Το ‘λεγε και το ξανάλεγε η σχωρεμένη η μάνα μας , “ αχ ! που’σαι ..ρουφιάνα κατοχή “ , όταν ..μιζεριάζαμε καμιά φορά για το φαί , περισσότερο βέβαια για τον αξέχαστο Γιώργο , που ήταν λιγάκι ή μάλλον πολύ ..δύσκολος στο φαί , τό ‘ λεγε βέβαια και η θεια Θεώνη , με μια μικρο..αλλαγή , λόγω Πυργιώτικης καταγωγής , το ρουφιάνα το…ξεκίναγε με..” που “ βέβαια δεν το πίστευαν ούτε και εύχονταν να ξανάρθει κατοχή , απλά , θέλαν να μας θυμίσουν , πως θα ‘ πρεπε να είμαστε λιγότερο απαιτητικοί και περισσότερο ..προσγειωμένοι ..
Φυσικά δεν είχαν άδικο , αλλά σ’εμάς απ’ το ένα αυτί..έμπαιναν , κι’ απ’ τ’ άλλο έβγαιναν , που να φανταζόμασταν τότε πως στο 2012 ΄θα ματαξανάχαμε κατοχή …κι’ όμως όλο και περισσότερο , η ζωή μας αρχίζει να θυμίζει ..κατοχή .
Βέβαια κάποια πράγματα είναι τελείως..αλλιώτικα , τότε π.χ παίρναμε το φαί , όποιο ήταν τέλος πάντων , με τα κατσαρολάκια και τις καραβάνες μας , ενώ τώρα , όλα είναι …” πλαστικά “ μιας χρήσης , ψυχρά και..αχώνευτα .
Κατά τα ..λοιπά , όλα είναι όπως τον παλιό καιρό , τίποτα δεν άλλαξε , οι φτωχοί κάθε μέρα γίνονται περισσότεροι και..φτωχότεροι και οι πλούσιοι , φυσικά , πλουσιότεροι , όσο για την παλιά εκείνη κατηγορία των..” μαυραγοριτών “ , έχουμε και τώρα κι’ απ’ αυτούς , μόνο που εκτός από εκείνους , που..κρυφορουφάνε το αίμα του κοσμάκη , όπως τον καλό εκείνο καιρό , τώρα υπάρχουν νόμιμοι , και με την άδεια της..αστυνομίας , που λένε ..
Γέμισαν οι γειτονιές της Αθήνας , από τέτοια μαγαζιά , κάθε πολυκατοικία , έχει και το..” σαράφικό της “ και είναι πληγή πραγματική , και αβάσταχτος πόνος , να βλέπεις , εκεί στη γειτονιά σου , ανθρώπους που τους ξέρεις χρόνια , που ήταν πάντα αξιοπρεπείς και νοικοκυραίοι , να ..παραφυλάνε , μη τους δει κάνα μάτι , για να μπουν να ..” σκοτώσουν “ τα κειμήλια του παρελθόντος , δαχτυλίδια και χρυσαφικά , απ’ τους αρραβώνες και τους γάμους τους , όλα θυσιάζονται για ένα κομμάτι ψωμί , για ένα κιλό ..κρέας ..
Που ‘ σαι τώρα θεια Θεώνη… , να μας πεις για την…άνα την κατοχή , για την πείνα και τις δυστυχίες που περάσατε ; Και σε ποιούς να τα πεις , έρμη..τριγώνα ; σ’ αυτούς που ζούνε τώρα τη δική τους κατοχή ; Σ’ αυτούς που προσπαθούν καθημερινά να εξασφαλίσουν ένα πιάτο φαί , κρύβοντας την κουρελιασμένη αξιοπρέπειά τους , κάτω από κείνο το πικρό χαμόγελο της αξιοπρεπούς ..ένδειας ; Αμ τώρα είναι χειρότερα τα πράγματα θεια Θεώνη , γιατί τότε , είχαμε στο κεφάλι μας τους Γερμαναράδες , τώρα όμως ; Ποιοί μας έφεραν εδώ , και ακόμα δεν ξέρουμε που θα…καταλήξουμε , ποιοί ; Κι’ αυτό είναι που μας βαλαντώνει περισσότερο , γιατί είναι άνθρωποι δικοί μας , αδέρφια μας …
Πάει λίγος καιρός , αγαπημένοι μου φίλοι , που αντάμωνα μια ηλικιωμένη κυρία , που έμενε παλιότερα στην πολυκατοικία μας , καθημερινά σχεδόν , στο προαύλιο της εκκλησίας του Προφήτη Ηλία , σε ώρες μεσημεριανές κυρίως , αλλά και απογευματινές καμιά φορά , με χαιρετούσε πάντα ευγενικά με ‘κείνο το…μαραμένο χαμόγελο της πίκρας κρατώντας πάντα στο χέρι και μια πλαστική σακούλα , που κάτι είχε μέσα ..
Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία , στην τσάντα , αλλά παράλληλα , την έβλεπα στο μανάβικο της γειτονιάς μας , σε ώρες ..που δεν είχε δουλειά , να κάθετε μαραμένη περιμένοντας κάτι.. Μου ‘ κανε εντύπωση και επειδή κάτι πέρασε απ’ το μυαλό μου , που προσπάθησα αμέσως να το διώξω μη..αντέχοντάς το , τόλμησα και ρώτησα λοιπόν σχετικά το μανάβη , για την γειτόνισσά μας κι’ οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν , πήγαινε στο μαγαζί , συνήθως όταν δεν υπήρχε κόσμος , της έδιναν κάποια πράγματα , δευτερότερα , λίγο ..μπαγιάτικα , έτσι να περνάει ..
Σε λίγες μέρες , ήρθε και η…χαριστική μου βολή , συνάντησα πάλι στο δρόμο τη γειτόνισσά μας , με την πλαστική σακούλα όπως πάντα , που όμως τώρα φαίνονταν ολοκάθαρα , δυο πλαστικά κεσεδάκια , και πάνω τους ένα κομμάτι ψωμί , ερχόταν απ’ το καθημερινό συσσίτιο του Προφήτη Ηλία . Σταμάτησε , και κοκκινισμένη απ’ τη ντροπή , αφού χαιρετηθήκαμε και αφού φυσικά κατάλαβε , πως αντιλήφθηκα τι ακριβώς συμβαίνει , μου εξομολογήθηκε , σχεδόν βουρκωμένη , πως δυστυχώς , δεν μπορεί να τα φέρει βόλτα και ευτυχώς που της δίνουν καθημερινά φαγητό στην εκκλησία ..σαν τι χειρότερο θα μπορούσε να πάθει η ηλικιωμένη γυναίκα ;
Άχ…θειά Θεώνη , κούφια να ‘ ταν η ώρα που σ’ άκουγε , όταν έλεγες και ξανάλεγες για την…” ….άνα την κατοχή …” τη γευόμαστε , δυστυχώς….
Καλό σας μεσημέρι , να περνάτε καλά ….Κ.Κ.-
No comments:
Post a Comment