Η ΑΞΕΧΑΣΤΗ “ ΤΑΡΑΝΟΚΑΤΙΝΑ “..

 

Η  αγαπημένη  χωριανή και  φίλη  Κατίνα  Μάρκου , η  Ταρανοκατίνα  όπως  την ξέραμε .

 

   Δεν  ξέρω  το  γιατί , αλλά πάνε  μέρες τώρα  , που  η  αξέχαστη  Κατίνα , έρχεται  συνέχεια  στο  νου μου , θέλεις το  ότι  την  μελέτησα  διηγώντας την πραγματικά  υπέροχη  ιστοριούλα  με  τον..” Ριζοσπάστη “ , θέλεις  που βρήκα  μια  φωτογραφία  της , πάντως  όποια  και  να  είναι  η  αιτία , τη  θυμήθηκα  με  πολλή αγάπη και  μάλιστα συγκινήθηκα  διαβάζοντας  ένα  κείμενο της..ανιψιοεγγόνας  της , της αγαπημένης φίλης  της  σελίδας  Κατερίνας Ακαρέπη , του  ενός..δευτέρου  δηλαδή , των  παιδιών  του.. Norman , που  το  έστειλε  στο  μνημόσυνό  της ..

 

“ Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με τόσο έντονη προσωπικότητα που σου είναι δύσκολο να συνειδοτοποιήσεις την απουσία τους. Περνώντας κάτω από το σπίτι της γιαγιάς της Κατίνας, της Τούρκαινας, αδερφής του παππού μου του Ταρανοθύμιου, πιάνω τον εαυτό μου ασυναίσθητα να κοιτάζει προς το μπαλκόνι της. Στήνω αυτί περιμένοντας να την ακούσω να τραγουδάει. Οι μνήμες που έχω σαν παιδί περνώντας τα καλοκαίρια στα τέλη του 70ʼ και τη δεκαετία του ʼ80 στη γειτονιά του γυφτομαχαλά φωτίζονται από τη παρουσία της γιαγιάς της Κατίνας. Ακούραστη, αεικίνητη, να μαζεύει όλα τα εγγόνια από το Ταρανέικο για να μας διηγηθεί το παραμύθι με τη πονηρή αλεπού τη κυρά-Μαρώ που ξεγέλασε τα υπόλοιπα ζώα και τους έκλεψε το μέλι. Απογεύματα που τα γλύκαιναν παχιές φέτες από φρέσκο ζυμωτό ψωμί με βούτυρο και ζάχαρη. Το σούρουπο, κουβέντα και καφεδάκι με τις γειτόνισσες στο μπαλκόνι, το στολισμένο με στρογγυλές μπάλες μυζήθρας και τα χελιδόνια να επιστρέφουν στις φωλιές τους. Σπίτι δροσερό, σωστό εργαστήρι, με τους τενεκέδες το τυρόγαλο και τις τσαντίλες με φρέσκο τυρί. Η γιαγιά φορά τη ποδιά της, την οποία αποχωριζόταν μόνο όταν κατέβαινε για ψώνια στου Σκούτα ή στου Καραγκούνη, και πήζει τυριά, ψήνει πίττες και ψωμιά, φτιάχνει τραχανά παρέα με τη νύφη της και γιαγιά μου, τη Ταρανοκατερίνη. Τη θυμάμαι να πλένει και να ξαίνει μαλλιά, μια οικιακή ασχολία που ποτέ αργότερα δε ξαναείδα από κάποια άλλη γιαγιά της γειτονιάς. Και ό,τι κι αν έκανε, το συνόδευε με ένα τραγούδι γλυκό, όμορφα στολισμένο και ζυγισμένο που ξεκίναγε κάπως έτσι: «ένα κομμάτι σύννεφο, μικρή Παπαδοπούλα μου...» “

 

Η ολάνθιστη  μάντρα απ’ το  σπίτι  του  Ταρανοθύμιου , αδελφού  της  Κατίνας , της  οποίας  το  σπίτι  είναι  το  ακριβώς  επόμενο .

