΄Λιδορίκι , αρχές 10ετίας του ‘5ο , το χωριό μας μόλις και έχει πάρει τα..” πάνω “ του και η Λιδορικιώτικη ζωή , αρχίζει να..” τσουλάει “ , εδώ μέρος της οικογένειας των Καψαλαίων , σε μια αναμνηστική φωτογραφία μπροστά στο κατώι , της οικογένειας του αείμνηστου Θύμιου Καψάλη , δίπλα ακριβώς απ’ το ..” αδελφομοίρι “ του μπάρμπα μου Σπύρου Καψάλη , αδελφού του πατέρα μου.΄
Από αριστερά καθιστή , η μάνα μου Αγγελική , ο πατέρας μου Θύμιος , η πρωτοξαδέλφη μου Κατίνα Σπ.Καψάλη , η θεια μου Βιολέτα ( ..( δ’γιλέτα ) Σπ.Καψάλη και καθιστός..η πάντα..” ταξιδεύουσα “ ταπεινότητά μου ..
*********
Καλησπέρα Λιδορίκι
Καλησπέρα Λιδορικιώτες και φίλοι του Λιδορικιού και της εφημερίδας του ..
ΔΕΥΤΕΡΑ ΣΗΜΕΡΑ 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2015
Ανατολή Ήλιου: 06:57
Δύση Ήλιου: 17:19
Σελήνη 28 ημερών
- Διεθνής Ημέρα κατά του Φασισμού και του Αντισημιτισμού
- NEO!Γιορτάζουν: Νεκτάριος, Νεκταρία,Ονησιφόρος, Ονησιφόρα.
ΓΕΓΟΝΟΤΑ
μ. Χ.
1866
Το ολοκαύτωμα της Μονής Αρκαδίου στην Κρήτη. Ο Κωνσταντίνος Γιαμπουδάκης βάζει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάζει την ανατολική πτέρυγα της μονής, καταπλακώνοντας Χριστιανούς και Τούρκους.
1919
Φορολογική μεταρρύθμιση από την κυβέρνηση τουΕλευθερίου Βενιζέλου. Εισάγεται η φορολογία του προσωπικού εισοδήματος.
1931
Μοναχός βρίσκει στην Τραπεζούντα την εικόνα της Παναγίας της Σουμελά.
1938
Η Νύχτα των Κρυστάλλων στη Γερμανία. Πρόκειται για το πρώτο οργανωμένο πογκρόμ εναντίον των Εβραίων από τους Ναζί.
1985
Σε ηλικία 22 ετών, ο Γκάρι Κασπάροφ γίνεται ο νεώτερος παγκόσμιος πρωταθλητής στο σκάκι, βάζοντας τέλος στην 22χρονη κυριαρχία του Ανατόλι Κάρποφ.
1989
Ανοίγουν τα σύνορα της Ανατολικής Γερμανίας για τους πολίτες της, έπειτα από δεκαετίες. Το Τείχος του Βερολίνου, το σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου, γκρεμίζεται.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/0911#ixzz3r0fixviA
ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ
μ. Χ.
1888
Ζαν Μονέ, γάλλος οικονομολόγος και πολιτικός, από τους πρωτεργάτες της Ενωμένης Ευρώπης. (Θαν. 16/3/1979)
1925
Ελένη Χατζηαργύρη, ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου. (Θαν. 30/9/2004)
1941
Τομ Φόγκερτι, αμερικανός τραγουδοποιός, μέλος του συγκροτήματος «Credence Clearwater Revival».(Θαν. 6/9/1990)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/0911#ixzz3r0fzUZPt
ΘΑΝΑΤΟΙ
μ. Χ.
959
Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος, αυτοκράτορας του Βυζαντίου. (Γεν. 2/9/905)
1880
Έντουιν Ντρέικ, ο άνθρωπος που δημιούργησε την πετρελαϊκή βιομηχανία των ΗΠΑ. Πραγματοποίησε την πρώτη γεώτρηση για την ανεύρεση πετρελαίου στην περιοχή της Πενσιλβάνια το 1859 και στη συνέχεια δημιούργησε την εταιρία «Seneca Oil».(Γεν. 29/3/1819)
1920
Άγιος Νεκτάριος, κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς, ιερωμένος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ανακηρύχθηκε Άγιος. (Γεν. 1/10/1846)
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/almanac/0911#ixzz3r0gDUZkI
Το Τείχος του Βερολίνου
Η ανέγερση του Τείχους, 23 Αυγούστου 1961.
1553
0
Berliner Mauer στα Γερμανικά. Πρόκειται για ένα τοίχο ύψους 2 μέτρων, που χώριζε το Βερολίνο σε Ανατολικό και Δυτικό. Οι Δυτικοί το ονόμασαν «Τείχος του Αίσχους». Χτίστηκε το 1961 από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας για να συγκρατήσει τη φυγή των κατοίκων της προς τη Δύση και γκρεμίστηκε από τους Βερολινέζους και των δύο πλευρών στις 9 Νοεμβρίου 1989, όταν άρχισαν να αποσαθρώνονται τα καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Υπήρξε το κατ’ εξοχήν σύμβολο του «Ψυχρού Πολέμου» μεταξύ «δημοκρατικής» Δύσης και της «κομμουνιστικής» Ανατολής.
Μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου το 1945, η ηττημένη Γερμανία χωρίστηκε σε τέσσερις ζώνες κατοχής, τη διοίκηση των οποίων ανέλαβαν οι νικήτριες δυνάμεις, Ηνωμένες Πολιτείες, Γαλλία, Μεγάλη Βρετανία και Σοβιετική Ένωση. Με ανάλογο τρόπο χωρίστηκε και το Βερολίνο, η πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Πρωσίας, της Αυτοκρατορικής Γερμανίας και της Ναζιστικής Γερμανίας, σύμφωνα με τα όσα είχαν συμφωνηθεί το 1944 στο Λονδίνο.
Το Βερολίνο βρισκόταν μέσα στη ζώνη επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, γεγονός που δημιούργησε πολλά από τα κατοπινά προβλήματα. Το Μάρτιο του 1948 οι Δυτικές δυνάμεις αποφάσισαν να ενώσουν τους τομείς που έλεγχαν και να δημιουργήσουν τη Δυτική Γερμανία. Το ίδιο έπραξαν και με το Βερολίνο. Οι Σοβιετικοί αντέδρασαν με τον χερσαίο αποκλεισμό των Δυτικών τομέων της πόλης στις 24 Ιουνίου 1948. Οι Δυτικοί Σύμμαχοι άρχισαν να εφοδιάζουν το Δυτικό Βερολίνο μόνο από αέρος με τις περίφημες αερογέφυρες.
Στις 30 Νοεμβρίου του ίδιου χρόνου στο Ανατολικό Βερολίνο εγκαταστάθηκε ξεχωριστή δημοτική αρχή, με αποτέλεσμα τον ολοκληρωτικό χωρισμό του Βερολίνου σε Ανατολικό και Δυτικό. Το 1949 τα γερμανικά εδάφη που κατείχε η Σοβιετική Ένωση αποτέλεσαν ίδια κρατική οντότητα, με την ονομασία Λαϊκή Δημοκρατική της Γερμανίας ή Ανατολική Γερμανία. Μετά τον χωρισμό της Γερμανίας σε Ανατολική και Δυτική η επικοινωνία ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου έγινε εξαιρετικά δύσκολη.
Σταδιακά άρχισε να παρατηρείται ένα κύμα φυγής των Ανατολικογερμανών προς τη Δύση, ιδίως μετά την εργατική εξέγερση του Ιουνίου του 1953, που συντρίφτηκε από τους Σοβιετικούς. Για να σταματήσουν τη μαζική έξοδο των πολιτικών προσφύγων, οι αρχές της Ανατολικής Γερμανίας με τη σύμφωνη γνώμη των Σοβιετικών αποφάσισαν την ανέγερση ενός φράχτη. Τυπικά, η απόφαση εγκρίθηκε από τη Λαϊκή Εθνοσυνέλευση (Volkskammer) και τη νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου 1961 άρχισε να υψώνεται ανάμεσα στα δύο τμήματα του Βερολίνου ένα διαχωριστικό συρματόπλεγμα, που εμπόδιζε την ελεύθερη επικοινωνία του Δυτικού με το Ανατολικό Βερολίνο και την υπόλοιπη Ανατολική Γερμανία.
9 Νοεμβρίου 1989
Αργότερα, καθώς οι σχέσεις μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας οξύνονταν, το συρματόπλεγμα αντικαταστάθηκε με τοίχο από μπετόν, ως 2 μέτρα ύψος, ενισχυμένο με συρματόπλεγμα στην κορυφή. Φρουρείτο σε καθορισμένες από τις ανατολικογερμανικές αρχές διόδους και από σκοπιές κατά διαστήματα, σε όλο το μήκος του, που έφθανε τα 45 χιλιόμετρα. Η απομόνωση του Δυτικού Βερολίνου από την ενδοχώρα της Ανατολικής Γερμανίας εξασφαλίστηκε με ηλεκτροφόρα καλώδια και προβολείς που σάρωναν κάθε σπιθαμή του γυμνού εδάφους.
Η Δύση εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά το γεγονός για να καταδείξει την ανελευθερία και την καταπίεση που επικρατούσε στις κομμουνιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Στις 26 Ιουνίου 1963 ο Αμερικανός πρόεδρος Κένεντι επισκέφθηκε το διαιρεμένο Βερολίνο και αρχίζει το λόγο του με την περίφημη φράση: «Ich bin ein Berliner» (Είμαι κι εγώ Βερολινέζος). Πάντως, σε μία προσπάθεια να χαλαρώσει η ένταση, οι τέσσερις νικήτριες δυνάμεις του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπέγραψαν τον Σεπτέμβριο του 1970 τη Συμφωνία του Βερολίνου, η εφαρμογή της οποίας ανατέθηκε στους αξιωματούχους των δύο γερμανικών κρατών.
Με την άνοδο του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης το 1986 ένας άνεμος αλλαγής άρχισε να φυσά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Οι πολιτικές της «περεστρόικα» και της «γκλάσνοστ» βρήκαν πεδίο εφαρμογής και στις χώρες του ανατολικού μπλοκ. Με το άνοιγμα των συνόρων των άλλων σοσιαλιστικών χωρών προς τη Δύση, ένα νέο κύμα ανατολικογερμανών πολιτών διέφευγε στη Δυτική Γερμανία μέσω της Ουγγαρίας, της Πολωνίας και της Τσεχοσλοβακίας.
Η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας αιφνιδιασμένη από τις εξελίξεις αποφάσισε να ανοίξει κι αυτή τα σύνορα της χώρας με τη Δύση στις 9 Νοεμβρίου 1989. Μετά την εξέλιξη αυτή, το Τείχος που χώριζε το Βερολίνο για 28 χρόνια δεν είχε λόγο ύπαρξης και άρχισε να κατεδαφίζεται πάραυτα, με πρωτοβουλία των Βερολινέζων. Ένα χρόνο αργότερα, στις 3 Οκτωβρίου 1990, η Γερμανία επανενώθηκε.
Στη διάρκεια των 28 χρόνων της ύπαρξης του Τείχους, τουλάχιστον 136 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να διαφύγουν στη Δύση. Το πρώτο θύμα υπήρξε η 58χρονη νοσοκόμα Ίντα Ζίκμαν, η οποία σκοτώθηκε στις 22 Αυγούστου 1961 στην προσπάθειά της να διαφύγει στο Δυτικό Βερολίνο, όπου ζούσε η αδελφή της. Τελευταίος χρονολογικά στη μακάβρια λίστα ήταν ο 33χρονος άνεργος ηλεκτρολόγος Βίνφριντ Φρόιντενμπεργκ, ο οποίος κατάφερε μ’ ένα αυτοσχέδιο αερόστατο να περάσει στο Δυτικό Βερολίνο, αλλά για κακή του τύχη αυτό κατέπεσε και συνετρίβη, με αποτέλεσμα να βρει ακαριαίο θάνατο (29 Αυγούστου 1989).
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/849#ixzz3r0gVLSLg
Το ολοκαύτωμα της Μονής
Αρκαδίου
Ελαιογραφία του ιταλού ζωγράφου Γκαττέρι
3537
1
Κορυφαία πράξη του απελευθερωτικού αγώνα των Κρητών, σύμβολο ηρωισμού και θυσίας. Είναι το σημαντικότερο επεισόδιο της Κρητικής Επανάστασης του 1866.
Η κακοδιοίκηση και η καταπίεση της τουρκικής διοίκησης ανάγκασε την Παγκρήτια Συνέλευση που συνήλθε στα Χανιά να αποστείλει στις 14 Μαΐου 1866 αναφορά στον Σουλτάνο με μια σειρά αιτημάτων. Συγκεκριμένα, ζητούσε: βελτίωση του φορολογικού συστήματος, σεβασμό της χριστιανικής θρησκείας, αναγνώριση του πληθυσμού να εκλέγει ελεύθερα τους δημογέροντές του και τη λήψη μέτρων για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού.
Παράλληλα, απέστειλε μυστικό υπόμνημα προς τους μονάρχες της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, με το οποίο τους καλούσε να ενεργήσουν για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα ή να μεσολαβήσουν στη χορήγηση από τον Σουλτάνο «Οργανικού Νόμου». Στη συγκέντρωση αυτή συμμετείχε και ο Γαβριήλ Μαρινάκης, ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου, που ήταν το επαναστατικό κέντρο της περιοχής Ρεθύμνης.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις αδιαφόρησαν, ενώ η ελληνική κυβέρνηση δήλωνε ουδετερότητα και δεν πήρε ανοιχτά το μέρος των επαναστατών. Μόνο η Ρωσία κινήθηκε δραστήρια, χάρη στους υποπροξένους της στο νησί Ιωάννη Μιτσοτάκη και Σπυρίδωνα Δενδρινό.
Μη αναμένοντας βοήθεια από πουθενά, οι Κρητικοί αποφάσισαν να ξεσηκωθούν μόνοι τους και ύψωσαν τη σημαία της Επανάστασης στις 21 Αυγούστου 1866, με το σύνθημα «Ένωσις ή Θάνατος» και αρχηγούς τον Ιωάννη Ζυμβρακάκη στα Χανιά, τον Ελλαδίτη συνταγματάρχη Πάνο Κορωναίο στο Ρέθυμνο και τον Μιχαήλ Κόρακα στο Ηράκλειο. Στην Ελλάδα συγκροτήθηκαν εθελοντικές ομάδες, που βοήθησαν τους Κρητικούς, με χρήματα, τρόφιμα και άλλα εφόδια.
Ο Σουλτάνος θορυβήθηκε από την εξέγερση και έστειλε στις 30 Αυγούστου 1866 τον Μουσταφά Ναϊλή Πασά, με εντολή να την καταστείλει, αφού προηγουμένως είχε απορρίψει τα αιτήματα των Κρητικών. Ο Πασάς έφερε το προσωνύμιο Γκιριτλί (Κρητικός), επειδή είχε συντελέσει στην κατάπνιξη της επανάστασης του 1821 στην Κρήτη. Πρώτα προσπάθησε να καλοπιάσει τους επαναστάτες και να τους πείσει να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Όταν αυτοί αρνήθηκαν, αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή το στρατιωτικό του σχέδιο για την κατάπνιξη της επανάστασης.
Η Μονή Αρκαδίου
Τον Σεπτέμβριο και Οκτώβριο προέβη σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην περιοχή των Χανίων και στη συνέχεια στράφηκε προς το Ρέθυμνο και τη Μονή Αρκαδίου, όπου ήταν η έδρα της τοπικής επαναστατικής επιτροπής, αποθήκη πολεμοφοδίων και τροφίμων, καθώς και καταφύγιο πολλών χριστιανών. Ο Μουσταφά Πασάς έφθασε έξω από το μοναστήρι το απόγευμα της 6ης Νοεμβρίου 1866. Στη διάθεσή του είχε 15.000 άνδρες (Τούρκους, Αλβανούς, Αιγυπτίους και Τουρκοκρητικούς) και ισχυρό πυροβολικό. Στη Μονή βρίσκονταν 966 άνθρωποι, από τους οποίους μόνο 250 μπορούσαν να πολεμήσουν. Επικεφαλής των αγωνιστών του Αρκαδίου ήταν ο πελοποννήσιος ανθυπολοχαγός Ιωάννης Δημακόπουλος και ο ηγούμενος Γαβριήλ.
Οι προτάσεις προς παράδοση απορρίφθηκαν από τους πολιορκημένους και το πρωί της 8ης Νοεμβρίου άρχισαν οι εχθροπραξίες. Οι Οθωμανοί, παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις τους, δεν κατάφεραν να καταλάβουν τη Μονή την πρώτη μέρα. Το βράδυ ζήτησαν ενισχύσεις και μετέφεραν ένα μεγάλο πυροβόλο από το Ρέθυμνο. Την επομένη, 9 Νοεμβρίου, άρχισε το δεύτερο κύμα της επίθεσης. Νωρίς το απόγευμα γκρεμίστηκε το δυτικό τείχος της Μονής από τις βολές του πυροβόλου και οι επιτιθέμενοι εισέβαλαν στο μοναστήρι, αρχίζοντας τη μεγάλη σφαγή.
Στη μπαρουταποθήκη της μονής γράφτηκε η τελευταία πράξη του δράματος και μία ακόμα ένδοξη σελίδα της ελληνικής ιστορίας. Ο Κωστής Γιαμπουδάκης ή κατ' άλλους ο Εμμανουήλ Σκουλάς την ανατίναξε, σκορπίζοντας το θάνατο, όχι μόνο στους χριστιανούς, αλλά και στους εισβολείς. Αμέσως μετά, οι Τουρκοκρητικοί και οι Αλβανοί όρμησαν και κατέσφαξαν όσους είχαν διασωθεί, ενώ έκαψαν τον ναό και λεηλάτησαν τα ιερά κειμήλια.
Από τους Έλληνες που βρίσκονταν στη Μονή, μόνο 3 ή 4 κατόρθωσαν να διαφύγουν, ενώ περίπου 100 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Μεταξύ αυτών και ο Δημακόπουλος, που εκτελέστηκε λίγο αργότερα. Ο ηγούμενος της Μονής Αρκαδίου Γαβριήλ Μαρινάκης είχε σκοτωθεί πριν από την ανατίναξη της μπαρουταποθήκης. Οι νεκροί και τραυματίες του Μουσταφά ανήλθαν σε 1.500 ή σε 3.000, σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς.
Το Ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, όπως είχε συμβεί με την καταστροφή των Ψαρών και την Έξοδο του Μεσολογγίου, συγκίνησε όλο τον χριστιανικό κόσμο κι ένα νέο κύμα φιλελληνισμού δημιουργήθηκε στην Ευρώπη. Σπουδαίες προσωπικότητες της εποχής, όπως ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και ο Βίκτωρ Ουγκώ, πήραν θέση υπέρ του Κρητικού Αγώνα και ξένοι εθελοντές έσπευσαν να ενισχύσουν από κοντά την Επανάσταση. Σημαντικές ήταν και οι χρηματικές συνεισφορές από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, με προεξάρχοντα τον φιλέλληνα Σαμουήλ Χάου.
Η Κρητική Επανάσταση φυλλορρόησε τον Ιανουάριο του 1869, αλλά ο Σουλτάνος δεν μπόρεσε να καθυποτάξει ολοκληρωτικά τους Χριστιανούς της Κρήτης. Έτσι, υπό την πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων αναγκάστηκε να παραχωρήσει τον «Οργανικό Νόμο» (3 Φεβρουαρίου 1868), ένα είδος Συντάγματος, που προέβλεπε προνόμια για τους χριστιανούς και καθεστώς ημιαυτονομίας για το νησί. Η Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα πήρε αναβολή για το 1912.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/337#ixzz3r0h20gri
Άγιος Νεκτάριος
1846 – 1920
638
0
Νεοφανής και λίαν δημοφιλής άγιος της Ορθόδοξης Χριστιανικής Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 9 Νοεμβρίου. Την ημέρα αυτή γιορτάζουν ο Νεκτάριος και η Νεκταρία.
Ο κατά κόσμον Αναστάσιος Κεφαλάς γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Θράκης την 1η Οκτωβρίου 1846 από ευσεβείς γονείς, τον Δήμο και τη Μαρία Κεφαλά. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην πατρίδα του και σε ηλικία 14 ετών μετέβη στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος στο κατάστημα ενός συγγενή του. Τις ελεύθερες ώρες του μελετούσε τα Πατερικά κείμενα και εκκλησιαζόταν τακτικά. Στη συνέχεια εργάστηκε ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου τού Παναγίου Τάφου, όπου ανέλαβε και διδακτικά καθήκοντα στις κατώτερες τάξεις.
Σε ηλικία 20 ετών, το 1866, διορίσθηκε δάσκαλος στο χωριό Λίθιο της Χίου, στο οποίο παρέμεινε για επτά χρόνια. Παράλληλα, ως θιασώτης του μοναχικού βίου επισκεπτόταν συχνά την Ιερά Μονή των Αγίων Πατέρων και συζητούσε ώρες αμέτρητες για διάφορα θρησκευτικά θέματα με τον ηγούμενο γέροντα Παχώμιο. Ο πόθος του για τη μοναχική ζωή αύξανε μέρα με την μέρα και στις 7 Νοεμβρίου 1876 εκάρη μοναχός με το όνομα Λάζαρος στη Νέα Μονή της Χίου. Το όνομα Νεκτάριος το έλαβε κατά τη χειροτονία του σε διάκονο (15 Ιανουαρίου 1877) από τον μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο.
Ένας πλούσιος και ευσεβής κάτοικος της Χίου, ο Ιωάννης Χωρέμης, του έδωσε τη δυνατότητα να συνεχίσει τις σπουδές του στην Αθήνα. Φοίτησε στο Γυμνάσιο, αλλά κατά τη διάρκεια των απολυτηρίων εξετάσεων ο ευεργέτης του πέθανε. Έτσι, δεν ήταν δυνατόν να εκπληρωθεί η επιθυμία του να σπουδάσει θεολογία. Κάποιοι γνωστοί του, όμως, τον σύστησαν στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο (1870-1899), ο οποίος εκτιμώντας τον χαρακτήρα του ανέλαβε τα έξοδα για τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το οποίαν έλαβε το πτυχίο του το 1885.Τον επόμενο χρόνο επανήλθε στην Αλεξάνδρεια, όπου χειροτονήθηκε πρεσβύτερος (23 Μαρτίου 1886) από τον ίδιο τον πατριάρχη και ανέλαβε τα καθήκοντα του γραμματέα και του ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 χειροτονήθηκε μητροπολίτης της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Πενταπόλεως στο Ναό του Αγίου Νικολάου του Καΐρου, χοροστατούντος του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου. Η δράση του και η ταχεία άνοδός του στα εκκλησιαστικά αξιώματα προκάλεσαν την αντίδραση κληρικών του πατριαρχείου, οι οποίοι τον διέβαλαν στον Σωφρόνιο, ότι θέλει να του πάρει τον θρόνο. Οι φθονερές εισηγήσεις τους έγιναν αποδεκτές από τον Πατριάρχη, ο οποίος τον απομάκρυνε από το Πατριαρχείο.
Το 1889, ο Νεκτάριος ήλθε στην Αθήνα με σκοπό να μονάσει στο Άγιο Όρος. Όμως, πολλοί εκκλησιαστικοί παράγοντες τον παρότρυναν να παραμείνει στην Ελλάδα, όπου η παρουσία του θα ήταν ωφελιμότερη. Μάταια επί ένα χρόνο αναζητούσε εργασία, ζώντας στην απόλυτη φτώχεια, ώσπου το 1891 διορίσθηκε ιεροκήρυκας Ευβοίας (1891-1893), στη συνέχεια Φθιώτιδος και Φωκίδος (1893-1894) και τέλος διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα (1894-1908). Μετά τον θάνατο του πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου το 1899, ο Νεκτάριος κλήθηκε να τον διαδεχθεί, αλλά αρνήθηκε.
Το 1904 ίδρυσε στην Αίγινα τη γυναικεία Μονή της Αγίας Τριάδος, στην οποία και εγκαταβίωσε μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο το 1908. Εκεί έγινε πανελληνίως γνωστός με τα πολλά θαύματα που τέλεσε, αλλά η δράση του προκάλεσε την αντίδραση τοπικών παραγόντων (εκκλησιαστικών και μη), που τον διέβαλαν στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Δύο διαδοχικοί αρχιεπίσκοποι, ο Θεόκλητος και ο Μελέτιος, διέταξαν ανακρίσεις, αλλά δεν βρήκαν κάτι το μεμπτό. Όπως και η Εισαγγελία Πειραιά που ερεύνησε την καταγγελία μητέρας ότι η 16χρονη κόρη της είχε γίνει χωρίς την έγκρισή της δεκτή ως καλόγρια στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας.
Στις αρχές του 1919 ο Νεκτάριος προσβλήθηκε από καρκίνο του προστάτη, τον οποίο απέκρυψε από το περιβάλλον του. Συνέχισε την εκκλησιαστική δράση του, αλλά στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1920 οι πόνοι έγιναν αφόρητοι και με δυσκολία περπατούσε. Τότε αναγκάστηκε να νοσηλευτεί στο «Αρεταίειο» της Αθήνας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 8ης Νοεμβρίου 1920. Κηδεύτηκε με πάνδημο τρόπο στην Αίγινα και ενταφιάστηκε στη Μονή τής Αγίας Τριάδας.
Στις 20 Απριλίου 1961, με πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως συναριθμήθηκε «τοις οσίοις και αγίοις της Εκκλησίας», επειδή «...οσιότητι μεν και αγιότητι βίου διακριθείς και τύπον και υπογραμμόν αρετής και εγκρατείας και αγαθοεργίας παραστήσας και ζων και μετά θάνατον του χαρίσματος της των θαυμάτων ενεργείας παρά Θεού αξιωθείς...». Η ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Νεκταρίου έγινε στις 2 Σεπτεμβρίου 1963 και από τότε φυλάσσονται στη μονή που ο ίδιος ίδρυσε στην Αίγινα.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1061#ixzz3r0hdfFca
Η Νύχτα των Κρυστάλλων
2307
0
Η αποκληθείσα «νύχτα των κρυστάλλων» αποτελεί το πρώτο μαζικό πογκρόμ εναντίον των Εβραίων στη Γερμανία. Συνέβη τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου 1938 ως τις πρώτες πρωινές ώρες της επόμενης μέρας και ήταν η πρώτη ένδειξη για το τι θα ακολουθούσε αργότερα με το εβραϊκό ολοκαύτωμα. Ονομάστηκε «νύχτα των κρυστάλλων», επειδή οι Ναζί ξέσπασαν πάνω στις ιδιοκτησίες των Εβραίων, σπάζοντας τις βιτρίνες πολλών καταστημάτων τους.
Όλα ξεκίνησαν δύο μέρες νωρίτερα, όταν ένας γερμανοεβραίος, ο Χέρσελ Γκρίσπαν, σκότωσε στο Παρίσι τον γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας Ερνστ Φον Ρατ. Ο φόνος του γερμανού διπλωμάτη χρησιμοποιήθηκε ως δικαιολογία για τις επιθέσεις που εκδηλώθηκαν εναντίον των Εβραίων σε όλη τη Γερμανία. Φαινομενικά, οι επιθέσεις αυτές ήταν αυθόρμητες, αλλά στην πραγματικότητα «ενορχηστρώθηκαν» από τη ναζιστική κυβέρνηση.
Κατά τη νύχτα των κρυστάλλων, καταστράφηκαν 1.574 συναγωγές, πάνω από 7.000 εβραϊκά καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα, ενώ 30.000 Εβραίοι συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ο αριθμός των γερμανοεβραίων που σκοτώθηκαν είναι ασαφής. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, κυμαίνεται από 36 έως 200, ενώ μεταξύ των νεκρών περιλαμβάνονται και αρκετοί μη Εβραίοι, που είχαν την ατυχία να μοιάζουν.
Το γεγονός προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή. Σε ένδειξη διαμαρτυρίας, οι ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις με τη Γερμανία.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/28#ixzz3r0hxdNXy
Χέντι Λαμάρ
1913 – 2000
139
0
Αμερικανίδα ηθοποιός και εφευρέτρια, αυστριακής καταγωγής. Την εποχή της μεγάλης δόξας της, στις δεκαετίες του ‘30 και του ‘40, θεωρείτο η πιο όμορφη και εξωτική γυναίκα του κόσμου. Εκτός από τη μεγάλη καριέρα της στο Χόλιγουντ, διακρίθηκε και ως εφευρέτρια με την ανακάλυψη της πρώτης μορφής των μεθόδων διασποράς φάσματος, βασικής τεχνολογίας για τις ασύρματες τηλεπικοινωνίες σήμερα (Wi-Fi, Bluetooth, CDMA).
Η Χέντι Λαμάρ (Hedy Lamarr) γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1913 στη Βιέννη. Το πραγματικό της όνομα ήταν Χέντβιχ Ίβα Μαρία Κίσλερ (Hedwig Eva Maria Kiesler) και ήταν η μοναχοκόρη του τραπεζίτη Εμίλ Κίσλερ και της πιανίστριας Γκέρτρουντ Λίχτβιτς. Θαμπωμένη από τη λάμψη του κινηματογράφου, εγκατέλειψε σχολείο, οικογένεια και πλούτη, για να δουλέψει στη Γερμανία με τον σκηνοθέτη Μαξ Ράινχαρτ και το 1930 γύρισε την πρώτη της ταινία.
