ΟΣΑ ΘΥΜΑΜΑΙ
Πολλά και διάφορα λέγονται φίλοι μου για τη σημερινή μέρα , ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ 13 , λένε και υπονοούν πολλά όχι ευχάριστα πράγματα . Προσωπικά όμως είχα σήμερα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη , λαβαίνοντας ένα e-mail με τις τρεις αυτές υπέροχες φωτογραφίες από μια Λιδορικιώτικη παλιά βρύση , που με γύρισαν πολλές δεκαετίες πίσω …στη νοσταλγική δεκαετία του ‘50 .
Η βρύση αυτή , δεν θα πρέπει να είναι και πολύ γνωστή , ειδικά στους νεότερους , εμείς όμως οι παλιότεροι τη ζήσαμε και μάλιστα στις μεγάλες της δόξες , είναι “ ΤΟΥ ΦΑΛΙΔΑ Η ΒΡΎΣΗ “ όπως τη λέγαμε και βρίσκεται στην πίσω μεριά του Νεκροταφείου πάνω στο δρόμο , και πάνω ακριβώς απ’ τα Λιδορικιώτικα αμπέλια , που τώρα φυσικά είναι στον πάτο της λίμνης . Το όνομά της , όπως καταλαβαίνετε , το πήρε γιατί είναι , μάλλον , φτιαγμένη στην άκρη του κτήματος του αείμνηστου Κ. Φαλίδα .
Τι να πρωτοθυμηθώ για την παλιά όμορφη πέτρινη βρυσούλα , που ξεδίψαγε τους κατάκοπους χωριανούς μας που κατέβαιναν στα αμπέλια και τα χωράφια τους αλλά και τα ζωντανά τους . Λίγο πριν απ’ τη βρύση και ακριβώς από πάνω , ήταν ένα καλυβάκι φτιαγμένο από κλωνάρια δέντρων , το καλυβάκι το λέγαμε “ δραγατσιά “ και ήταν το..” φυλάκιο “ του δραγάτη , του αγροφύλακα δηλαδή , που φύλαγε τα αμπέλια των Λιδορικιωτών που ήταν , όπως είπαμε , ακριβώς κάτω απ’ το δρόμο .
Ακριβώς λοιπόν κάτω απ’ το δρόμο ήταν και το δικό μας αμπέλι και δίπλα του ακριβώς τα αμπέλια του μπάρμπα μου του Σπύρου Καψάλη και του Κώστα Φαλίδα . Ο Φαλίδας δε είχε στην κορφή του αμπελιού και ένα κτίσμα σαν υπόστεγο , που είχε μέσα και πατητήρι , το κτίσμα το λέγανε “ λόντζα “ , όνομα μάλλον Ιταλικό , στο οποίο άφηνε τα διάφορα εργαλεία του ειδικά την περίοδο του τρύγου .
Όπως βλέπετε στην επάνω φωτογραφία , η βρυσούλα έχει γραμμένα τα στοιχεία της πάνω στην εντοιχισμένη πέτρα , έγινε λοιπόν επί προεδρίας Κ.Π.Πανάγου , την 1η Αυγούστου 1937 ., Προσωπικά την γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του ‘50 , και όταν ερχόταν ο καιρός και..” μάντευαν “ τα σταφύλια , κατεβαίναμε και τρώγαμε όσες ρόγες είχαν..μισογίνει , βέβαια εκτός από εμάς κατέβαιναν και άλλα παιδιά που δεν είχαν αμπέλι αλλά έρχονταν να φάνε καμιά ρόγα , τότε ακουγόταν η φωνή του δραγάτη , του Κ. Αποστολόπουλου η του Τάσου Βάρσου : Εεεεεε…έξω απ’ τα αμπέλιαααααααα…ρεεεεεεε και το γνωστό σφύριγμα της καραμούζας του δραγάτη …
Οι δραγάτες , λένε πως ήταν..”σκληροί “ στη δουλειά τους , διηγούνταν δε οι παλιότεροι πως πολλές φορές , όταν έπιαναν κανένα παιδί , υπότροπο , που έκοβε σταφύλια από ξένο αμπέλι , το διαπόμπευαν κατά κάποιο τρόπο , κρεμώντας στα αυτιά του τα “ κλεμμένα “ σταφύλια και περιφέροντάς τον στο χωριό .
Δείτε τι αναφέρει για τους “ δραγάτες “ η αείμνηστη χωριανή μας Σοφία Παλαιολόγου – Καραχάλιου , στο βιβλίο της “ Αναμνήσεις “
“ Όταν τα σταφύλια κόντευαν πλέον να ωριμάσουν , όριζαν τα αφεντικά κάποιους άντρες να τα φυλάνε ώστε να μη τα κλέβει ο κόσμος ή πάθουνε καμιά ζημιά από τα ζώα που γυρνούσαν ελεύθερα . Τους φύλακες αυτούς τους έλεγαν “ δραγάτες “ και απ’ ό,τι θυμάμαι υπήρχαν στο Λιδωρίκι τρεις και ο καθένας είχε την επίβλεψη μιας συγκεκριμένης περιοχής .