  Πιστεύω  πως  καλύτερο  μνημόσυνο για  την  αξέχαστη  Κατίνα  από  αυτό  , δεν θα  μπορούσε  να  γίνει .

  Την  Κατίνα , θυμάμαι ,  την πρωτογνώρισα  στις  αρχές  της  δεκαετίας του  ‘50 , και  μάλιστα  κάτω  από  εξαιρετικά…μελωδικές  συνθήκες , μάλιστα  όπως  το διαβάζετε ..

   Κρατώντας μια  λαμαρίνα  με  κουραμπιέδες , πήγαινα  στον  αείμνηστο  μπάρμπα Ηλία  Κάππο , τον  φούρναρη  του  χωριού  μας , στο  φούρνο  του , το  μικρό  κτίσμα που  είναι λίγο  μετά  τη  Βαθειά , στη διασταύρωση  του  κεντρικού δρόμου  με  το  δρόμο  που  ανεβαίνει  στο  Δημαρχείο , για  ψήσιμο , και  ήμουν  τότε  8-9 χρόνων .

   Η  απόσταση  του  μαγαζιού  μας  , που  ήταν  στο  Αλωνάκι , μέχρι  το  φούρνο  δεν  ήταν  και  μεγάλη , αλλά  εγώ  σταματούσα  1-2 φορές μέχρι  να  φτάσω , κάποια  στιγμή άκουσα  τραγούδια , γάμου , αρρεβώνας , κάτι  τέτοιο , πάντως  χαρούμενα  τραγούδια , μου  έκανε  όμως  εντύπωση , και  το θυμάμαι  ακόμα  πολύ – πολύ  καλά , μια  φωνή  που  ξεχώριζε , ή μάλλον  που..” σκέπαζε “ όλες  τις  άλλες , δεν  μπορούσα  όμως να καταλάβω , υπήρχε  βλέπεις  και  αντίλαλος , από που  ερχόταν..

  Μέχρι  να  καλοφτάσω  όμως στο  φούρνο , το  πρόβλημά  μου  λύθηκε , γιατί ακριβώς  μπροστά απ’ το  φούρνο , στο  καμένο  Καρλαίϊκο σπίτι , δίπλα  στου  Παπαϊωάννου , ήρθε  και  στάθηκε  το  φορτηγό του  αξέχαστου  μπάρμπα  Θανάση Ρέλλου , ένας..σιδεριάς , μάλλον  καναδέζικο  παμπάλαιο Φορντ ανατρεπόμενο  μάλλον , στην  καρότσα  του  οποίου  ήταν ανεβασμένες πολλές  γυναίκες , που  πήγαιναν  μάλλον  σε  γάμο ή  κάτι  τέτοιο , και  έλεγαν  τα  κατάλληλα  για  την  περίσταση  τραγούδια , τραγούδι  του  γάμου ..

   Βέβαια , γιατί  να  το  κρύψω , εκστασιάστηκα με  το  άκουσμα  της  όμορφης  μελωδίας  και  περισσότερο  απ’ την  ξεχωριστή ΄φωνή  που  άκουγα  και  η  οποία  ανήκε  φυσικά  στην  Ταρανοκατίνα , βέβαια κινδύνεψα  να..σκορπίσω τους  κουραμπιέδες  στο  χωματόδρομο , γιατί  δεν  είχε  γίνει  ακόμα  η  άσφαλτος ,  ξεφορτώθηκα  τάκα – τάκα , τη  λαμαρίνα , και  βγήκα  έξω  και  χάζευα το  συμπεθεριό και  τα  τραγούδια  του .

   Έτσι πρωτογνώρισα  λοιπόν  την  αξέχαστη  Κατίνα , και  όποτε  συναντιόμαστε , της  θύμιζα  αυτή τη  σκηνή , παρακαλώντας  τη  να  πει ένα  τραγούδι , όλα  αυτά  βέβαια  τώρα  τελευταία , που  δυστυχώς η  αγαπητή  Κατίνα πέρασε ..μεγάλες  φουρτούνες , έχασε  τον  άντρα  της και  μια  κόρη  της και  το  ηθικό της   ήταν  πολύ  πεσμένο , και  δικαιολογημένα .