Τρία χρόνια αργότερα, πρωταγωνίστησε σ’ ένα μέτριο μελό του τσέχου σκηνοθέτη Γκούσταφ Μαχάτι με τον τίτλο «Έκσταση», το οποίο θα έμενε στην ιστορία του κινηματογράφου για τη γυμνή σκηνή της λίμνης και τον οργασμό που υποδύθηκε, τον πρώτο στη μεγάλη οθόνη, σύμφωνα με τους ειδικούς. Η ταινία προκάλεσε σκάνδαλο. Απαγορεύτηκε όχι μόνο από τον Χίτλερ στη Γερμανία, αλλά και στις ΗΠΑ, ενώ η πρωταγωνίστρια παρ’ ολίγο να αφοριστεί από τον Πάπα.
Ο έμπορος όπλων Φριτς Μαντλ, εκστασιασμένος από την ομορφιά της, την ερωτεύτηκε και τελικά την παντρεύτηκε, αφού προηγουμένως φρόντισε να αγοράσει και να καταστρέψει όλες τις κόπιες της ταινίας. Οι δοσοληψίες του συζύγου της με τους Ναζί και το πολυτελές «κελί», στο οποίο ζούσε, την ώθησαν να εγκαταλείψει τη συζυγική εστία μεταμφιεσμένη σε υπηρέτρια.
Με μια χούφτα κοσμήματα και πολύ θάρρος φθάνει στο Παρίσι και από εκεί παίρνει το πλοίο για τη Νέα Υόρκη. Πάνω στο καράβι γνωρίζεται με τον Λούις Μάγερ, συνιδιοκτήτη της «Μέτρο Γκόλντουιν Μάγερ» (MGM), και μόλις αποβιβάζεται στο νέο κόσμο αρχίζει μια νέα ζωή. Αλλάζει το όνομά της σε Χέντι Λαμάρ, κρατώντας το μικρό της όνομα κι επιλέγοντας ως επώνυμο αυτό μιας παλιάς δόξας του βωβού κινηματογράφου, της Μπάρμπαρα Λαμάρ.
Αμέσως κάνει αισθητή την παρουσία της στο Χόλιγουντ με την εξωτική ομορφιά της. Παίζει δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς: τον Σαρλ Μπουαγέ («Πληγωμένος Αετός», «Algiers» ο αγγλικός τίτλος), τον Κλαρκ Γκέιμπλ («Comrade X»), τον Σπένσερ Τρέισι («I Take This Woman»), τον Βίκτωρ Ματσιούρ («Σαμψών και Δαλιδά», «Samson and Delilah» ο αγγλικός τίτλος) και τον Τζέιμς Στιούαρτ («Come Live with Me»), ενώ τη σκηνοθετούν πρώτης γραμμής σκηνοθέτες, όπως οι Κινγκ Βίντορ και Σεσίλ ντεΜιλ. Υπήρξε και πρώτη επιλογή των παραγωγών της κλασικής ταινίας «Καζαμπλάνκα», για να ενσαρκώσει το ρόλο της ηρωίδας, δόξα που την τελευταία στιγμή της έκλεψε η Ίνγκριντ Μπέργκμαν.
Η Λαμάρ από την εποχή που ζούσε ακόμη στη Βιέννη είχε αναπτύξει ενδιαφέρον για τις εφαρμοσμένες επιστήμες. Οι πρώτες της εφευρέσεις ήταν ένα δικής της έμπνευσης φανάρι κυκλοφορίας κι ένα χαπάκι, που μετέτρεπε το νερό σε ανθρακούχο.
Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θέλησε να φανεί χρήσιμη στον αγώνα κατά του Ναζισμού και λόγω της εβραϊκής καταγωγής της. Μαζί με τον πρωτοποριακό συνθέτη Τζορτζ Αντάιλ, που ήταν γείτονάς της, ανακάλυψαν την πρώτη μέθοδο διασποράς φάσματος, που θα ήταν χρήσιμη στο πολεμικό ναυτικό για την καθοδήγηση των τηλεκατευθυνόμενων τορπιλών και την αποφυγή του κινδύνου παρεμβολής παρασίτων από τον εχθρό. Το ναυτικό τελικά δεν υιοθέτησε την εφεύρεσή τους, αλλά πολύ αργότερα αναγνωρίστηκε ως καθοριστική για την εξέλιξη των ασύρματων τηλεπικοινωνιών (Wi-Fi, Bluetooth, CDMA).
Η Χέντι Λαμάρ, πέθανε στις 19 Ιανουαρίου 2000 στο Κάσελμπερι της Φλώριδας, σε ηλικία 86 ετών. Από τους έξι συνολικά γάμους που τέλεσε απέκτησε τρία παιδιά.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/1506#ixzz3r0iDsC3r
Layla
150
0
Ροκ ύμνος για την αγάπη και ένα από τα κορυφαία ερωτικά τραγούδια στην ιστορία του ροκ εν ρολ. Γράφτηκε από τους Έρικ Κλάπτον και Τζιμ Γκόρντον και περιέχεται στο πρώτο και μοναδικό στούντιο άλμπουμ των Derek and the Dominos «Layla and Other Assorted Love Songs», που κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1970. Το τραγούδι αντανακλά τον παθιασμένο έρωτα του Κλάπτον για την Πάτι Μπόιντ, πρώην μοντέλο και γυναίκα του καλύτερου φίλου του Τζορτζ Χάρισον.
Στα τέλη της δεκαετίας του '60 ο βιρτουόζος κιθαρίστας Έρικ Κλάπτον κατακλυζόταν από προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα. Τα δύο σούπεργκρουπ που είχε σχηματίσει, Cream και Blind Faith, είχαν διαλυθεί και ο ίδιος είχε γλιστρήσει στα ναρκωτικά. Η Πάτι Μπόιντ έτεινε χείρα βοηθείας και ο απελπισμένος Κλάπτον την ερωτεύτηκε σφόδρα, χωρίς στην αρχή να έχει την ανάλογη ανταπόκριση.
Ο Κλάπτον έγραψε και της αφιέρωσε το τραγούδι «Λέιλα», το οποίο εμπνεύστηκε από το ερωτικό ποίημα «Η Λέιλα και ο Μαϊνούν» του πέρση κλασσικού ποιητή Νεζαμί (1141-1201). Το ποίημα, που χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή του Κλάπτον, μιλάει για την πριγκίπισσα Λέιλα, την οποία ο πατέρας της πάντρεψε με κάποιον άλλον από αυτόν που αγαπούσε, με αποτέλεσμα ο αγαπημένος της να τρελαθεί.
Ο Έρικ Κλάπτον με την Πάτι Μπόιντ
Οι ηχογραφήσεις του τραγουδιού και του άλμπουμ, ξεκίνησαν την άνοιξη του 1970 στο Μαϊάμι, από ένα ακόμη βραχύβιο σχήμα του Κλάπτον, τους Derek and the Dominos. H «Λέιλα», διάρκειας 7:02 λεπτών, που ξεχώρισε από τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ, αποτελείται από δύο διακριτά μέρη. Το πρώτο είναι σύνθεση του Κλάπτον, όπου κυριαρχούν οι κιθάρες του Κλάπτον και του μακαρίτη Ντουέιν Όλμαν (Allman Brothers), που παίζει το κλασσικό πλέον κιθαριστικό ριφ, καθώς και η παθιασμένη έκκληση του Κλάπτον για αγάπη. Το δεύτερο μέρος κινείται σε πιο αργό τέμπο, είναι ορχηστρικό, με κυρίαρχο το πιάνο του Τζιμ Γκόρντον.
Το άλμπουμ πέρασε σχεδόν απαρατήρητο όταν κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1970, όπως και το «Λέιλα», που είχε μεγάλη διάρκεια για να χωρέσει στο πρόγραμμα ενός ραδιοφωνικού σταθμού. Το 1971 μια συντομευμένη εκδοχή της «Layla» έφθασε μέχρι το Νο 5 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών. Η «Layla» ξανακυκλοφόρησε το 1972 σε μια συλλογή με επιτυχίες του Κλάπτον («The History of Eric Clapton») και γνώρισε εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία, φθάνοντας στο Νο 7 του αγγλικού πίνακα επιτυχιών και στο Νο 10 του αμερικανικού.
Όσον αφορά στα ερωτικά του ροκ τριγώνου, Ο Τζορτζ και η Πάτι χώρισαν το 1977 και δύο χρόνια μετά η Πάτι Μπόιντ έγινε κυρία Κλάπτον. Στον γάμο παρέστη και ο Χάρισον, που δεν κράτησε κακία στον φίλο του. Ο γάμος του Έρικ Κλάπτον και της Πάτι Μπόιντ κατέληξε σε διαζύγιο το 1989, όταν ο Mr Slowhand έπεσε στην αγκαλιά ενός άλλου μοντέλου, εξ Ιταλίας αυτή τη φορά, της Λόρι Ντελ Σάντο.
Η «Λέιλα» συνέχιζε την ανοδική της πορεία. Το 1982 εμφανίσθηκε και πάλι στον αγγλικό πίνακα επιτυχιών, ανεβαίνοντας στο Νο4. Το 1992 ο Κλάπτον παρουσίασε την ακουστική εκδοχή του τραγουδιού στην εκπομπή του MTV «Unplugged». Έφθασε στο Νο 12 του αμερικανικού πίνακα επιτυχιών, ενώ δεν συγκίνησε τους συμπατριώτες του Άγγλους. Ίσως οι καιροί να είχαν αλλάξει.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/266#ixzz3r0ihTotd
Κωνσταντίνος Ζ’ o
Πορφυρογέννητος
905 – 959
618
0
Αυτοκράτορας του Βυζαντίου (913-959), της δυναστείας των Μακεδόνων. Ήταν γιος του αυτοκράτορα Λέοντος ΣΤ' του Σοφού και της παλλακίδας του, Ζωής Καρβονοψίνας. Έμεινε στην ιστορία περισσότερο για τις επιδόσεις του στα γράμματα, παρά για τις στρατιωτικές του ικανότητες.
Ο Κωνσταντίνος γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 905 στην πορφυρά αίθουσα του Παλατιού, που προοριζόταν για τα νόμιμα τέκνα των αυτοκρατόρων, γι' αυτό και έφερε το όνομα Πορφυρογέννητος. Ο ίδιος, όμως, ήταν νόθο τέκνο, το οποίο νομιμοποιήθηκε με τον επιγενόμενο γάμο των γονέων του, λίγο μετά τη γέννησή του. Ο γάμος αυτός δημιούργησε πρόσθετα προβλήματα στον Λέοντα, γιατί ήταν ο τέταρτός του, με συνέπεια να μην αναγνωρισθεί από την Εκκλησία και τον Πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό. Ο αυτοκράτορας, με μία απλή κίνηση, έχρισε νέο Πατριάρχη τον Ευθύμιο, ο οποίος αναγνώρισε τον γάμο κι έχρισε τον εξάχρονο Κωνσταντίνο συμβασιλέας (911).
Το 912 ο Λέων πέθανε και τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο νεώτερος αδελφός του Αλέξανδρος, ο οποίος πέθανε ξαφνικά τον επόμενο χρόνο. Έτσι, άνοιξε ο δρόμος για τη στέψη του Κωνσταντίνου ως αυτοκράτορα στις 7 Ιουνίου του 913. Λόγω της ανηλικιότητάς του, όμως, τέθηκε υπό επιτροπεία, την οποία ασκούσαν ο Πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός -που εν τω μεταξύ είχε επανέλθει στα καθήκοντά του μετά το θάνατο του Λέοντα- η βασιλομήτωρ Ζωή και οι μάγιστροι Στέφανος και Ιωάννης Ελλαδάς.
Κατά την πρώτη περίοδο της βασιλείας του Κωνσταντίνου (913-920), η Αυτοκρατορία αντιμετώπισε τις ηγετικές φιλοδοξίες του ηγεμόνα των Βουλγάρων Συμεών, που ήθελε να αναγορευθεί σε βασιλιά. Πρότεινε, μάλιστα, τον γάμο της κόρης του με τον ανήλικο Κωνσταντίνο. Η πρόταση απορρίφθηκε από τους επιτρόπους, γεγονός που εξόργισε τον βούλγαρο ηγεμόνα, ο οποίος απείλησε να καταλάβει την Κωνσταντινούπολη (913), ενώ έφθασε μέχρι τον Ισθμό της Κορίνθου, μετά τη νίκη του επί των Βυζαντινών στη Μάχη της Αγχιάλου (σημερινό Μπουργκάς).
Από την αναταραχή αυτή επωφελήθηκε ο αρχηγός του στόλου Ρωμανός Λεκαπηνός, ο οποίος κατόρθωσε να αυξήσει την επιρροή του στο παλάτι, με τον γάμο της κόρης του Ελένης με τον δεκατετράχρονο πλέον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο το 919. Έλαβε, μάλιστα, τον τίτλο του βασιλεοπάτορα, που δινόταν για πρώτη φορά σε πεθερό αυτοκράτορα. Σταδιακά, ο Κωνσταντίνος παραμερίστηκε από την εξουσία, την οποία ασκούσε ο Ρωμανός ως αντιβασιλέας με τους τρεις γιους του. Παράλληλα, προώθησε στον Πατριαρχικό θρόνο τον τέταρτο γιο του Θεοφύλακτο, ενώ έκλεισε σε μοναστήρι τη βασιλομήτορα Ζωή. Για μια εικοσιπενταετία (920-945), ο Κωνσταντίνος ήταν τύποις μόνο αυτοκράτορας κι έτσι κατηύθυνε όλα τα ενδιαφέροντά του στη μελέτη και τη συγγραφή.
Η διαμάχη στους κόλπους της οικογένειας Λεκαπηνού οδήγησε στον εγκλεισμό του Ρωμανού σε μοναστήρι και στην αντίδραση λαού και στρατού. Από την κατάσταση αυτή επωφελήθηκε ο Κωνσταντίνος κι έγινε και πάλι κύριος της εξουσίας στις 27 Ιανουαρίου 945, με την υποστήριξη της πανίσχυρης οικογένειας των Φωκάδων, που πολλά μέλη της υπηρέτησαν από διάφορες θέσεις την αυτοκρατορία (Λέων Φωκάς, Βάρδας Φωκάς, Νικηφόρος Φωκάς κ.ά.).
Ο Κωνσταντίνος, αφού εξασφάλισε τα νώτα του από τους Βουλγάρους, με τους οποίους συνήψε συνθήκη ειρήνης, στράφηκε κατά των Αράβων, που απειλούσαν την αυτοκρατορία. Με τους ικανούς στρατηγούς του Βάρδα Φωκά, Νικηφόρο Φωκά και Ιωάννη Τσιμισκή κατόρθωσε να τους εξουδετερώσει. Ο στρατηγός Μαριανός Αργυρός διεύρυνε τη βυζαντινή επιρροή στην Ιταλία, ενώ ο ομόλογός του Λέων Αργυρός εξουδετέρωσε την ουγγρική απειλή.
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος συνήψε εμπορικές σχέσεις με τους Ρώσους, ενώ η βάπτιση της ηγεμονίδας της Ρωσίας Όλγας στον Χριστιανισμό διεύρυνε την επιρροή των Βυζαντινών στην αναδυόμενη αυτή περιοχή. Με τη βασιλεία του Κωνσταντίνου Ζ' η Βυζαντινή Αυτοκρατορία ανέκτησε την παλιά της ισχύ και ακτινοβολία και κατέκτησε την εσωτερική της γαλήνη. Χωρίς να είναι ο μεγάλος στρατηγός ή πολιτικός, ο Κωνσταντίνος είχε την ικανότητα να επιλέγει τους κατάλληλους συνεργάτες και να οριοθετεί τους σωστούς στόχους.
Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζουν οι πραγματείες «Ιστορική διήγησις του Βίου του Βασιλείου Α'», που αναφέρεται στη ζωή του παππού του Βασιλείου Α', ιδρυτή της Μακεδονικής Δυναστείας, «Προς τον ίδιον υιόν», με συμβουλές προς τον γιο του και μετέπειτα αυτοκράτορα Ρωμανό Β', «Περί Βασιλείου Τάξεως, το οποίο αποτελεί τη βασική πηγή των ιστορικών σχετικά με το πολύπλοκο πρωτόκολλο που ακολουθούσαν οι Βυζαντινοί αξιωματούχοι και κυρίως η Αυτοκρατορική οικογένεια και το «Περί Θεμάτων», σχετικό με τη διοικητική διαίρεση της αυτοκρατορίας. Άφησε, επίσης, στίχους, ποιήματα, λόγους και επιστολές. Το μεγάλο του ενδιαφέρον για την παιδεία επικεντρώθηκε στην αναδιοργάνωση του Πανδιδακτηρίου της Μαγναύρας, που θεωρείται ως ένα από τα πρώτα πανεπιστήμια στον κόσμο.
Ο Κωνσταντίνος Ζ' ο Πορφυρογέννητος πέθανε στις 9 Νοεμβρίου 959. Έχουν εκφρασθεί υπόνοιες ότι ίσως να δηλητηριάστηκε, είτε από τον γιο και διάδοχό του Ρωμανό Β', είτε από τη νύφη του Θεοφανώ.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/261#ixzz3r0j3NMoC
Αλέξανδρος Ζαΐμης
1855 – 1936
369
0
Νομικός, τραπεζίτης και πολιτικός. Έφθασε στα ανώτατα αξιώματα της ελληνικής πολιτείας και διατέλεσε Πρωθυπουργός και Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης γεννήθηκε στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου 1855 και ήταν γιος του καλαβρυτινού πολιτικού Θρασύβουλου Ζαΐμη, που διατέλεσε επανειλημμένα πρωθυπουργός. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και τη Γερμανία και αναγορεύθηκε διδάκτορας του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης. Μετά το θάνατο του πατέρα του άρχισε να πολιτεύεται στην επαρχία Καλαβρύτων. Το 1855 εκλέχτηκε βουλευτής για πρώτη φορά υπό τη σημαία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη και έκτοτε εκλεγόταν συνεχώς έως το 1915. Διετέλεσε Πρόεδρος της Βουλής και Υπουργός Δικαιοσύνης και Εσωτερικών σε κυβερνήσεις του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1897 ανέλαβε την πρωθυπουργία, από την οποία παραιτήθηκε στις 2 Απριλίου 1899, αφού απέτυχε στις εκλογές της 7ης Φεβρουαρίου, τις οποίες διενήργησε. Επί της πρωθυπουργίας του έγιναν οι διαπραγματεύσεις για την υπογραφή της Συνθήκης Ειρήνης μετά τον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο, επιβλήθηκε Οικονομικός Έλεγχος στη χώρα μετά το τρικουπικό «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν!» και αναλήφθηκε η Ύπατη Αρμοστεία της Κρήτης από τον πρίγκηπα Γεώργιο της Ελλάδας, που οδήγησε το 1913 στην ενσωμάτωση της Μεγαλονήσου στον εθνικό κορμό.
Στον απόηχο των «Ευαγγελικών» και μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Θεοτόκη, ο Αλέξανδρος Ζαΐμης ξανάγινε πρωθυπουργός στις 12 Νοεμβρίου 1901. Στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1902, ως αρχηγός μικρού κόμματος, απέτυχε και πάλι και παραιτήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 1924. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1906 διορίστηκε Ύπατος Αρμοστής της Κρήτης στη θέση του παραιτηθέντος διαδόχου Γεωργίου, στην οποία παρέμεινε έως τις 12 Οκτωβρίου 1908. Στις 14 Δεκεμβρίου 1914 εκλέχθηκε διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, θέση στην οποία παρέμεινε έως τις 19 Δεκεμβρίου 1920.
Ενδιάμεσα διετέλεσε τρεις φορές πρωθυπουργός σε βραχύβιες κυβερνήσεις (24 Σεπτεμβρίου - 25 Οκτωβρίου 1915, 9 Ιουνίου - 3 Σεπτεμβρίου 1916, 21 Απριλίου - 14 Ιουνίου 1917). Κατά τη διάρκεια της τελευταίας του θητείας απομακρύνθηκε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος κατ' απαίτηση των Γάλλων. Μετά τις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου 1926 ορκίστηκε για έκτη φορά πρωθυπουργός (4 Δεκεμβρίου 1926) στην οικουμενική κυβέρνηση που σχηματίστηκε, καθώς κανένα κόμμα δεν συγκέντρωσε την απόλυτη πλειονοψηφία. Μετά τη διάλυση της οικουμενικής διατήρησε την πρωθυπουργία σε δύο κυβερνήσεις συνεργασίας έως τις 4 Ιουλίου 1928, όταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας.
Στις 20 Μαΐου 1929 εκλέχτηκε γερουσιαστής και δύο μέρες μετά Πρόεδρος της Γερουσίας. Μετά την παραίτηση του Παύλου Κουντουριώτη (9 Δεκεμβρίου 1929) ανέλαβε προσωρινά καθήκοντα Προέδρου της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Στις 14 Δεκεμβρίου 1929 εκλέχτηκε Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τη Βουλή και τη Γερουσία και επανεκλέχθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1934.
Παραιτήθηκε στις 19 Οκτωβρίου 1935, μετά την πολιτειακή μεταβολή που επανέφερε τη βασιλεία στην Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα, αναγνωρίστηκε η Αβασίλευτη Δημοκρατία από το Λαϊκό Κόμμα (2 Οκτωβρίου 1932) ως το νόμιμο πολίτευμα της χώρας, σημειώθηκε η ήττα των Φιλελευθέρων στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933 και εκδηλώθηκαν τρία αποτυχημένα βενιζελικά κινήματα (5 Μαρτίου 1933, 1 Μαρτίου 1935, 10 Οκτωβρίου 1935).
Ο Αλέξανδρος Ζαΐμης διακρίθηκε για τη μετριοπάθεια και σωφροσύνη του, γι' αυτό εθεωρείτο πρόσωπο κοινής εμπιστοσύνης. Μετά την αποχώρησή του από τα αξιώματα του διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και του Προέδρου της Δημοκρατίας αρνήθηκε να λάβει σύνταξη. Πέθανε στη Βιέννη στις 15 Σεπτεμβρίου 1936, όπου είχε μεταβεί για πάθηση των οφθαλμών του. Η σορός του μεταφέρθηκε στην Αθήνα στις 22 Σεπτεμβρίου, όπου τάφηκε με μεγάλες τιμές στο Α' Νεκροταφείο.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/363#ixzz3r0joCtb8
Μια υπέροχη οικογενειακή φωτογραφία μάλλον της 10ετίας του ‘40 , προς το τέλος , από αριστερά ο αξέχαστος , “ αρχιζευζέκης της Βαθιάς , και των..πέριξ , Κ.Μαργέλλος – Σαψαρής , με τη μητέρα του την γυναίκα του και την Κόρη του Ευθυμία , όρθια .