Οι “ δραγάτες “έβρισκαν ένα ύψωμα , ώστε να παρατηρούν συνεχώς τα αμπέλια , όπου έφτιαχναν κάτι “ τσαντήρια “ με κλαδιά από πλατάνια , για να έχουν ίσκιο και κάθονταν εκεί μέρα νύχτα , έως ότου έρθει η ώρα του τρύγου . Η αμοιβή ήταν χρηματική . Αυτοί είχαν μία σφυρίχτρα και σε περίπτωση που σε εντόπιζαν να κόβεις σταφύλια , σφύριζαν τόσο δυνατά που σου “ έκοβαν το αίμα “ .
Τη βρυσούλα αυτή την επισκέφτηκα για τελευταία φορά πριν περίπου πέντε χρόνια , και ήταν σε άθλια κατάσταση , πνιγμένη στα αγριόχορτα και τα αγκάθια , ήταν αδύνατο να την πλησιάσεις , αν δε δεν γνώριζες ότι στη θέση αυτή υπήρχε βρύση , ήταν αμφίβολο να το πιστέψεις , γιατί την έκρυβαν τα διάφορα φυτά , η φωτογραφίες όμως που μου έστειλε ο αγαπητός Κώστας Κουτσούμπας , δείχνουν μια κατάσταση σημαντικά βελτιωμένη , αφού ο Κώστας έβαλε άνθρωπο και την καθάρισε , ας είναι καλά …
Με την ευκαιρία θα πρέπει να αναφέρουμε , για όσους δεν γνωρίζουν , πως το χωριό μας διαπράχθηκαν “ εγκλήματα “ απ’την προηγούμενη Δημοτική αρχή , γιατί η τωρινή στα τέσσερα χρόνια της δεν έχει ασχοληθεί ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ , η προηγούμενη λοιπόν Δ.Α κατέστρεψε όλες τις παλιές πέτρινες βρύσες αντικαθιστώντας τις με τις γνωστές “ αλβανιζέ “ που δεν ‘εχουν καμία σχέση με το περιβάλλον και την παράδοσή μας . Για πρώτη φορά συναντήσαμε τη νοοτροπία αυτή να γκρεμίζουν παλιές πέτρινες βρύσες με τα πέτρινα πελεκητά καλάνια , για να χτίσουν άλλες της αλβανιζέ ..τεχνοτροπίας , όπως προαναφέραμε , τέλος πάντων ό,τι έγινε έγινε , τώρα οι Λιδορικιώτες έχουμε ΙΕΡΗ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να διαφυλάξουμε Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠ’ΤΗΝ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΜΑΣ .
Γι’ αυτό θα παρακαλέσουμε τον Πρόεδρό μας , τον Κ.Κουστούμπα , να συνεχίσει το έργο του δίνοντας τώρα προσοχή σε δύο ακόμα μικρές πέτρινες βρυσούλες , τη βρύση του Κούστη
…που βρίσκεται όπως βλέπετε κι’αυτή σε άθλια κατάσταση , αλλά και τη βρύση του γιατρού του Λαλαγιάννη , που βρίσκεται στο ..” σκατόρεμα ‘' αρισυερά , στην άκρη των Παλαιολογαίϊκων
Εκείνο όμως που πρέπει να προσέξει ο ΄Πρόεδρός μας , είναι η βρύσες του Κατρέλη , της βαθιάς , του Αντώνη και του Σερεντέλη , που είναι τελείως εγκαταλειμμένες χρόνια τώρα
Σερεντέλης ..
Αντώνης ..
Κατρέλης …
Η αμαρτωλή βρύση του “ Βουνού “ που οι λεβέντες , οι..προηγούμενοι , την μετακόμισαν απέναντι από εκεί που ήταν και μάλιστα μέσα σε ιδιωτικό χώρο , μιλάμε για…παγκόσμιες πρωτοτυπίες ..
Και η πανέμορφη Βαθιά μας , σε μέρες που είναι..” πλήρης “ σκουπιδών ….
Οι βρύσες μας , είναι ένα κομμάτι του χωριού μας που θέλει και προσοχή αλλά και πολλή δουλειά για να γίνει κάτι σωστό , κυρίως όμως θέλει αγάπη και ενδιαφέρον απ’ του Δημοτικούς μας άρχοντες , κάτι βέβαια που δεν ΥΠΑΡΧΕΙ …
Θ επανέλθουμε στις βρύσες κάποιο άλλο βράδυ , μέχρι τότε να είστε όλοι καλά ……Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment