήρας επανέλαβε το κατόρθωμα του Λονδίνου τέσσερα χρόνια αργότερα. Στους Ολυμπιακούς της Στοκχόλμης το 1912 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στο μήκος άνευ φοράς με 3.37 μ. (παγκόσμιο ρεκόρ του ιδίου με 3.47 μ. από την 1η Απριλίου) και χάλκινο στο ύψος άνευ φοράς με 1.55 μ., αφού χρειάστηκε να δώσει σκληρή μάχη και στα δύο αγωνίσματα με τους αδελφούς Άνταμς από τις ΗΠΑ. Ο Τσικλητήρας επέστρεψε τροπαιούχος στην Αθήνα, όπου του επιφυλάχθηκε αποθεωτική υποδοχή, ενώ διθυραμβικά ήταν και τα σχόλια του Τύπου.

Δύο μήνες μετά τον θρίαμβο της Στοκχόλμης ξεσπά ο Α' Βαλκανικός Πόλεμος (4 Οκτωβρίου 1912) και ο Τσικλητήρας στρατεύεται. Του προτείνουν να παραμείνει στο Φρουραρχείο Αθηνών, αλλά αυτός αρνείται. Θέλει να πάει στο μέτωπο για να μην κατηγορηθεί για ευνοϊκή μεταχείριση. Εκεί στην πρώτη γραμμή προσβλήθηκε από μηνιγγίτιδα και άφησε την τελευταία του πνοή στις 10 Φεβρουαρίου 1913. Ήταν μόλις 25 ετών. Προς τιμήν του, ο Πανελλήνιος διοργανώνει από το 1963 συνάντηση στίβου με την επωνυμία Τα Τσικλητήρεια.

Ο Τσικλητήρας, εκτός από τη μεγάλη του αγάπη για τον στίβο, γοητεύτηκε από το ποδόσφαιρο, ένα νέο άθλημα, που συνέπαιρνε τους νεαρούς της εποχής του. Έπαιξε τερματοφύλακας στον Ποδοσφαιρικό Όμιλο Αθηνών (ΠΟΑ), που ίδρυσε ο συναθλητής του στον Πανελλήνιο Γεώργιος Καλαφάτης και το 1924 μετονομάσθηκε σε Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο (ΠΑΟ).

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/301#ixzz3RJdKMSJu

Εμμανουήλ Τσουδερός
1882 – 1956

Εμμανουήλ Τσουδερός

Πολιτικός και τραπεζίτης από την Κρήτη. Διετέλεσε πρωθυπουργός της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή, κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Ο Εμμανουήλ Τσουδερός γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1882. Ήταν γόνος επιφανούς κρητικής οικογένειας με ρίζες στο Βυζάντιο, γιος του αγωνιστή και πολιτικού Ιωάννη Τσουδερού (1851-1908). Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικές επιστήμες στο Παρίσι και το Λονδίνο. Διετέλεσε βουλευτής Ρεθύμνης στην Κρητική Βουλή (1906-1912), αντιπρόεδρος της Συνέλευσης των Κρητών και αντιπρόσωπός της στην Αθήνα (1911-1912). Το ίδιο δε διάστημα ήταν Επίτροπος Δημοσίας Ασφάλειας και Δημοσίων Έργων στη Διοικητική Επιτροπή Κρήτης.

Μετά την ενσωμάτωση της Κρήτης στην Ελλάδα (1 Δεκεμβρίου 1913) εκλέχθηκε στη Βουλή των Ελλήνων βουλευτής Ρεθύμνης με το Κόμμα των Φιλελευθέρων το 1915 και επανεκλέχθηκε το 1920 και το 1923. Το 1924 ανέλαβε το Υπουργείο Συγκοινωνιών στην κυβέρνηση Βενιζέλου και την ίδια χρονιά το Υπουργείο Οικονομικών στις κυβερνήσεις Καφαντάρη, Παπαναστασίου και Σοφούλη.

Το 1925 διορίσθηκε υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας και από τη θέση αυτή μετέσχε στις διαπραγματεύσεις με την Κοινωνία των Εθνών για τη δημιουργία της Τράπεζας της Ελλάδος και τη σύναψη του τριμερούς δανείου (1927-1928). Στις 21 Απριλίου 1928 ανέλαβε υποδιοικητής της νεοσύστατης Τράπεζας της Ελλάδας με διοικητή τον Αλέξανδρο Διομήδη και στις 31 Οκτωβρίου 1931 τη διοίκηση της ΤτΕ, σε μία ιδιαίτερη δύσκολη στιγμή για την ελληνική οικονομία, η οποία δοκιμαζόταν από τη διεθνή κρίση του 1929. Τα μέτρα συναλλαγματικών περιορισμών για την προστασία της δραχμής, που είχε εισηγηθεί με τον προκάτοχό του Αλέξανδρο Διομήδη, δεν κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν τις κερδοσκοπικές πιέσεις στο εθνικό νόμισμα.