********
Ο ΑΥΡΙΑΝΟΣ ΚΑΙΡΟΣ ΣΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ
Τρίτη
10/11
02:00
11°C
32%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
08:00
13°C
43%
3 Μπφ B
16 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
14:00
21°C
38%
2 Μπφ NA
9 Km/h
ΚΑΘΑΡΟΣ
20:00
14°C
74%
1 Μπφ NA
3 Km/h
ΑΡΑΙΗ ΣΥΝΝΕΦΙΑ
ΣΧΟΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ..ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ..
“ Τ’ ΑΗΚΟΥΣ ΜΑΥΡΙΔΙΡΟΥΛΑ ΜΟΥ ;;;…”
Το είδαμε κι’ αυτό φίλοι μου στο Δήμο Δωρίδας , να είναι ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΤΟ ΛΙΔΟΡΙΚΙ ΚΑΙ ΜΑ..” ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΟΥΝ “ ΤΑ ΠΑΡΑΛΙΑΚΟ..ΚΑΜΠΊΣΙΑ , ΧΩΡΙΑ , ΔΗΛΑΔΉ ΕΔΏ ΙΣΧΥΕΙ ΤΟ “ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΤΑ..ΠΟΔΑΡΙΑ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑΝΕ ΤΟ..ΚΕΦΑΛΙ …”
Οπότε , το τραγούδι μας είναι..ολίγον σημαδιακό , έτσι δεν λέμε στον τόπο μας , όταν θέλουμε να πούμε ΚΑΤΙ ΠΟΛΎ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ; “ Τ’ ΑΗΚΟΥΣ ..ΜΑΥΡΙΔΙΡΟΥΛΑ ΜΟΥ ;;; “, ΜΕ Ό,ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΈΛΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΙΝΙΧΘΟΎΜΕ ..
Λοιπόν εδώ θα τρελαθούμε τελείως , μ’ αυτά που μαθαίνουμε , ακούστε και..φρίξτε …
Όπως θα διαβάσατε σε ένα σχόλιό μας , ΜΕΤΑ..ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ , το κτίριο της Αρχαιολογικής μας συλλογής , ΤΟ ..ΜΟΥΣΕΊΟ , όπως πολλοί λαθεμένα το έλεγαν , ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΑΘΛΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ , ΑΦΟΥ ΕΧΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕΊ ΚΑΙ ΟΙ ΥΔΡΟΡΡΟΕΣ , ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΛΆΚΙ ΑΠΟΡΡΟΗΣ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΤΗΣ ΒΡΟΧΉΣ , ΕΙΝΑΙ ΒΟΥΛΩΜΕΝΕΣ , ΜΕ ΑΠΟΤΈΛΕΣΜΑ ΤΑ ΝΕΡΆ ΝΑ ΛΙΜΝΑΖΟΥΝ , ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΊΣΚΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΑΥΛΙΟΥ , ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΤΙΡΙΟ , ΚΆΝΟΝΤΑΣ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΖΗΜΙΕΣ ΣΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΕΣ ,ΚΑΙ ΝΑ ΦΕΥΓΟΥΝ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΉΣ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΔΡΌΜΟ ..
Και από εδώ και πέρα αρχίζει φίλοι μου η…. ΔΗΜΟΤΙΚΗ .” ΠΑΡΑΝΟΙΑ “… ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΚΛΑΨΤΕ ΜΕ ΤΑ ΧΑΛΙΑ ΜΑΣ …
Μας είπαν πως αύριο , μεθαύριο και ..παραμεθαύριο , “ ΟΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΛΙΟ..ΠΕΔΙΝΩΝ “ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ “ ΤΗΝ ΠΑΡΑ..ΦΥΣΗ ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ , ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗ ΧΑΡΗ ( ΗΡΘΑΝ ΤΑ..ΑΥΡΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΝ ΤΑ ..ΣΗΜΕΡΑ ) ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΙΛΟΥΝ !!! ΔΙΑΒΑΣΑΤΕ ΚΑΛΑ , ΝΑ ΜΑΣ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΕΡΓΑΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΉ , ..
Άκου μαυριδερούλα μου , τα νέα τα..χαμπάρια ,
στο Δήμο μας , δεν κουμαντάρει η κεφαλή
ΜΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΑ..ΠΟΔΑΡΙΑ “….
Όπως καταλαβαίνετε φίλοι μου , ΗΡΘΑΝ ΤΑ ΑΥΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΩΞΑΝ ΤΑ..ΣΗΜΕΡΑ ..
Τώρα πως όλοι μας ανεχόμαστε τέτοια “ καραγκιοζιλίκια “ ΕΙΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΑΠΟΡΙΑΣ ΑΞΙΟΝ ..
Τ’ ακούσατε χωριανοί ; στο ΛΙΔΩΡΙΚΙ , ΕΔΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ , ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΙΟΤΗΤΑ Η κ. ΣΟΦΙΑ ΚΟΥΤΣΟΎΜΠΑ , ΚΑΙ ΌΛΟΙ ΟΙ ΆΛΛΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΙ ( ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ..ΜΠΟΛΙΚΟΙ ..) “ ΤΡΩΝΕ ..ΨΩΜΙ “ ΣΤΑ ΚΑΜΠΟΧΏΡΙΑ …!!! Τώρα , το πως και το γιατί ας μας το εξηγήσει η ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΡΧΗ…
Απολαύστε φίλοι μου το προαύλιο της Αρχαιολογικής συλλογής
Γι’ αυτό και το χωριό μας δεν είναι καθαρό , γιατί οι..” κάτω ..κουμανταδόροι “ με χίλια μύρια ζόρια μας στέλνουν ανθρώπους για καθάρισμα , εδώ λοιπόν βλέπουμε όλα τα παράξενα του κόσμου , να κάνει κουμάντο στον..στρατηγό , ο..λοχίας , ο..θαλαμοφύλακας , βέβαια σ΄αυτό φταίμε και εμείς που ανεχόμαστε ΑΔΙΑΜΑΡΤΥΡΗΤΑ ΤΑ ΌΣΑ..ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΜΑΣ ..
Για όλα όμως αυτά θα μιλήσουμε κάποιο άλλο βράδυ , σύντομα όμως γιατί δυστυχώς περνάει ο καιρός χωρίς να κάνουμε κάτι , ως πότε όμως ;;;
Επίσης , επειδή το θέμα της Συλλογής , είναι..περιπλεγμένο και όσο θα περνάει ο καιρός θα περιπλέκεται περισσότερο , πιστεύουμε πως θα πρέπει η Δ.Α να πάρει επιτέλους και κάποιες σοβαρές αποφάσεις δίνοντας λύσεις σε πολλά απ’ τα “ λιμνάζοντα “ προβλήματα , τώρα μάλιστα που ο Δήμαρχός μας έγινε ΚΑΙ…ΛΙΜΝΑΡΧΗΣ ..ΠΑΣΗΣ..ΕΛΛΑΔΟΣ …;;;;
Καλό σας βράδυ , να περνάτε καλά
Απ’ το “ Λιδωρίκι “ με αγάπη ……Κ.Κ.-
www.lidoriki.com
No comments:
Post a Comment