   Για τους  μη  γνωρίζοντες  Λιδορικιώτικα  πρόσωπα  και..πράγματα , αναφέρουμε πως η  Κατίνα και  τα  αδέρφια  της , μένουν  στο  Γυφτομαχαλά , κάτω  απ’ τον  Σερεντέλη , και  φυσικά  έχουν  απέναντί τους ολόκληρο  το  χωριό , πλην  του  Βαρουσιού , και  όταν  τραγουδούσαν  στα  Ταραναίϊκα , έτσι  λέμε  στο  χωριό τη γειτονιά  των ..Ταραναίων και  αυτό  γινόταν  πολύ  συχνά ,  αντιλαλούσε  ολόκληρο  το  χωριό ..θα  πρέπει  δε  να  σας  ενημερώσουμε , πως  στα Ταραναίϊκα , υπήρχαν  δυο Κατίνες , μια  η  αξέχαστη  Ταρανοκατίνα και  η  άλλη η  γυναίκα  του  αδελφού  της  του  Θύμιου , παππού  της Κατερίνας  Ακαρέπη , για  να  υπάρχει  όμως  διάκριση  και  να  μη ..μπερδεύονται , τη  μια τη  λέγανε Ταρανοκατίνα και  την  νύφη  της..Ταρανοκατερίνη..

  Εστία λοιπόν ..κεφιού , γλεντιού  και  τραγουδιών , η  Ταραναίϊκη γειτονιά , για  πολλά  χρόνια , μέχρι που  άρχισαν  τα ..προβλήματα , που  γονάτισαν την  Κατίνα αλλά  και  όλο  το  Ταραναίϊκο …

   Διαβάστε  με  προσοχή  το  παραπάνω  κείμενο  της  Κατερίνα  Ακαρέπη , της  ανιψοεγγόνας της  αξέχαστης  Κατίνας , είναι  ..αυθεντική και..ζωντανή , βγαλμένη μέσα  απ’ τα  ενθυμήματα , όπως αυτά   έχουν  καταγραφεί ανεξίτηλα στην  παιδική μνήμη  της  Κατερίνας , για  την ιστορία  δε , και  για..ενημέρωση  των..αγνοούντων τα  πράγματα , αναδημοσιεύουμε  και την  ιστοριούλα  με  το Ριζοσπάστη , σαν  μνημόσυνο  κι’ αυτή , για  την  αγαπημένη  Κατίνα ..

      Καλό  σας  βράδυ , να  είστε  όλοι  καλά …Κ.Κ.-

 

O “ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ “ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ…ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ !!