Ο Τσουδερός κατηγόρησε το συγκρότημα της Εθνικής Τράπεζας, το οποίο ήταν αντίθετο με την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδας, ως υπεύθυνο για την «απαισίαν αυτήν κερδοσκοπίαν», που οδηγούσαν στην υποτίμηση της δραχμής και τη δημοσιονομική πτώχευση (1 Μαΐου 1932). Ο Τσουδερός παρέμεινε πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας έως τις 10 Ιουλίου 1939, όταν εκπαραθυρώθηκε από τον δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, επειδή θεωρήθηκε ότι συνωμοτούσε κατά του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, και εκτοπίστηκε στη Δελαγράτσια της Σύρου. Τον διαδέχθηκε ο μεγάλος του αντίπαλος Ιωάννης Δροσόπουλος, ο οποίος τον είχε χαρακτηρίσει «εθνική συμφορά», όταν ανέλαβε τη διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας.

Στις 21 Απριλίου του 1941 κι ενώ οι Γερμανοί εισβολείς βάδιζαν ολοταχώς προς την Αθήνα, ο Τσουδερός αποδέχθηκε την πρόταση του βασιλιά Γεωργίου Β' να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας, σε αντικατάσταση του Αλεξάνδρου Κορυζή, ο οποίος είχε αυτοκτονήσει τρεις ημέρες νωρίτερα. Στις 23 Απριλίου, η κυβέρνηση Τσουδερού, με τη βασιλική οικογένεια μετακινήθηκε στην Κρήτη και από εκεί, ένα μήνα αργότερα, κατέφυγε στο Κάιρο της Αιγύπτου, στην έδρα της εκεί βρετανικής συμμαχίας, θέτοντας τις μονάδες του ελληνικού πολεμικού ναυτικού και αεροπορίας υπό τη βρετανική επιχειρησιακή διοίκηση.

Τον Μάρτιο του 1944 η «Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης» (ΠΕΕΑ), γνωστή και ως «Κυβέρνηση του Βουνού», ζήτησε την παραίτηση Τσουδερού και τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας με βάση την ΠΕΕΑ. Ο Τσουδερός αρνήθηκε και υπό την πίεση των Βρετανών, που δεν διέβλεπαν με φιλικό μάτι μία ελληνική κυβέρνηση που δεν θα ήλεγχαν οι ίδιοι. Ακολούθησε η εξέγερση των εξόριστων Ελλήνων στρατιωτών, που πρόσκειντο φιλικά προς το ΕΑΜ. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, ο Τσουδερός παραιτήθηκε στις 14 Απριλίου 1944.

Στα πρώτα χρόνια μετά την απελευθέρωση, ο Τσουδερός χρημάτισε αντιπρόεδρος και υπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση Σοφούλη (22 Νοεμβρίου 1945 - 4 Απριλίου 1946). Τον Οκτώβριο του 1946 σχημάτισε το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα, με το οποίο το 1950 συμμετείχε στην ίδρυση της ΕΠΕΚ, ως βουλευτής Πειραιώς. Το 1952 ως βουλευτής Αθηνών ανέλαβε υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Παπάγου (19 Νοεμβρίου 1952 - 6 Οκτωβρίου 1955).

Ο Εμμανουήλ Τσουδερός πέθανε στην πόλη Νέρβι της Ιταλίας, όπου είχε μεταβεί για αναψυχή, στις 10 Φεβρουαρίου 1956. Την πολιτική δράση της οικογένειας Τσουδερού συνέχισαν τα δύο παιδιά του, ο κοινωνιολόγος Ιωάννης Τσουδερός (1923-1997) και η οικονομολόγος Βιργινία Τσουδερού (1924-), η οποία το 1990 δημοσίευσε σε έξι τόμους το αρχείο του πατέρα της. Στο συγγραφικό έργο του Εμμανουήλ Τσουδερού περιλαμβάνονται και τα βιβλία:

Το Κρητικόν Πολίτευμα του 1896 (1903)
Η οικονομική ανόρθωσις της Ελλάδος (1920)
Η νέα Ουγγαρία και το μέλλον της (1920)
Η αποζημίωσις των Ελλήνων προσφύγων (1920)
Η αποζημίωσις των ανταλλαξίμων (1927)
Η Τράπεζα της Ελλάδος (1928)
Λόγοι ενός χρόνου (1942)
Τριετής Κυβερνητική Εργασία (1944)
Ελληνικαί ανωμαλίαι στην Μέση Ανατολή (1945)
Γνώμες και Λόγοι (1946)
Επισιτισμός (1941-1944)-Μέση Ανατολή (1948)

Τη βιογραφία του με τίτλο «Εμμανουήλ Τσουδερός: Ο πρωθυπουργός της Μάχης της Κρήτης» συνέγραψε ο Ηλίας Βενέζης το 1966. Το 1941 ο Εμμανουήλ Τσουδερός τιμήθηκε με το Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Γεωργίου Α' μετά ξιφών.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/601#ixzz3RJddY9QZ