Εκεί στη Βαθειά αδέρφια , κάτω απ’ τον πλάτανο , τέτοια  εποχή  περίπου , μέσα στο ..παρδαλό λιβάδι με τις κάθε είδους..πολύχρωμες καρέκλες ,  πέραν των κοινωνικο..πολιτικών..σεμιναρίων και των διαφόρων..τοπικού ενδιαφέροντος , σχολιαζομένων , καλοπροαιρέτως  ( !! ) γεγονότων , που ο κόσμος τα ‘χει τούμπανο..κλπ…κλπ , μπορείς , αν είσαι τυχερός και έχεις την ..κατάλληλη παρέα να μάθεις πολλά..Λιδορικιώτικα , ιστορίες απίθανες , που αξίζει να καταγραφούν για να μείνουν …
   Κάποιο  μεσημεράκι  λοιπόν , υπό  τον…πλάτανον ,  πρώτο τραπέζι..πίστα που λέμε , φάτσα στο δρόμο , παρέα εκλεκτή , τα ζεύγη Ακαρέπη , Μπατατούδη , ο αείμνηστος πια ,  Γιώργος Παπαθανασίου , και φυσικά η ταπεινότης μου , το φέραμε από δω , το φέραμε από κει , και επί ώρα , για να μην πω ..ώρες , λέγαμε για πολλά και διάφορα , ευτράπελα και μη , του αξέχαστου φίλου Κώστα Μάρκου , γνωστότερου σαν…Τούρκου ..
  Είπαμε πολλά , πάρα πολλά , που καλύπτουν όλο το φάσμα της πολιτικο..κοινωνικο..κομματικο..οικονομικής καθημερινότητας και που αποτελούν πραγματικό..θησαυρό για τη Λιδορικιώτικη ζωή , απόψε όμως θα αναφερθούμε σε ένα περιστατικό που δεν έχει σχέση με τη..ζωή , αλλά με το θάνατο , και  μάλιστα του αξέχαστου φίλου Κώστα  , και μάλιστα με την κηδεία του ..
   Ο φίλος ο Κώστας , που έφυγε πριν μερικά χρόνια , ήταν απ’ τα νιάτα του οπαδός του Κ.Κ.Ε , και δεν το ‘κρυβε , γιατί κάποιοι στα ..δύσκολα το κρύβανε , στην κηδεία του λοιπόν , παρόντα όλα τα ..μέλη του Λιδορικιώτικου Κ.Κ.Ε , κόσμος πολύς , η σχωρεμένη η Κατίνα , η γυναίκα του , και τα παιδιά , συγγενείς και φίλοι , απ’ το Λιδορίκι , τον Κονιάκο , και άλλα χωριά , ιερουργούντος του παπά του Κονιάκου , λόγω  καταγωγής  του  Κώστα ,  μια καθωσπρέπει κηδεία , ενός αγαπημένου φίλου και χωριανού .
   Πρώτος μίλησε για τον Κώστα ο παπάς , που ήταν και ξάδερφος , συνέχισαν διάφοροι κομματικοί , και μη , φίλοι , συγγενείς , κάποια στιγμή μίλησε και η Κατίνα , η γυναίκα του , κάποια μέρα θ’ αναφερθούμε στο λόγο αυτό , και όταν σχεδόν τελείωσαν οι ..επιτάφιοι , κάποιος , η μάλλον κάποια , έβαλε στο φέρετρο , στα χέρια του νεκρού , ένα τσαλακωμένο..Ριζοσπάστη..


Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ήταν και ιδιαίτερα..συνηθισμένο , προκάλεσε αίσθηση , και άρχισε η..κουβεντούλα με τα διάφορα σχόλιά της , άλλοι..πάγωσαν , άλλοι..χάρηκαν , κάποιοι κοίταζαν με απορία , και κάποιοι..κρυφοχαμογέλασαν..
   Κάποια λοιπόν συγγένισσα , που κράταγε την Κατίνα , τη χήρα του Κώστα , που μόλις είχε τελειώσει τα λόγια που είπε στον αγαπημένο της άντρα , της μετέφερε την είδηση , για τον Ριζοσπάστη , που ήταν διπλωμένος  φαίνεται , και ..τσαλακωμένος , κάτι που φυσικά είπε και στην Κατίνα , η οποία είχε τον καημό και τον πόνο της , αλλά βρήκε το κουράγιο , μετά το ..συνταρακτικό αυτό γεγονός να απαντήσει κιόλας στη συγγένισσά  της .
   Με το χαρακτηριστικό , για όσους την ήξεραν , ύφος της , λοιπόν η Κατίνα , και κάνοντας μια ..περίεργη γκριμάτσα την ώρα αυτή του πόνου , γυρίζει και της λέει , φυσικά..φυσικά και  αναφερόμενη στο..” τσαλάκωμα  του  Ριζοσπάστη  “ : Σιγά…αει  μαρί...χαζή , σάμπως και..πρόκειται να τον..διαβάσει ο Κώστας ...!!! "
   Ουδέ έτερον..σχόλιον…..
            Καλό  σας  βράδυ , απ’ το χωριό μας με αγάπη….Κ.-